“The Most Important Thing You’ll Read Today”

, , Leave a comment

Ik kwam dit twee dagen geleden tegen.

Het komt uit de fluff sectie van The Independent, The Indy 100. 

Iedere week? staan daar 100 “leuke” kortere stukjes.

The Independent: This student’s message about white privilege is the most important thing you’ll read today.

Het. Staat. Er. Echt.

“The most important”, really?

Laten we dat eens toetsen.

We beginnen met wat context en wijs advies van The Independent zelf.

White Privilege

Sometimes, political speeches, essays and marches aren’t enough – sometimes it takes a real-life incident to make you realise the state of things. White privilege is a term that refers to the societal privileges that benefit people in western countries that identify as white. This is beyond what is commonly experienced by non-white people who live under the same social, political and economic circumstances. If you’re white, it’s probably something you experience everyday without even realising it – sometimes, it’s important to self-reflect.

Zelf-reflectie heb ik geen tijd voor vandaag.
Ik heb allemaal dingen te doen.

Even voorstellen, meet our Social Justice Snowflake of the day.

Jenny Lundt, a student at Colgate University, a Liberal Arts School in New York shared a story about her white privilege in light of an incident where her campus was placed under lock down due to a black student using a glue gun for an art project.

Lullig voor die donkere jongen, maar na zoveel mass school shootings is het ergens natuurlijk wel begrijpelijk dat mensen over het algemeen extreem nerveus worden van studenten die rondrennen met voorwerpen die op vuurwapens lijken. Je wilt dat management, beveiligers en politie meteen komt helpen want als er een gek begint te schieten dan zijn er straks weer een hele hoop kinderen en leerkrachten dood. In dit geval is het een vals alarm en tja, dat zal ook af en toe gebeuren. Onze snowflake vat dit echter allemaal heel persoonlijk op en gaat dan – je raadt het al – online om eens lekker te schreeuwen.

THIS is what white privilege looks like. This is me, only one year ago on this very campus, running around the academic quad with a fucking sharp metal sword. People thought it was funny. People laughed- oh look at that harmless, ~ silly white girl ~ with a giant sword!!

(Er is ook een foto te vinden van dit entitled little white girl met dat zwaard).

Het feit dat “people” erom kunnen lachen vind ik weinig voorstellen. Ik vind het persoonlijk niet grappig.  Als je op campus rondloopt (of rent) met een zwaard? Dan moet je in hechtenis genomen worden. We willen namelijk zeker weten dat je niet verward bent. Straks verwond of vermoord je iemand met dat zwaard. Daarnaast lijkt het mij onverstandig om een zwaard op je kamer te hebben. Er kunnen andere studenten rondlopen die wel verward zijn, of een keer in een dronken bui dat zwaard bemachtigen en dan zichzelf of een ander lelijk bezeren.

Onze snowflake heeft ons dus net laten weten dat zij rare, onverantwoorde beslissingen maakt nu ze niet meer bij Papa en Mama thuis woont.

De redenatie is hier: als ik gek mag doen met een zwaard?

Dan mag jij rennen met een lijmpistool?

Die donkere jongen mag sowieso rondrennen met een lijmpistool.

Maar dat zwaard moet ingeleverd, Jenny.

Today, a black man carrying a f**king glue gun shut down my ~prestigious liberal arts college~ for 4 hours. The limited information that was released put all black men on this campus in danger and at risk of being killed.

Let op: alle zwarte mannen op de campus waren in gevaar “of being killed”, door…?

Hoe ze dit heeft vastgesteld weten we niet.

Alle witte Papa’s en Mama’s zijn in werkelijkheid dolblij dat de autoriteiten zo adequaat hebben gehandeld.

Het management van de school is ook enorm opgelucht.

Geen mass shooting, false alarm… phew… dat scheelt namelijk een hele rits rechtszaken door de witte advocaten van al die witte Papa’s en Mama’s die zich blauw betalen aan dat “prestigious liberal arts college”. Jenny snapt dat echter allemaal niet, dus die gaat gewoon door met schreeuwen, want Papa en Mama zijn er niet bij dus is er niemand om tegen Jenny te zeggen dat ze ‘r mond even moet houden en moet kalmeren op ‘r kamer.

That is the reality of the institutionalised racism in the United States. If you think for even a second this wasn’t profiling, ask yourself why this sword is still in my room and has not ONCE made anyone uncomfortable. No one has EVER called the police on me. Understand that there are larger forces at play than this one night, and this once instance of racism. This is engrained in our university and our larger society. White Colgate students, we need to do better. #blacklivesmatter [sic]

Nod Yes Icon

Sorry, maar White Colgate klinkt als tandpasta.

Colgate Max White

Jenny krijgt dan wat ze wil… namelijk aandacht.

En die aandacht? Dat is ook al white privilege.

(Net als dat zwaard red.)

After going viral (the post currently has 21,000 reactions and 15,000 shares), Jenny edited the post, saying the engagement is another factor of her privilege.

