Verlies, Confrontatie, Zelf-Deceptie en Stoornis (De Falende Jeugdkruisvaarder Nader Beschouwd)

, , 1 Comment

The definition of insanity is doing the same thing over and over again, while expecting different results.

(Albert Einstein)

Hoe is het mogelijk dat die vreselijk Slimme Gemeente acht (8) jaar lang, consistent en stelselmatig ongelijk krijgt?

Hoe krijgt een overheid het voor elkaar om dezelfde burger maar liefst zes (6) keer vals te beschuldigen van kindermishandeling?

Is de Slimme Gemeente, zoals Einstein stelt, krankzinnig?

Are U Insane

Ja en nee.

Er is meer aan de hand.

We hebben elders kunnen lezen dat we een ongelukkig samengestelde werkvloer troffen. We hebben – na socio-demografisch onderzoek – vervolgens harde conclusies getrokken over het homogene karakter van onze steekproef. Laten we nog een paar aspecten van die steekproef nader beschouwen.

De Jeugdkruisvaarder is een kinderloos meisje tussen de 30-40, MBO werk- en denk-niveau en veelal single. We hebben kunnen lezen dat de gemiddelde Jeugdkruisvaarder “het werk” eigenlijk niet bijzonder goed trekt (“Ik wil dat niet in mijn huis hebben“). Jong, onervaren, broos en kwetsbaar. Zo’n “meisje van 30 jaar” is niet bepaald emotioneel volwassen.

Ze zit in het systeem. In de binnenwereld.

Een veilige omgeving, waar ze ook “kwetsbaar durft te zijn”.

Dat systeem moet ehm… nou gewoon voor altijd en zo.

En het hele systeem draait om de “zorg”melding.

Na de melding volgt “hulp”.

Hoe meer meldingen?

Des te meer hulp... er nodig is.
Des te meer... ik... nodig ben.
Daarvoor ben ik op aarde.

De Jeugdkruisvaarders zijn heel erg needy. 

Men wil graag “nodig” zijn en “hulp” bieden, immers die hulp is “nodig” etc.

Ik ben belangrijk. Ik doe belangrijk werk.

Kijk naar mij.

De Jeugdkruisvaarders melden er dus lustig op los, zodat ze vooral nog meer “hulp” kunnen bieden “in de wijk”.

Men is bezig met het temmen van maatschappelijke problemen.

En radicale sociale vernieuwing.

Nod Yes Icon

Wat nu als de Jeugdkruisvaarder ongelijk krijgt? Wat nu als de “zorg”melding niet klopt? Wat nu als “de client” verweer voert, een advocaat inschakelt of een Ombudsman? Wat als “de client” beslist niet gediend is van de Jeugdkruistocht en klachten indient of juridische stappen neemt?

We hebben gezien dat het dan al snel schuimbekkende gekte wordt.

Hoe gaat de Jeugdkruisvaarder om met ongelijk en “verlies”?

Niet.

Shaking No Emoticon

De Jeugdkruisvaarder is bezig met een heilige missie.

Wij zijn een vanguard.

Wij kunnen geen fout doen.

Wat wij op papier zetten is waar.

Echte Holy Warriors hebben nooit ongelijk.

Laten we de psyche van de Jeugdkruisvaarder eens nader beschouwen.

Ik ben bezig met een heilige missie.

Wat ik op papier zet is waar.

Stomme kutburger heeft een grote bek?

Prima dan doe ik een “zorg”melding.

Daarna gaat het grandioos mis. De “zorg”melding blijkt geen raakvlakken te hebben met enige empirisch waarneembare realiteit. De Jeugdkruisvaarder krijgt dat dan te horen van bijvoorbeeld Altra, of Veilig Thuis… of men geeft bijvoorbeeld op omdat een zitting te confronterend is. Wat dan? De Jeugdkruisvaarder wordt dan geconfronteerd met de harde waarheid. De Heilige Missie verloopt niet altijd perfect. We hebben ongelijk. Wat ik op papier heb gezet is bewezen niet waar. Ik kan fout doen.

