There Is No Alternative: “Renaissance” En Nieuw “Elan” In “Europa” Met … Juncker?

, , Leave a comment

De angst zit er goed in bij de “Europese” bevolking.

Het eindeloze demoniseren van Trump en Putin werkt reuze goed.

De rampenverhalen over hoe #Brexit de UK terug zal brengen naar het Stenen Tijdperk doen het ook hartstikke goed.

De bevolking van Europa heeft een tyfushekel aan Brussel, de lobbyisten, hun bancaire vriendjes en hun multinational gabbertjes.

Daar is niets aan veranderd.

Mensen zijn alleen bang voor economische problemen, dus bij de EU blijven is veiliger dan eh… nou dan alle andere dingen.

We zijn dus terug bij het adagium van Margaret Thatcher: There is no alternative (TINA).

En als burgers dit beginnen te begrijpen en zelfs bang zijn voor enig alternatief of hervormingen?

Dan kun je spreken van een ware Europese Renaissance.

Leest u even mee?

EU because Fuck You

NRC: Voorbij crisissfeer, het elan is terug in Junckers Europa.

Als het om de EU gaat, lijken we wel manisch-depressief. Het ene moment overheerst somberheid, het volgende kan het enthousiasme niet op. Twee jaar geleden werd de EU door een meerderheid van burgers gezien als ‘een risico’ dat tot ‘afnemende welvaart’ leidt. Volgens recent onderzoek hebben, ook in Nederland, de sleutelbegrippen ‘kansen’ en ‘groeiende welvaart’ nu weer de overhand.

Even opletten: als dergelijke “sleutelbegrippen” meer mentions krijgen in “de media”?

Dan is het waar!

Nod Yes Icon

Voor Jean-Claude Juncker is dat prettig. Woensdag trapt de voorzitter van de Europese Commissie in Straatsburg het nieuwe politieke seizoen af met zijn ‘State of the Union’. Rondom de belangrijkste Europese toespraak van het jaar hing in voorgaande jaren steevast een crisissfeer – in 2015 liet een Juncker zijn tekst helemaal varen en volgde een tirade over het geknoei van EU-lidstaten rondom de vluchtelingencrisis.

Toen was ie dronken.

Dit jaar hoeft dat niet. De vluchtelingencrisis is (nog lang) niet onder controle, maar de tijd dat de EU gevangen zat in het heden, strompelend van crisis naar crisis, lijkt voorbij, in elk geval voor even. Er kan voor het eerst in tijden ook weer worden vooruitgekeken. Hier en daar valt zelfs het woord ‘renaissance’. Het politieke klimaat zit mee, met de pro-Europese Emmanuel Macron als Franse president en de verwachte herverkiezing van Angela Merkel in Duitsland.

Ja!

Een Rothschild bankier en een regressieve homohatende Christen aan het hoofd van de twee belangrijkste landen van de EU en ze willen beiden een Europees leger en Europese intelligence services.

Dat is inderdaad een “renaissance”.

Dat politieke klimaat “zit” de banken, de multinationals en de Eurocraten inderdaad reuze “mee”.

De burgers?

Not so much.

Het tij zit zó mee, met een economie die volgens de Commissie al 21 maanden achtereen beter presteert dan de Amerikaanse en een gemiddeld begrotingstekort van 1,3 procent, ver beneden de EU-norm van 3 procent, dat ook populisten er stil van worden. De Financial Times meldt dat radicale partijen in Italië, Vijfsterrenbeweging en het extreemrechtse Lega Nord, hun toon over EU en euro matigen, om kiezers bij de verkiezingen volgend jaar niet af te schrikken.

Een rentepercentage van nul procent!

Er wordt – ieder kwartaal – zo’n 80 miljard aan slechte leningen van banken opgekocht.

eu-debt-sept-2017

En 12 BILJOEN aan schuld, een slordige 24,5 duizend euro per inwoner.

(En ja: kinderen rekenen ze gewoon mee!)

De Europese agenda voor komend jaar is in hoofdlijnen duidelijk: minder paniekvoetbal, méér sociale bescherming. Het bestuur van de eurozone moet worden versterkt, zodat bij een volgende crisis wél tijdig gereageerd kan worden. Op defensiegebied moet meer worden samengewerkt, als antwoord op Russische intimidatie en andere geopolitieke gevaren. Het Europees asielbeleid, nu een lappendeken, moet worden gestroomlijnd, zodat er zowel voor EU-landen als voor asielzoekers duidelijkheid komt over wat wel en niet kan.

“Russische intimidatie” is leuk gevonden.

Rusland kan “Europa” veranderen in een rokende zandbak met slechts een paar kernraketten.

Daar doet enige “militaire samenwerking” geen ruk tegen.

En dat asielbeleid?

Ik heb er het volste vertrouwen in dat de Eurocraten in Brussel in vruchtbare samenwerking met lokale politici een geweldig asielbeleid kunnen neerzetten.

