Wandelen Met De W Van Wacht Even!

, , Comments Off on Wandelen Met De W Van Wacht Even!

Ik heb vrijwel geen tijd gehad om te bloggen. Ik had een berg werk (deadlines) en de kleine jongedame had vakantie. Er zaten een paar prachtige dagen tussen en 1 van die dagen kreeg ik haar zowaar zover om mee te gaan wandelen. We vertrokken, in korte broek, ik met mijn minimalistische schoenen en zij met gewone gympen, ergens rond 08:30 ‘s morgens. Toen was het al goed warm. Het idee was om echt de hele dag te lopen. Dus van Amsterdam Nieuw West, naar ergens in diep Zuid en dan vandaar naar het Centrum, dan lunch en dan via een grote omweg weer naar huis.

We hadden een hele leuke route uitgestippeld met Google Maps op haar telefoon en zo kon ze dan in de gaten houden hoe lang en hoe ver bepaalde tussenstops waren.

Het eerste deel… naar A’dam Zuid en dan de stad in en lunch verliep eigenlijk prima. Ik had niet ontbeten en geen water mee. De jongedame had een flesje water en scoorde ergens onderweg 2 croissants voor ontbijt. We schoven zo rond 13:00 aan voor lunch en tegen die tijd had ze echt HONGAH! dus ze dook als een soort wild beest een grote pizza in. Het idee was die pizza te delen, maar dat lukte niet. Ik at een punt, begon aan de 2e en toen ik die neerlegde om even wat te drinken werd ie ingepikt met de woorden: Die is van mij, goed?

pizza-2

Daar ging het denk ik mis… te weinig eten…. ik had nog iets moeten bestellen.

Daarna zouden we – in principe – richting huis gaan wandelen. Die kleine is echter gek en die zegt… Weet je wat we kunnen doen? We kunnen (pakt telefoon wijst druk aan) helemaal zoooooo lopen en dan komen we bij dat Pool ding waar we 2e uur gratis krijgen en dan gaan we poolen, goed? De afstand – op Google Maps, op haar telefoon – was 9.8 kilometer, dus sure, waarom niet? We wandelen daar dan de deur uit en binnen 15 minuten wandelen, in die hitte, begin ik mij een heel stuk minder lekker te voelen. Benen moe, schouders moe, zwaar ademen en veel meer zweten dan normaal. Het is dan 2u ‘s middags, volop zon, geen wind en echt goed warm. Na een dik half uur zat ik er echt doorheen. Eenmaal bij de poolhall was ik stuk ende gebroken. Zweten, hijgen, puffen en alles deed zeer.

Ik wilde echter vooral zitten (en een koude douche red.), maar poolen?

Dat doe je staand (en rondom die tafel lopend en zo red.)

Nod Yes Icon

Nu zijn alle vaders min of meer even dom wat dit soort dingen betreft. Ik denk vaders met zonen nog meer dan vaders met dochters. Kijk, als zo’n kleintje geboren wordt en begint te lopen en te doen, dan denken ze echt dat die “Papa” een soort superheld is. Groot, sterk en je kan erop klimmen en optillen en al die onzin. Vaders vinden dat prachtig dus die lopen uuuuuren rond met dat kind op hun schouders en liggen uuuuuren op de grond te stoeien en klimrek te spelen. En da’s prachtig als ze jong zijn, maar als ze groter, ouder… en vooral zwaarder worden, dan moet je daar helaas mee stoppen. Je wordt dan ineens veel minder superman en dat laat een enorme leegte achter. Als ze dan tieners worden ben je nog ouder (en langzamer en grijzer red.), dus dan kan je nog minder met ze doen en dat knaagt en dat schijnt. Zo heel af en toe doet zich dan een gelegenheid voor waar je denkt: ik ga dat kind niet teleurstellen, ik kan dat wel, ik doe dat wel even. En dat soort situaties gaan dan geregeld mis. De wachtruimtes van de EHBO zitten in het weekend vol met gewonde vaders die dachten dat kan ik wel, ik doe dat wel even.

In mijn geval was het (dit keer red.) gelukkig geen boor, of wedstrijdje zwemmen of rennen of mag ik op je rug springen? 