Een dergelijke confrontatie trekt de Jeugdkruisvaarder niet.

tantrum 1

Immers, ze horen bij de binnenwereld en het idee dat die enge, boze buitenwereld gelijk krijgt en godverdomme ook nog eens de Jeugdkruisvaarder aanspreekt op haar falen? Dat wordt echt teveel voor het simpele brein van de Jeugkruisvaarder. Ik kan helemaal niet ongelijk hebben stomme kutburger, want wat ik op papier zet is waar en ik ben vreselijk radicaal en ehm sociaal aan het vernieuwen. Ik kan geen fout doen.

Er ontstaat dan een hele sterke impuls om dat ongelijk beslist niet toe te geven.

Twee simpele voorbeelden.

Ja ik heb een melding gedaan van bijvoorbeeld kindermishandeling?
En okay, dat bleek niet het geval.
Maar ik heb mijn werk supergoed gedaan.
En nee ik bied niet mijn excuses aan.
Want ik ben een Jeugdkruisvaarder.
Ik doe een melding van nou, bijvoorbeeld kindermishandeling.
En dat blijkt dus niet het geval.
Maar ik laat het wel voor eeuwig op papier staan.
Want dat dacht ik toen.
En ik ben een Jeugdkruisvaarder.

Ik brul wat.

Het blijkt niet te kloppen.

Maar ik heb gelijk.

Met recht alsof je met een vierjarige aan het praten bent.

Ik noem het:

Pathologisch Infantiel Retentie Syndroom (P.I.R.S.)

Ik heb in andere voorbeelden laten zien dat communiceren met een Jeugdkruisvaarder soms net is alsof je met een kind van vier aan het praten bent. Het kind klimt ergens op, je zegt “Kijk nou uit, dat gaat mis”, kind is eigenwijs, klimt door en dondert er vanaf. Dat wordt huilen. Vervolgens zeg je tegen dat kind: “Ik zei toch uitkijken, je moet beter opletten”. En dan zegt het kind: “Ja, nou, maar ik heb toch gelijk en jij bent stom”. Dit is een prima analogie voor wat er in het brein van de Jeugdkruisvaarder gebeurt.

Ik krijg ongelijk.

Nou dan ben jij stom.
Zo.

Want ik deed heus mijn werk wel heel goed.

En nee.

Ik ga geen sorry zeggen.

En nee.

Ik ga geen handje schudden.

De falende Jeugdkruisvaarder is als een koppig, moeilijk kind. De Jeugdkruisvaarder moet altijd winnen, altijd gelijk hebben, altijd de liefste en de mooiste zijn etc. Falen kan nimmer eigen schuld zijn. Daar is men veel te speciaal en bijzonder voor. Ongelijk krijgen en falen bestaat niet. Wat zal de rest van de sekte zeggen? Straks hoor ik er niet meer bij? Ik kan niet aardig gaan lopen doen tegen die boze, enge buitenwereld, dan wil niemand meer met mij lunchen in de kantine.

Stomme kutburger, met je stomme kutshawl!

En dan dus stampvoeten, heel hard Alanis Morissette draaien, huilen en stoepkrijt.

Maar…

Er is meer.

Meiden die lang single zijn worden namelijk extra needy.

Ik ben nodig “in de wijk”.

En ik wil mij ergens aan hechten want ik ben kinderloos en alleen.

(Op de bank, met de poes onder de woondeken met een lekkere kom soep).

De halstarrige, gekrenkte Jeugdkruisvaarder krijgt door dat falen, juist door dat ongelijk… een ongezonde, psycho-sexuele drang om hetgeen men heeft gemeld, de eigenlijke “zorg”melding voor eeuwig te bewaren. Men klampt zich als het ware “vast” aan de melding. Men blijft “hangen” in de eigen beweringen, hoe waanzinnig en onjuist ook. De fantasie in de melding/beweringen, over de “client” verwordt tot een ongezonde fixatie met diezelfde “client”.

