#TurkUygulamasi: Even Lekker Uithuilen Bij De Minister-President

, , 1 Comment

Onze Minister-President Mark Rutte ging gisteren in “debat” met Turkse Nederlanders.

NRC: Rutte wil geen witte Nederlander zijn.

De relatie tussen de minister-president Mark Rutte en de Turkse Nederlanders is een moeilijke. Rutte vindt Turks-Nederlandse jongeren die zwaaien met vlaggen op de Erasmusbrug „heel ongemakkelijk”. En over Turks Nederlandse jongeren die een cameraman lastig vielen, zei hij „pleur op”. Om die kwesties te bespreken ging Rutte woensdagavond naar pakhuis De Zwijger in Amsterdam: om te debatteren met Turkse Nederlanders. Niet met de jongens die indertijd de cameraman lastig vielen, maar met Turkse Nederlanders die hun plek in Nederland gevonden hebben: publicist Cemil Yilmaz, advocaat Ülgü Ögüt, leraar maatschappijleer en columnist Halil Karaaslan.

Mark komt over als uiterst redelijk en rationeel.

Zijn gesprekspartners?

Not so much.

Zijn gesprekspartners zijn het enerzijds met hem eens. Het is precies wat zij altijd deden en daarom zitten ze nu ook met de premier aan één tafel. Maar toch vindt docent maatschappijleer Halil Karaaslan de houding van Rutte iets te makkelijk. Net als de opmerking die de premier eerder maakte over nieuwkomers die zich moeten „invechten”. Kijk, zei hij tegen Rutte, van mijn ouders kreeg ik dezelfde boodschap. Zij vonden ook dat ik me moest invechten. „Mijn ouders en de premier zullen het vast goed hebben bedoeld, maar ik ga dat niet zeggen tegen kinderen en niet tegen mijn leerlingen. Het is geen boodschap van gelijkwaardigheid.”

Gek is dat.

Zowel mijn grootouders als mijn ouders zeiden namelijk hetzelfde tegen mij.

School, sportvereniging, studie en later kantoor?

Je moet je erin vechten.

Laten zien dat je wat kunt.

Dus Mark legt het nog eens uit, opnieuw uiterst rustig en redelijk.

Want veel Turkse Nederlanders hebben problemen met de Nederlandse taal.

Maar zo heb ik dat niet bedoeld, reageerde Rutte onmiddellijk. Volgens hem kunnen we van het verleden leren dat élke grote groep nieuwelingen die naar Nederland komt, het moeilijk krijgt. Ze worden gediscrimineerd, zei hij, maar als ze niet bij de pakken gaan neerzitten, dan komt het goed. „Dát bedoelde ik met invechten.” Het is wel duidelijk: niet laten kisten, doorgaan, dát is de essentie van Rutte’s boodschap.

En dan gaan de Nederturken ineens vreselijk huilen.

En dat overtuigt zijn Turks-Nederlandse gesprekspartners totaal niet. Natuurlijk moet je je kansen grijpen. Maar ze missen bij hem het gevóel, de emotie. Want Nederlandse jongeren met een Turkse of Marokkaanse achtergrond lijden niet alleen onder discriminatie en stigmatisering, ze voelen zich ook tweederangsburger. Waarom krijgen zij, Turkse Nederlanders, nooit vragen over een gestrande Nederlandse formatie? Nee, zij worden voortdurend ondervraagd over het gedrag van Erdogan? Wat kan Rutte daar dan aan doen?

Aah. De. Gossie.

Discriminatie. Stigmatiseren.

En ze voelen zich tweederangsburger?

Kusje Erop?

En dat “gedrag” van Erdogan?

Honderden duizenden mensen ontslagen?

Tien duizenden mensen in dubieuze kerkers en gevangenissen zonder proces?

#NaziUygulamasi?

En dat wordt gesteund 70% van de Nederturken?

Sterker nog: men is helemaal dol op die Erdogan.

Men identificeert zich als Turk.

En men is duidelijk fel gekant tegen democratie en mensenrechten.

De integratie van het merendeel van de Nederturken is dus glorieus mislukt.

Dus wat mij betreft mogen alle “soldaten van Erdogan” gewoon verhuizen naar Turkije.

We gaan door met huilen.

Advocate Ülgü Ögüt: „Als je tot de Turkse gemeenschap behoort dan word je niet als individu beschouwd. Er hoeft maar één vlogger te treiteren en we zijn allemaal verantwoordelijk.”

Die vlogger noemde zichzelf: Soldaat van Erdogan.

En hij is nu een columnist voor een toonaangevende krant.

Wat loop je nou te zeuren?

Publicist Cemil Yilmaz: „Wat gaat u daaraan doen als witte Nederlander?”

On-fokking-voorstelbaar.

Wat gaat u daaraan doen als witte Nederlander?

Dat is echt de vraag aan de Minister-President?

Are U Insane

Halil Karaaslan is nog niet overtuigd. Hij legt de vinger op de zere plek: discriminatie, uitsluiting, het gevoel een tweederangsburger te zijn, laten zich niet met rationele argumenten wegwerken. „We hebben emotionele oplossingen nodig. Ik verwacht emotioneel leiderschap.”

“Emotioneel leiderschap”?

Hij zei het echt.

Deze huilenbalk wil niet alleen een kusje erop.

Hij wil ook een knuffel van de Minister-President.

Nou, vooruit dan maar.

Knuffelbuddy

 

En?

Voelen die vreselijk gediscrimineerde en gestigmatiseerde tweederangs Turkse burgers zich nu beter?

Kom maar eens lekker uithuilen bij de Minister-President.

Kruip maar lekker bij Mark op schoot.

Zo.

Dat is beter.

Laat die tranen maar rollen, gooi het er maar allemaal uit.

Hier… neem een paar grote slokken Emotioneel Leiderschap, dan voel je je zo weer beter.

Wil je een pakje appelsap?

En wil je daar een gekleurd rietje bij?

Welke kleur wil je?

Share