Dit keer was het pool.

Dat betekende 2 uur lang rond een tafel staan en wandelen, op die enorm vermoeide benen, enkels en voeten. En het betekende voortdurend diep voorover bukken en dan die slecht linkerarm (met die zenuwontsteking red.) gebruiken voor de ondersteuning en dan stoten met rechts. En dat dan potje na potje. Het was daar koel, door de airco en dat was fijn, maar ik bleef toch zweten en moest diverse keren mijn gezicht en polsen nat maken om niet gillend gek te worden. Ze hadden daar bitterballen, maar die kleine had opnieuw HONGAH! dus daar wist ik er slechts 2 van te bemachtigen (en die smaakten naar meer red.)

We sluiten dan af. Die kleine wint 3 tegen 2 van de 5 potjes. En ik denk dan… ach, het is pokke zo warm, ik neem een groot glas bier met ijs en citroen en ik drink dat even snel op, dat lest de dorst en dan loop ik dat laatste stuk naar huis wel… dat kan ik wel, dat doe ik wel.

We wandelen dan naar buiten en het is intens warm, geen wind en dat bier zinkt zo mijn benen in en die weigeren dienst.

Ik ben sukkelend… met tussenstops (water, water, water), kermend en klagend tot aan de hoek van de straat gekomen.

Ik denk dat het in totaal 2 kilometer was.

Die kleine ziet mij zwoegen. Ze ziet dat het echt niet lekker gaat. De hitte. Zweten. Buiten adem.

En ze zegt…

Papa, op de hoek daar zit dat leuke ding met dat terras en dat ijs ding. Zullen we daar gaan zitten? Dan kun jij een biertje nemen en ik een ijsje. Dan kun je even bijkomen. En dan nemen we daarna de bus. Je hebt al heel veel gelopen en je hoofd is helemaal nat met gekke rode vlekken. Je ziet eruit alsof je dood gaat.. 

Op de hoek zijn we een cafe ingedoken, uit de zon, ik heb mijn hoofd onder de kraan gegooid en nog glas bier met ijs en citroen besteld.

Daarna lopen naar de bus voelde alsof ik door een woestijn liep.

In de bus ga ik zitten en als jij oud (ende broos red.) bent en na een hele dag lopen gaat zitten?

Dan gaat alles op slot.

Nod Yes Icon

Van de bus naar huis is een klein stukje, paar 100 meter, 10 minuten max.

Maar ik kon echt niet meer.

Dus … belde ze haar moeder.

Mam, ben jij thuis? Kun jij ons ophalen van de bushalte? Papa is onwel geworden. Nou… hij kan niet meer lopen en zo.

Mijn ex komt dan langs, met ‘r fiets, we duiken de ijssalon in en nemen softijs…. en daarna fietst ze weg met die kleine!

We zien je zo thuis goed? Nog maar een klein stukje! Doehoei!

Ik heb er zo’n 20-25 minuten over gedaan om thuis te komen.

Ze belden 2x.

Gaat het? Lig je op de grond?

De trap op was een laatste soort sadistische trap na.

Ik ben in elkaar geploft in de douche en daarna in elkaar gezakt op bed.

Ik werd wakker met afschuwelijke spierpijn en krampen. Die werden de dagen daarna erger. Ik heb het echt overdone. Ik heb zo’n 2 weken echt goed last en overal pijn gehad.

Die pijnen zijn nu weer over, dus ik ga weer beginnen met rustig aan opbouwen en grote afstanden lopen.

Ik vroeg later, kermend in mijn bed aan de kleine hoeveel hebben we eigenlijk gelopen die dag?

Ze liet mij haar telefoon zien.

32

Yea, that’s right… Twee en dertig kilometer in die achterlijke hitte… En dat was net een beetje teveel.

En dat is dan ook de les voor vandaag: Als je lange afstanden gaat wandelen in echt warm weer? Zorg dan dat je voldoende eet en voldoende drinkt. Als je dat niet meteen vanaf de aanvang doet? Dan ben je later op de dag niet meer te redden en ga je echt helemaal kapot.

Share