Bloody Hand Logo 1

Het heeft iets heel masochistisch.

Het is een beetje de mislukte date en die lekker ruikende shawl. Een MBO meisje heeft een hele leuke date met “de client” door die “zorg”melding. Dat gaat helemaal mis; er is geen “klik”, het eten viel tegen, de muziek was mwoah en die leuke vent rent vervolgens de deur uit lekker appen onderweg naar de tram van 22:17. Maar hij vergeet z’n shawl. Het MBO meisje bewaart de shawl. Ze zet de borden in de vaat, trekt een joggingbroek aan met wollen sokken, blaast de kaarsjes uit en kruipt dan op de bank met die shawl en zet Netflix aan… Lekker even ruiken aan die shawl. Oh wat ruikt die shawl lekker. Hey wat jammer dat ie echt de tram van 22:17 moest hebben. Wat jammer dat ie niet is gebleven.

De volgende dag draagt ze de shawl naar kantoor.

Haar collega MBO meisjes valt het direct op: “Hey, leuke shawl! Nieuw?” …

Nou ehm… ik had een date en hij ehm… vergat ‘m in ehm alle ehm.. … eh… drukte?

(Dat impliceert hawt date en klinkt veul beter dan “hij nam de tram van 22:17”).

Ze is meteen populair bij het koffieapparaat.

Meiden, hebben jullie het al gehoord?
Vlotte meid hier had gisteren een hot date en hij vergat z'n shawl !

I Licked It Sign

De melding, de rapportage, whatever the fucking waanzin die we op papier hebben gezet… nou die waanzin die blijft mooi staan !

Die waanzin is nu van mij !

Die waanzin is nu voor eeuwig van ons !

Lekker puh!

Leader Icon

De waanzin was altijd al van – en alleen van – de Jeugdkruisvaarders, maar dat heeft men in de orgastische waanzin van alle “hulp” veelal niet direct door.

Daarnaast moet natuurlijk ieder aspect van de heilige missie ampel gedocumenteerd worden. Want… later, ooit, over vele jaren, als het aardse paradijs voor kinderen gerealiseerd is en alle kinderen VWO advies krijgen en niemand meer een beugel nodig heeft? Dan zullen “de burgers” maar wat blij zijn dat die spannende Jeugdkruistocht kronieken bewaard zijn. Er zal ergens een geweldig monument zijn waar mensen… burgers… samenkomen. Er zal daar geknuffeld worden, mensen zullen teksten rondom het monument maken met stoepkrijt.

Scholen zullen dan vrijwel uitsluitend naar Jeugdkruisvaarders vernoemd worden.

De Claire Vlug Universiteit in Krommenie behoort dan tot de beste ter wereld.

Iedere student krijgt gratis haar leuke little red book: 
Waarvoor zijn we hier op aarde?
(Op dat moment meer vertaald en verkocht dan het Dagboek van Anne Frank red.)

Er zal een gids zijn met een hele rondleiding door de beeldentuin, met daarin grote, statige beelden van Erik, Claire, en Sigrid en Nicolette en uiteraard Hester en Elgithe (dan al decennialang ieder jaar weer de populairste namen voor pasgeborenen).

Hesteren is dan een werkwoord.

Als je hard met je vuist op je bureau slaat en waanzin uitkraamt?

Dan “Hester” je de situatie.

Ik “Hester” dat wel even.

En …

Don’t make me go “Hester” on your ass, buddy !

En het volk zal zeggen: Dat waren de Jeugdkruisvaarders!

Vault Icon

En men zal de Jeugdkruistocht kronieken uit de kluizen halen en afstoffen en koesteren en bestuderen en zeggen:

Dat waren de Jeugdkruisvaarders.

