White Man’s Burden: Zal De Heiland Yvonne Snitjer Ooit Terugkeren Naar Libië?

, , 1 Comment

Amerikaanse college meisjes zijn vaak wat naïef. College meisjes uit California zijn vaak geweldig naïef. Het gebeurt dan ook geregeld dat dit soort meiden denkt: “Leuk, we gaan lekker op vakantie en feesten en zuipen in Mexico”. Dat arme kutland is vlakbij de USA, dus de reiskosten stellen niks voor. Men spreekt over het algemeen heel redelijk Engels. Het land is vreselijk arm, dus spotgoedkoop voor de gemiddelde Amerikaanse toeriste. Drank en drugs zijn overal verkrijgbaar en niemand doet er moeilijk over. “Leuk joh, wordt hartstikke gaaf, moeten we doen!”.

Er woedt sinds de jaren ’90 een vrij heftige drugsoorlog in Mexico.

Mexican Drug War

De cijfers liegen er niet om. Mexico is een (1) van de gevaarlijkste landen ter wereld.

Dat soort meiden reizen af en worden vervolgens, bestolen, opgelicht, beroofd, verkracht of erger.

Het is talloze keren gebeurd. Amerikaanse en Mexicaanse autoriteiten in paniek. Ouders in paniek. Kinderen zwaar getraumatiseerd. De media maakt dan de nodige ophef, tot de meiden gevonden zijn en weer veilig thuis zijn in een nette, witte, boven modale omgeving bij Papa en Mama. Als Papa en Mama gescheiden zijn dan hangt het er een beetje vanaf welke van beide ouders de meeste media aandacht krijgt tijdens de ophef. De ouder die het beste overkomt op de lokale morning talk shows is dan meestal de ouder die zich over het geschrokken, aangeslagen, domme kind ontfermt. Aan het einde van zo’n mini-drama is er dan meestal een wijze les, veelal van een DEA agent, of iemand van het Mexicaanse toerisme departement: “Pas op als je naar Mexico reist. We zijn een heel mooi land met prachtig mooie stranden, maar het is hier heel erg gevaarlijk vanwege al die drugscriminelen. Ouders: denk na over de vakantiebestemmingen van je kinderen”.

De autoriteiten worden er natuurlijk een beetje moe van. Het kost tijd, inspanning en bakken geld om iedere keer weer vermiste, domme, dronken, druggy Amerikaanse studenten te vinden.

Er zijn veel meer gevaarlijke landen.

Er is zelfs een lijst, de zogenaamde “Global Peace Index”, waar landen geclassificeerd worden.

Ze hebben een hele mooie interactieve map.

Global Peace Index.

Het is een leuke tool. Er zijn in totaal 163 landen. Die landen krijgen een score voor “veiligheid” gebaseerd op allerlei factoren. Je kunt op de verschillende landen klikken en dan hun score op verschillende factoren zien en je kunt de eigenlijke ranking zien.

Dit is Mexico.

mexico-gpi

Mexico komt binnen op de 140e plaats. Dat is beslist niet best.

Als je vervolgens verder naar beneden scrollt kun je de totale kosten van al dat geweld zien.

mexico-gpi-2

Een slordige twee honderd en een en twintig miljard dollar.

Dit is Nederland.

nederland-gpi

Wij doen het aanzienlijk beter dan Mexico. Wij staan op de 21e plaats.

Dit is Libya.

libya-gpi

Dat is schrikken. Libya doet het aanzienlijk slechter dan Mexico. Het land is verwikkeld in een soort “burgeroorlog”. Na meer dan 30 jaar dictatuur onder Khadaffi zijn diverse zwaar gewapende groepen Moslims elkaar nu aan het afslachten. (Ja, ISIS doet ook mee red.) Er is weinig over van het land. Ik heb elders geschreven over de “open slavenmarkten” die nu “normaal” zijn en een beetje bij het straatbeeld horen.

In Mexico is het geweld al tientallen jaren aan de gang, vandaar de hoge kosten. In Libya is het geweld pas begonnen in 2011. De kosten vallen dus (nog) mee.

libya-gpi-2

Voor dit soort landen gelden meestal restricties. De Nederlandse overheid, de EU, de USA? Niemand wil echt graag dat “toeristen” naar dit soort landen afreizen want het kan grandioos mis gaan en dan raken mensen vermist en die moeten dan gezocht worden en hopelijk gevonden etc. Er gelden dus formele waarschuwingen: ga niet zomaar op vakantie naar dit soort landen. Het is daar een absolute teringbende, blijf daar alsjeblieft weg. Domme Amerikaanse studenten zijn zich echter vaak niet bewust van dit soort waarschuwingen. Die verwende kutkinderen weten geen ruk van Mexico; het is al bijzonder als ze het land op de kaart kunnen vinden. En dan krijg je dus problemen zoals hierboven beschreven.

NRC: Waarom ze in die Libische cel zat, is haar een raadsel.

Ivonne Snitjer is een auteur van Joop.nlZe is 48 jaar en heeft geen kinderen. Dat is een enorm gemis. Ze wilde altijd wel kinderen natuurlijk, maar dat is nooit echt gelukt. Om die enorme leegte op te vullen heeft Yvonne, zoals zoveel Jeugdkruisvaarders, dan besloten dat zij dolgraag “met jeugd” wil werken. Nu kan Yvonne dat natuurlijk gerust doen in Nederland, of Duitsland, of waar de fok dan ook, maar Yvonne heeft nog een ander probleem. Yvonne kampt met een ernstige aandoening die “White Man’s Burden” heet.

white-mans-burden-def

Al die arme, domme, donkere kindjes met die mooie krullen en bruine ogen?