Shaking No Emoticon

Al in maart dit jaar daagde Juncker lidstaten uit keuzes te maken. In publicaties werden vijf toekomstscenario’s voor de EU geschetst, van minimale tot maximale samenwerking, waaruit EU-leiders voor het einde van dit jaar een keuze zouden moeten maken. Een debat dat tot voor kort niet echt van de grond kwam, maar nu door al dat nieuwe enthousiasme opeens in vruchtbare aarde valt.

Klopt!

Ik heb die “scenarios” van repliek voorzien.

De Kweekvijver Voor Ontgoocheling (De EU wordt 60 jaar!)

Een gelopen race is het niet. In 2019 zijn er Europese verkiezingen. Dan staat iedereen vol in de campagne-stand. De hervonden daadkracht zal door politieke calculatie in het gedrang komen. Zo bezien is dit de laatste ‘state of the union’ waarin Juncker nog richting kan geven aan Europa. In 2018 moet het gebeuren – voor hem, Macron en Merkel en voor de EU.

Hoeveel procent van de inwoners van Europa stemmen bij die “Europese” verkiezingen?

eu-turnout

Wow! A whopping 42 percent?

Hoe is die opkomst per land?

eu-turnout-by-country

Zoals je kunt zien zitten er zat landen tussen waar de opkomst dik onder de 40% ligt en veel van die landen krijgen miljarden aan subsidies.

Ook Nederland zit nu meer dan 20 jaar lang onder de 40%.

Alle propaganda over “renaissance” en “elan” ten spijt: het kan de Nederlandse bevolking duidelijk allemaal geen ene ruk schelen.

Valkuilen zijn er genoeg. Vluchtelingencrisis, Turkije, Noord-Korea, Trump – zeg het maar. Brexit, het Britse besluit om uit de EU vertrekken, slurpt nu al meer politieke energie op dan menigeen lief is, met een slepend scheidingsproces. Met Polen dreigt een harde confrontatie over de rechtstaat. De kwestie is door denktank Carnegie Europe uitgeroepen tot een groter probleem dan Brexit, ook omdat de interne markt zonder rechterlijke onafhankelijkheid in alle landen niet kan functioneren.

De meer “slavische” landen willen geen vluchtelingen opnemen.

En Polen lijkt vooral met rust gelaten te willen worden.

En de Brexit wordt een nachtmerrie, gillen over geld, doomsday scenarios en vooral poppenkast en brullen in Brussel.

De nieuwe liefde voor de EU blijft betrekkelijk, geboren uit angst, bij gebrek aan beter, omdat het alternatief te afschrikwekkend is. Terwijl de EU volgens Van Rompuy „om te overleven” een positieve agenda nodig heeft. Het ontbreken daarvan ergert Juncker, zo maakte hij twee weken terug duidelijk in een toespraak voor hoge EU-diplomaten. „Ik weiger te redeneren dat Europa, voilà, een nieuwe kans heeft, omdat Trump is wie wij denken dat hij is en omdat Brexit meer problemen oplevert dan oplossingen.”

Precies!

Zoals ik dit artikel opende: fear mongering works! En dankzij al dat fear mongering durven “Europeanen” niet eens na te denken over een alternatief, of enige hervormingen. There is no alternative. En er zijn ZAT alternatieven denkbaar. De eindeloze propaganda, de constante dreun over “Europa”, baken van diversiteit, tolerantie en inclusiviteit voor bedrijf en burgers, voor werk en recreatie maakt mensen apathisch. De UK zal de aankomende jaren op een schofterige manier worden afgeranseld, onder luid applaus (en sobere overwegingen) van onze diverse, tolerante, inclusieve en vooral fact based media.

“Europeanen” zullen derhalve “bang” blijven van enig alternatief of grote hervormingen.

Het is genant om te zien dat deze “journalist”, Stéphane Alonso, het hele artikel spreekt over kansen, en renaissance en elan en geweldig en hoopvol en het bruist en het gonst weer in Brussel, om aan het einde dan droog te concluderen dat deze situatie louter bestaat omdat burgers bang zijn… en dat enige eigen positieve agenda ontbreekt. 

Dat betekent dat zijn hele artikel dus totale lulkoek is.

Het is echt heel bijzonder.

Je ontkracht je eigen artikel met je laatste paragraaf.

(En je bewijst mijn openingspunt red.)

Ervoor zorgen dat Europeanen écht van de EU gaan houden – dat is misschien wel Junckers laatste grote opdracht komend jaar.

Het. Staat. Er. Echt.

Je moet echt fokking lijm snuiven om te denken dat “Europeanen” plotseling echt van de EU gaan houden“.

Je moet er crack bij roken om te denken dat fokking Juncker dit gaat bewerkstelligen in een jaar.

Danger - Stupidity

Toegift: Ik heb hier wat leuke VVD Campagne posters met Juncker.

VVD Campagne Posters

 

Share
 

Leave a Reply