Thought Disorder Met Ellen Deckwitz

, , Leave a comment

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het reuze leuk vind dat Marcel Roosmalen op vakantie is.

Dat betekent namelijk iedere dag een column van Ellen Deckwitz.

Ellen is Neerlandsch allergrootste basket case.

Vandaag gaan wij het hebben over chaotisch, ongeorganiseerd gedrag: Thought Disorder.

thought-disorder

Thought Disorder is een hele nare afwijking.

Thought Disorder

Leest u even mee?

NRC: Gesloten Deur.

Afgelopen vrijdagavond zette ik de vuilniszakken buiten, en omdat het nog steeds warm was en toch allang donker ging ik op mijn sokken de deur uit. Vanwege de hitte droeg ik een kort katoenen broekje, een hemdje en natuurlijk geen beha. Ik zette de zakken voor mijn huis neer en hoorde toen een doffe plof. Mijn voordeur was in het slot gevallen.

Oh, for fuck’s sake!

Als ‘r fokking hoofd niet vast zat aan ‘r nek?

Mij zou zoiets nooit overkomen. Ik woon namelijk in een hele leuke, diverse en tolerante volkswijk in Amsterdam West. Daar ga je niet op je sokken, in je hemd. of zonder sleutels de deur uit. Al helemaal niet ‘s avonds. Vuilnis buiten zetten doe ik ‘s morgens, als er daglicht is en de straten zijn verlaten.

Daar stond ik dan, geen huissleutel bij me, geen mobiel, geen geld. Mijn onderburen, die een reservesleutel hadden, bleken niet thuis en mijn wangen werden heet van paniek: de volgende dag moest ik er vroeg uit voor een lezing. Ik ging op pad naar de dichtstbijzijnde vriend die sleutels had en helaas een half uur verderop woonde. Al lopend werd ik natuurlijk aangegaapt: schaars geklede vrouw van 35 op sokken, warrig los haar dat ze de hele tijd voor haar borsten hield, licht wanhopige blik.

Het is bijzonder te noemen dat niet een (1), maar twee (2) mensen een reservesleutel van Ellen’s huis hebben.

We gokken dan ook dat dit soort waanzin, of het kwijtraken van sleutels (ergens op een feest of terras) een groot aantal keren per jaar gebeurt.

Terwijl ik werd nagestaard dacht ik echter ook: dit wordt een geweldige anekdote. Ik was meteen aan het bedenken hoe ik dit verhaal nog smeuïger kon brengen. Ik kon er natuurlijk bij verzinnen dat ik een ex tegen het lijf liep, of nog beter: de nieuwe vriendin van een ex. Ik zou van mezelf een karikaturale warrige schrijver maken, omdat daarbij de grappen wat makkelijker voor de hand liggen dan bij de onduidelijke massa die mijn persoonlijkheid vormt en waar ik na ruim drie decennia nog steeds geen lijn in zie.

Niemand ziet er enige “lijn” in, Ellen.

Daar zijn dan ook die pillen voor.

Prozac Pill Icon

Opeens moest ik denken aan wat tot dusver mijn smakelijkste anekdote was: ik had als student eens in een badkuip geslapen. Ik bracht het altijd alsof het lachen was en ik totaal dronken (want verzachtende omstandigheid), maar in werkelijkheid was ik nuchter en had ik de badkuip als slaapplek gekozen omdat in de rest van het studentenhuis er in iedere kamer werd geneukt/drugs gedaan/keihard werd geschreeuwd. Ik was moe, had de laatste trein gemist en bekleedde het bad maar met niet al te ranzige handdoeken. Om het kwartier moest ik me omkeren, omdat de handdoeken oud waren en nauwelijks bescherming boden tegen de harde bodem.

WoW!

Die Ellen!

Dat is wel een heule smakelijke anekdote, zeg?!??!

Ik vond (persoonlijk red.) dat verhaal toen je zes (6) maanden lang te bang was om je koelkast in het stopcontact te stoppen nog “smakelijker”.

Toch was ik opgewekt, want uiteindelijk had ik een geweldige anekdote voor later, als ik vertelde over mijn studententijd, een periode die toen vooral bestond uit studeren en daardoor in sociaal opzicht zo levendig was als de mimiek van een comapatiënt. En zo liep ik vrijdagavond halfnaakt en toch vol voorpret over straat. Ondanks het gebrek aan comfort was ik al bezig met de vruchten die ik van de situatie zou plukken, ook al moest ik daarvoor even door een heel vervelend heden.

Op je sokken, in je hemd, als ontsnapte mental patient kilometers over straat slenteren – zonder te weten of de tweede reservist daadwerkelijk thuis is – maakt Ellen “opgewekt”.

Ze mag dan altijd angstig, ongeorganiseerd, emo, labiel en depressief zijn….

… maar ook dit keer houdt ze er niet alleen een “smakelijke” anekdote aan over….

Shaking No Emoticon

ook dit keer wordt ze er dik voor betaald door NRC Media Holding B.V.

Wat schrijven er toch een hoop sterke, feministische en vooral georganiseerde vrouwen voor het NRC!

Share
 

Leave a Reply