Yvonne ging ze wel even redden van zichzelf en hun omgeving.

Na ruim twee weken in een Libische cel weet de Nederlandse hulpverlener Yvonne Snitjer (48) nog altijd niet waarom ze nu eigenlijk werd gearresteerd. Evenmin is haar duidelijk waarom ze een reeks dikke rode stempels in haar paspoort kreeg, die betekenen dat ze voorlopig niet terug kan naar het land waaraan ze verknocht is geraakt.

Dikke rode stempels, zoiets als dit?

Fail Stamp

Yvonne’s “hulporganisatie” heet Al Eureka. De naam is een vorm van “cultural appropriation“. Als je ergens het woordje “Al” voor zet? Dan lijkt het net Arabisch.

„Niemand heeft me dat al die tijd verteld”, zegt ze. De Libische autoriteiten niet, maar ook de Nederlandse diplomatieke staf die zich met haar zaak bezighield niet „Ik ben niet blij”, zucht ze op de bank bij een vriendin in Den Haag die haar zojuist van Schiphol heeft opgehaald.

Aah. De Gossie.

Yvonne – die net met veel pijn, moeite en geld is vrijgelaten – is “niet blij”. En dat is natuurlijk het allerbelangrijkste. We willen namelijk allemaal dat Yvonne vooral blij is.

Misschien wilde ze graag gekidnapt worden en dan onthoofd ergens?

Yvon werd (gelukkig red.) niet gekidnapt maar opgepakt door politie.

Het bleef haar echter onduidelijk waarom ze werd vastgehouden. Eerst zou het een paar dagen duren, werd haar verteld, om een en ander te controleren. Misschien dachten ze dat ik een spion was. In paniek raakte Snitjer niet. „Ik ben geen moment bang geweest. Ik dacht: het komt wel goed. Ik vond het een prima cel en ik kreeg er goed te drinken en te eten. Het ging allemaal heel correct.”

Die cel leek Yvon inderdaad uitstekend te bevallen.

Nod Yes Icon

Snitjer vindt het spijtig dat ook door deze zaak de indruk wordt gewekt dat Libië zo gevaarlijk is. „Dan vraag ik altijd: waar dan? Libië is een heel groot land en als er 1.000 kilometer verderop iets gebeurt, betekent dat toch niet dat het hele land gevaarlijk is?” Ten bewijze toont ze op haar computer door haar genomen foto’s van kalme boulevards, een vuilniswagen in bedrijf en een ontspannen concert in de open lucht.

Een vuilniswagen en een concert in de open lucht, zeg je?

Yvon heeft heel duidelijk niet the Global Peace Index bekeken want ze werkt voor Joop.nl en zoals we elders hebben gezien moet je feiten die niet binnen je ideologie passen dan vooral buiten beschouwing laten. Libya is helemaal niet gevaarlijk, zo stelt Yvon tegen alle empirisch waarneembare realiteit (en rapporten van mensenrechtenorganisaties) in.  Libya is een hartstikke leuk land waarin Yvon the natives wel eventjes de 21e eeuw in ging loodsen en dat was bijna gelukt, godverdomme.

Schandelijk vindt ze het dat de internationale gemeenschap Libië aan zijn lot overlaat. „Ik vind het juist onverantwoordelijk nu niet in Libië te zitten. Het lijkt wel of men zit te wachten tot de ellende daar echt uitbreekt.”

Even allemaal opletten: een land waar je openlijk slaven kunt kopen en verkopen op een markt op straat?

Daar is de ellende niet – ik herhaal niet – uitgebroken.

En het is “onverantwoordelijk” om daar nu “niet te zitten”.

(Vraag maar aan Yvon, die weet daar een hele hoop van).

Nod Yes Icon

Ondanks de gevechten die sinds de val van kolonel Moammar Gaddafi in 2011 periodiek losbarsten blijft Snitjer hoopvol over de toekomst. „Het gaat al goed. Je moet niet wachten tot de regering sterk is, maar bouwen op de kracht van de samenleving. Ik heb gezien hoe bewoners zelf geld collecteren om een straat opnieuw te asfalteren. Vrijwilligers hebben ook in de wijk waar ik woon helemaal schoongemaakt, van straatverlichting voorzien en plantenbakken neergezet.”

Het klinkt als een hele leuke camping.

Hebben ze een bingo avond?

Sjoelen of dans voor bejaarden?

En is er iets van een ballenbak, of trampolines voor de kleintjes?

Zo snel mogelijk wil Snitjer naar Tunesië om te onderzoeken hoe ze terug kan naar haar geliefde Libië.

Goed idee!

Die arme, domme bruine kindjes kunnen namelijk geen dag zonder de Heiland, Yvonne Snitjer.

We wensen haar een behouden reis.

Ehm… Yvon? Er zit een dikke kans in dat we de live stream van je onthoofding niet kunnen volgen.

Kan je VN vriendinnetje dan een link sturen naar een HD video?

Vaarwel Yvon.

Voor de SlimK1nd lezers die graag goed geld uitgeven aan lost causes?

Die “hulporganisatie” van Yvonne heeft namelijk geen cashflow.

Share