Voor De Kleine Kabouter (Voor Een Toekomstige Ruzie)

, , Comments Off on Voor De Kleine Kabouter (Voor Een Toekomstige Ruzie)

Het Hoog Risico Team van de Raad voor de Kinderbescherming is vreselijk bezorgd om dit blog.

Ik heb domweg teveel misdaden, leugens en wangedrag van de Jeugdkruisvaarders ontdekt en gedocumenteerd.

Dit blog moet dus dood.

Hoe bereik je dat?

Nou je moet een casus gaan maken dat dit blog “gevaarlijk” is voor mijn 11 jarige dochter, die dit blog – gek genoeg – niet leest.

(De leeftijd van lezers is overwegend 45+, de meeste zijn zelfs 50+ red.)

Niets werkt beter dan een live experiment.

Als mijn kleine kabouter onderstaande zou lezen?

Dan breekt ze alle tien mijn vingers.

Nod Yes Icon

rod-spoil

Als jong klein propje, hing ze op mijn buik, starend naar het computerscherm, op kantoor; ze kroop later rond in de kantine.

De jaren daarna, tot een jaar of vier (4), heb ik (helaas) door werk veel gemist.

Tot 2010-2011 zat ik zo’n 90 dagen per jaar in het buitenland en werkte achterlijke uren.

Ze was alle weekenden bij Papa, maar was zelden ziek en/of verdrietig.

Toen ze dan eindelijk permanent verhuisde stopte ik met de zakenreizen en nam een andere rol aan, zodat ik mij meer aan het vaderschap kon wijden.

Ik kan mij nog goed herinneren de eerste keer dat ze echt ziek werd.

De inval huisarts vond antibiotica maar niks, dat was allemaal slecht en het werk van de duivel.

Ze vond het een veul beter idee als de kleine kabouter nog een paar dagen zou door hoesten met hoge koorts.

Zorg is geprivatiseerd, mevrouw.

Dat maakt mij een zorg consument en als ik zeg “antibiotica”? 

Dan schrijf jij een recept, goed?

Ik vond het allemaal prachtig.

De kleine kabouter lag echt vijf (5) volle dagen kuur in bed en ik kon verwennen en vertroetelen als nooit tevoren.

Wil je soep?

Wil je een glas vers geperste jus?

Wil je een nieuwe kruik?

Wil je meer drop om op te sabbelen?

Zal ik nog een paar nieuwe stripboeken voor je kopen?

Ze is inmiddels een hele grote meid. Als ze ziek wordt heeft ze weinig tot niets nodig. Ze kan het allemaal zelf. Beetje paracetamol in een glas, wat jus, wat fruit en soep, uitzweten en uitzieken en onder de dekens. Meestal dartelt ze weer rond binnen een dag of twee (2). Da’s prachtig natuurlijk, maar ergens ook vreselijk jammer want het is hartstikke leuk om zo’n klein hummeltje te verwennen en verzorgen.

Daar is verandering in gekomen.

De kleine kabouter is recent ongesteld geworden. Dat was een hele happening. Ik had al een hele berg feminine hygiene products in huis en ik had een fles Champagne koud staan, want ze had al een paar keer geklaagd over vreemde krampen in haar neder regionen. Het was allemaal vreselijk zielig. Arme kind kon amper lopen. Pijn in ‘r rug, pijn in ‘r buik, nergens trek in en ze voelde zich ronduit waardeloos. Zo’n “periode” duurt ongeveer vijf (5) dagen dus je kunt dan helemaal voluit gaan met verwennen en verzorgen: lekker eten, voldoende chocolade, een ochtendjas op de kachel (want dan is ie lekker warm), een kruik en allerlei andere vormen van lekkers en lekkernijen. Mijn ex verklaarde mij (weer eens, zucht red.) voor gek: Dit gebeurt iedere maand, dat gaat je niet iedere maand doen, toch?

Oh, zeker (fokking) wel!

Iedere maand, elke maand, kan ik bijna een volle week in full blown Papa Bear mode gaan en die kleine dik verwennen en vertroetelen.

Zoveel kansen krijg je daar niet voor.

Zoenen en knuffels zijn zeldzaam, want ze is een mondige tiener.

Maar als ze ongesteld is en zich echt rot voelt?

Dan ga ik helemaal los.

Het is nu weer “raak”. Vanaf donderdagavond voelt ze zich nu waardeloos. Ze ging wel naar school – op de fiets, als een echte bikkel – maar kwam gebroken thuis, drijfnat en dook meteen de douche en daarna haar bed in. Ze had beter niet naar school kunnen gaan, maar ze moest en ze zou naar school. Ik had ‘r kamertje helemaal opgeruimd, bed verschoond en alles klaarliggen. Ze kon ‘r troep zo op de grond dumpen en de douche induiken. Sindsdien is het jus, soep, chocolade, ijs, lekkere yoghurt en fruit en uiteraard vooral veel warme kruik en rustig aan doen. Ik sluip als een ware Ninja door dit huis heen, mijn stem gaat naar whisper mode en het is hier dood- en doodstil. Ze mag in de huiskamer slapen op een kussen-eiland, ze mag later op, wat ze maar wil.

Ze keek mij gisteren, vanaf haar bedden-eiland, omringd door lekkers (en troep) indringend aan.

Papa, als ik de volgende keer ongesteld word dan vertel ik het je van te voren goed?

Dan kun je allemaal lekkers al in huis hebben en zo.

Nu zijn er mensen die zeggen dat je op deze manier een heel “slap” kind aan het kweken bent; een “papkindje”. Die mensen moeten echter allemaal stuk voor stuk hun rotbek dichthouden. Die kleine kabouter van mij is niet kapot te krijgen. Die sport, rent, vliegt en doet de meest halsbrekende stunts op ‘r skateboard, oxboard, rolschaatsen en eenwieler. Ongetwijfeld zal ze op een gegeven moment doodziek worden van alle betutteling. Dan zal dit feest stoppen.

Tot die tijd echter?

Ik heb er maar één!

En als die zich niet lekker voelt?

Dan wordt ze verwend.

Nod Yes Icon

Als het Hoog Risico Team van de Raad v/d Kinderbescherming gelijk heeft? Dan worden binnenkort alle tien mijn vingers gebroken voor deze post. Dat betekent een tijdelijk hiatus voor dit blog, want met tien gebroken vingers kun je niet bloggen.

 

Share