Xocolataphobia (En Anorexia) Met Ellen Deckwitz

, , Leave a comment

Dit wordt allemaal vrij depressing.

De oplettende lezer zal dat niet verbazen.

We krijgen namelijk weer eens een column van Ellen Deckwitz voor onze kiezen.

En die zijn altijd bijzonder deprimerend.

Ellen is dichter. Ze lijdt zelf ook echt aan depressie. Ze komt er eerlijk voor uit. Pillen en dichtkunst hebben haar leven gered. Haar moeder en zus lijden ook aan depressie en meer recent is haar 11 jarige neefje naar een goede psycholoog gebracht want ook hij kampt met symptomen. Depressie komt veel voor in de familie Deckwitz.

Omdat Ellen zo depressief is, vindt ze het moeilijk normale relaties met normale mensen aan te gaan. Al haar vrienden en vriendinnen zijn dus instabiele randfiguren vol problemen, de ene nog net even meer labiel als de andere. Zo zijn een stel vriendinnen van Ellen bijvoorbeeld op zelfverdediging gegaan door de uitspraken van Thierry BaudetIk verzin dat niet. Weer een andere vriendin van Ellen snuit graag haar neus in Ellen’s gordijnen na uren hysterisch huilen. En nee, ook dat verzin ik niet.

Vandaag gaan we ons bezighouden met…..

chocophobia

… en we maken kennis met weer een vriendin van Ellen.

NRC: Chocola.

Vorige week had ik voor het eerst in tijden weer eens met W. afgesproken. Ik kon toen ze in zicht kwam mijn ‘Hoe is het?’ net op tijd inslikken. Haar polsen, dunner dan twijgen, waren al antwoord genoeg. Ze gaf me een knuffel en ik durfde mijn armen nauwelijks om haar heen te sluiten, zo breekbaar leek ze. Een meisje van achttien met het gewicht van een twaalfjarige.

Ja. U leest het goed.

Ook deze vriendin van Ellen is een socio-psychologisch drama.

Ze lijdt aan anorexia.

Ik vroeg hoe het met haar gedichten ging en ze antwoordde zacht dat ze dagelijks schreef, toonde trots een boekje waarin ze haar uitgetypte verzen bewaarde. Ik probeerde welwillend te knikken maar kon de gedachte niet van me af zetten dat het haar niet om letters gaat, maar om getallen. Hoe ze elke dag nog steeds uitrekent hoeveel calorieën ze van geluk af zit. Op een zeker moment kon ik geen mooi weer meer spelen en zei dat ze weer veel te dun is. Ze knikte slechts en zei dat ze er net een intake op had zitten. Ze zei dat het allemaal wel goed komt, dit keer, en praatte verder over haar gedichten, verzweeg hoeveel verdriet er achter een kledingmaat kan zitten.

Awww.

De twee kneusjes dichters bij elkaar.

Sinds Jan Arends zelfmoord heeft gepleegd hebben we in Nederland besloten dat dichters allerlei persoonlijke problemen moeten hebben.

Anders ben je geen goeie dichter.

Shaking No Emoticon

"Verdriet achter een kledingmaat" is prachtig, niet?

Jaren geleden, toen ik net had gehoord dat ze was opgenomen, belde ik haar. Ze vertelde hoe moeilijk ze het had. Ze was als kind dol op chocolade, en toen ze door de ziekte niet meer van zichzelf mocht eten, miste ze dat het meest. Ze voegde daaraan toe dat ze gelukkig nog weleens lucide droomde. De meeste mensen die lucide dromen, gaan doen wat ze in hun wakkere leven vaak niet kunnen of mogen: vliegen als een superheld, vreemdgaan of een sigaret op steken. W. ging chocola eten, eindelijk, zonder zich schuldig te voelen.

Als je bent “opgenomen”, mag je namelijk gewoon je telefoon houden en bellen.

Ellen … haar emo en labiele zussen en haar emo en labiele vriendinnen doen al jaaaaaarenlang een beroep op de medische wetenschap om “normaal” te kunnen functioneren. We hopen natuurlijk dat die meiden de hulp krijgen die ze nodig hebben en dat medicatie en behandeling ze helpt meer hoogwaardig te functioneren. In Ellen’s geval heeft dat echter beperkte zin. Ellen verdient namelijk haar geld met emo, labiel en depressief doen. Haar dichtkunst is afschuwelijk emo en depressief… net als haar columns.

Terwijl we verder praatten zag ik haar af en toe kijken naar mijn broodje. Ik probeerde het zo onopvallend mogelijk weg te stoppen en moest denken aan een artikel dat ik vorige week in de Volkskrant las, over hoe we voedsel tegenwoordig als religie beschouwen. Onze wereld is geobsedeerd door eten, er zijn profeten en heilige boeken. Je zou soms vergeten dat voor anderen voeding een straf is. Voor W. is iedere maaltijd iets waar ze tegen opziet als tegen een biecht. Liever zou ze vasten totdat ze zichzelf eindelijk de onvrede over haar uiterlijk kan vergeven.

Ellen is religieus; dat maak haar – zo mogelijk – nog aantrekkelijker.

Eten – in de breedste zin des woords – heeft niets te maken met heilige boeken en profeten.

Omdat Ellen echter een reli freak is moet ze om de zoveel columns beginnen over God, de Hemel, profeten, sacramenten, of andere regressieve waanzin.

Ik heb geen precieze cijfers, maar volgens mij hanteert het NRC een 4:1 ratio. In een (1) op de vier (4) columns mag Ellen beginnen over religieuze rotzooi.

En "onvrede over haar uiterlijk vergeven" is wederom absoluut wonderschoon.

Het NRC zou al hun columnisten exact dezelfde medicatie moeten geven als Ellen slikt.

Dan wordt het NRC vast nog leuker om te lezen.

Aan het einde van de sessie gaf ze me een pakje. „Pas openmaken als ik weg ben”, zei ze, en omhelsde me. Eenmaal thuis bleken er in het pakje twee grote repen chocola te zitten. Er zat een briefje bij. „Geniet ervan!” stond er.

He gelukkig.

Redemption.

Aan de andere kant van de oceaan, in die grote US of A, zijn tal van leuke t-shirts verkrijgbaar omtrent chocolade, veelal gericht op vrouwen.

Zou Ellen deze kennen?

choc01

Share
 

Leave a Reply