Zeg Buurman, Kunnen Wij Eens Een Indringend Gesprek Voeren Over Uw Ras?

, , Leave a comment

We gaan een middagje slachtoffer politics doen.

Ik kwam gisteren dit juweeltje tegen.

The Guardian: Why I’m no longer talking to white people about race.

Ik heb inmiddels tig van dit soort artikelen gelezen.

Dit artikel bevat dan ook niks nieuws.

On 22 February 2014, I published a post on my blog. I titled it “Why I’m No Longer Talking to White People about Race”. It read: “I’m no longer engaging with white people on the topic of race. Not all white people, just the vast majority who refuse to accept the existence of structural racism and its symptoms. I can no longer engage with the gulf of an emotional disconnect that white people display when a person of colour articulates their experience. You can see their eyes shut down and harden. It’s like treacle is poured into their ears, blocking up their ear canals. It’s like they can no longer hear us.

Drie en een half jaar geleden schreef ik iets op mijn blog.

En dat ga ik jaren later nog eens herhalen.

Indrukwekkend.

Waarom niet gewoon een link naar dat blog dan?

This emotional disconnect is the conclusion of living a life oblivious to the fact that their skin colour is the norm and all others deviate from it. “At best, white people have been taught not to mention that people of colour are “different” in case it offends us. They truly believe that the experiences of their life as a result of their skin colour can and should be universal. I just can’t engage with the bewilderment and the defensiveness as they try to grapple with the fact that not everyone experiences the world in the way that they do.

Ik denk dat “emotional disconnect” niet klopt.

In mijn geval ben ik gestopt met luisteren vanwege vermoeidheid?

Er zijn inmiddels honderden van dit soort artikelen, speeches, lectures en boeken.

Waarom er nog eens naar luisteren?

“They’ve never had to think about what it means, in power terms, to be white, so any time they’re vaguely reminded of this fact, they interpret it as an affront. Their eyes glaze over in boredom or widen in indignation. Their mouths start twitching as they get defensive. Their throats open up as they try to interrupt, itching to talk over you but not to really listen, because they need to let you know that you’ve got it wrong.

White Privilege

Okay… nou dat ga ik dan weer eens uitleggen.

Ja. Je hebt inderdaad ongelijk.

Je bent namelijk een vrij uitgebreide longread voor The Guardian aan het schrijven. Een roomwitte krant, met een roomwitte redactie, roomwitte adverteerders en (grotendeels) al evenzo roomwitte lezers. Je bent “binnen”. Je hoort duidelijk bij die media-elite, dus van enig structureel racisme kan hier moeilijk sprake zijn. Als je artikel geweigerd was, als je boek niet zo uitgebreid gepromoot was? Misschien dat je gezeur dan meer impact had gehad. Dit soort “slachtoffers” van al dat vreselijke structurele racisme doen het – sociaal economisch – altijd erg goed. Ze zijn erg welkom bij allerlei vormen van media en verdienen prima geld.

Mijn tweede probleem is met de titel: “Why I stopped talking to white people about race“. Wat ben je nu aan het doen dan? Je hebt er zelfs een heel boek over geschreven en dat boek zal – gek genoeg – slechts door een kleine subgroep etnische Deugridders worden aangeschaft dan wel gelezen. Verreweg het grootste deel van je lezers zal – opnieuw gek genoeg – vreselijk “witte” Deugridders zijn.

De mensen die de reviews zullen schrijven?

Opnieuw: grotendeels vreselijk “wit”.

De uitgever, de illustrator en jawel de editor?

Gek genoeg ook al “wit”.

En ik gok (gemakshalve red.) dat Raad van Bestuur van de bank waar je al je zuurverdiende geld deponeert?

Ook al “wit”.

Je kunt dus prima overweg met al die vreselijk “witte” mensen.

Wat je alleen niet met ze kunt doen is een uitgebreid debat aangaan over RAS.

Probeer je dat eens voor te stellen.

Meester, u bent gekleurd toch? Kunnen wij het eens uitgebreid hebben over uw ras?

Of: Dag buurman, zullen we even een biertje pakken en dan een goed gesprek voeren over uw ras?

Ik had niet-witte klasgenoten en ik heb niet-witte buren, vrienden en collega’s.

Ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand een gesprek met mij wilde voeren over RAS.

En als iemand dat zou willen?

Dan zou ik inderdaad zeggen: “Nee, dank je”.

Share