En dat dachten ze toen.

Nod Yes Icon

Burgers willen later echt alles van de Jeugdkruistocht weten.

Dus alles wat wij op papier zetten is niet alleen waar… het blijft ook “waar” zelfs nadat het bewezen onjuist is. 

De Jeugdkruisvaarders bewaren dus bewezen foutieve informatie jarenlang, het liefst voor eeuwig.

… Of tot dat aardse kinderparadijs gerealiseerd is.

Dan wordt het wereld-erfgoed, uiteraard.

Wat is het nut van het verzamelen, bewaren, beveiligen en archiveren van bewezen foutieve informatie?

Voor u en ik helemaal niets.

Shaking No Emoticon

Maar voor de Jeugdkruisvaarder?

Nou zoiets:

Het is MIJN bewering.
Zo.
Lekker puh.
En ik hou 'm.
Hij blijft.
Want hij is lekker van mij.
Ik kan ermee slapen als ik wil.
Of ik leg 'm onder mijn kussen.
Want ik vind 'm lekker ruiken.
Omdat men niet in staat is tot enige zelf-reflectie of zelf-correctie
 is men gedoemd om inderdaad voortdurend hetzelfde te proberen
...en dan andere resultaten te verwachten. 

Men is krankzinnig bezig... met de Jeugdkruistocht.

 Dan richt ik mij nu (heel even) alleen tot de mannelijke lezers van SlimK1nd.

Stel: Je vergeet je shawl bij een date en je belt of mailt ‘r… alleen maar om je shawl terug te vragen, of om te zeggen van, nou… gooi ‘m maar weg, ik heb zat shawls. En stel je dan eens voor dat je date zegt: Nou nee, dat doe ik niet. Ik hou ‘m want ik vind ‘m lekker ruiken. En mijn collega’s vinden dat ie mooi staat en hij ruikt echt heel lekker. Ik zit er geregeld alleen mee op de bank met de kat, en dan ruik ik ‘r zo een beetje aan en dan rol ik ‘m door mijn vingers en zo. En ja, soms leg ik ‘m onder m’n kussen, of ik knoop ‘m om mijn grote knuffelbeer heen en dan lig ik er lekker tegenaan en zo. Dus nee, sorry, maar eh, weggooien is uit den boze. Ik hou ‘m, hij is van mij.

Is dat een heel stabiel meisje?

Wil je haar nog eens swipen?

Shaking No Emoticon

Pathologisch. Infantiel. Retentie. Syndroom.

Het onvermogen ongelijk te verwerken, gevolgd door de zelf-deceptie spelen de grootste rol. De fatalistische overtuiging van de “juistheid” van de eigen beweringen (hoe waanzinnig ook) schept een drang alles te houden zoals het is. De Heilige Missie kent geen correcties. Het verlangen alle facetten van die Heilige Missie vast te leggen versterkt die drang. Deze factoren lijden tot een psycho-sexuele fixatie op de beweringen en de client zelf.

Door vast te houden aan de eigen waanzin, door te hechten aan de inmiddels bewezen foutieve aantijgingen, schept de falende Jeugdkruisvaarder de illusie van verbintenis met die samenleving, met die maakbare maatschappij… ik ben nodig, kijk maar hier op papier… ik bied “hulp”, ik lever “zorg” aan die burger, met die kutshawl, aan die kwetsbare kinderen.

Ik ben een radicale sociale vernieuwer.

En ik heb een “band” met de burgers.

Ik bied “hulp in de wijk”

Ik doe dit voor kwetsbare kinderen.

Ik heb de kronieken van de Jeugdkruistocht uitgebreid, met “zorg”meldingen en “hulp” en allerlei andere waanzin.

Ik ben een Jeugdkruisvaarder.

Ik “manage” het gezin.

Kijk maar, hier op papier, zie je?
Wat vind je trouwens van mijn nieuwe shawl?
Share