This post is getting far more shares than I ever imagined. I just want to remind everyone viewing/ sharing this that this narrative is not about me and my feelings.

Even opletten: Jenny maakt een hoop digitale ophef. Ze schrijft het niet in haar dagboek, of op haar handpalm. Of vertelt het snikkend en huilend aan Papa en Mama. Nee, Jenny kiest er duidelijk voor om dit vreselijk onrecht (een mogelijke gek met een gun) aan de kaak te stellen online en het met zoveel mogelijk mensen te delen. Als ze niet veel lezers wilde, had ze de post bijvoorbeeld kunnen weggooien zodra ze 10 likes had gekregen. Ze zette het online met de bedoeling het met zoveel mogelijk mensen te delen… maar zij en haar gevoelens hebben er – gek genoeg – niets mee te maken?

This story and the event that happened last week is about are people of colour that are oppressed each and every day by this institution and this country at large and I in no way meant to take the conversation away from them and their stories. Race and discrimination are just as much of a problem here today as it was on Monday- even though many people are not talking about it or even THINKING about it anymore. My privilege allowed me to share my story. My privilege and my influential friends and thus their influential friends made this post go “viral”. All of that is privilege at work.

Weer even opletten: haar “privilege” en haar “influential friends” (want Jenny is een “influencer”) maakten het mogelijk dat dit alles “viral” ging.

Jenny entitled little white girl is namelijk razend populair op campus.

Ze is immers dat rare meisje met dat zwaard.

Zoiets maakt indruk.

Dat blijft mensen bij.

Nu Jenny eenmaal “beet” heeft, gaat ze natuurlijk door.

She then encouraged other white people to “wake up” and “challenge stereotypes”.

To those white people that are seeing this, use this as an opportunity and wake up call to confront the privilege in your own life. Have these conversations and find the own “swords” in your life- with things you could get away with that your friends of colour could not. There are many white people on this post trying to suppress the voices of others with comments such as “all lives matter” or “white privilege doesn’t exist”. CHALLENGE THAT. fight back. And not just on this post, but in real life. Challenge racist jokes. Challenge stereotypes and hold your white friends accountable.

Welnu, dat zijn wij dan onder andere… wij zijn “those white people that are seeing this”.

En wij moeten dan ineens allemaal dingen gaan doen van Jenny.

We moeten gaan zitten en praten over ons eigen “privilege” (iets wat Jenny voor zover wij weten alleen in deze rant doet).

En laten we wel wezen: “all lives matter” is natuurlijk vreselijk racistisch en bovendien onwaar.

Alleen “black lives matter” anders ben je mensen het zwijgen aan het opleggen.

En “hold your white friends accountable”.

Moslims – die een vreselijke teringhekel aan negers (en joden) hebben?

Die hoef je beslist niet accountable te houden.

Alleen je witte vrienden.

Maar nogmaals… dit alles heeft niets, maar dan ook niets, te maken met Jenny of hoe Jenny zich voelt.

Dat staat er dan ook nog een keer – voor de zekerheid.

She also emphasised the fact that it wasn’t about her.

A lot of white people from different areas in my life have messaged me to have important conversations about race that we’ve never had before. That was my intention in writing this post- using a relatable narrative to help fellow white people acknowledge their privilege. Thank those of you for those of you who have seen this and been able to have critical conversations.

En hoe geloofwaardig is dat? Dit kind brult wat online en plotseling gaan al die “white people” (from different areas of her life) vreselijk “messagen” over al die belangrijk gesprekken over “ras” die ze dan plotseling na het lezen van al Jenny’s gebrul spontaan zijn gaan voeren? En hoeveel is “a lot”? Zijn dat twee andere hysterische snowflakes? Zijn het er honderd? En hoe “critical” zullen die gesprekken van die snowflakes met hun Frappuccino’s geweest zijn?

However, let’s please not forget who is actually affected by the campus events this week. Hint: It’s not me.

Het is overduidelijk dat Jenny wel vreselijk “affected” is, anders was ze niet zo aan het huilen, denk ik dan?

Daarna gaat Jenny – gek genoeg – opscheppen over haar “privilege”.

I am returning to my comfortable life in Southern California where I will enjoy a summer of traveling and interning freely as a white woman through South America (which is not without problems of its own).

Jenny deugt!
En het is white girl, want "woman" is wat hoog gegrepen, kind.

Part of the reason I am able to do that so freely and without fear has deep roots in colonialism, which I need to be challenging within myself each and every day now, in the US, and when I am abroad.

Even opletten: reizen door Zuid-Amerika is beslist niet “free and without fear”. Het is een beetje afhankelijk waar je heengaat. We gaan er gemakshalve dan ook vanuit dat Jenny ergens een leuk resort heeft gevonden, of een dure accommodatie met behulp van Papa en Mama. En terwijl Jenny dan vrij en veilig aan het reizen en internen is gaat zij dat kolonialisme (vanaf 1492) eens flink aan de kaak stellen in zichzelf, nu, in de VS en als ze straks lekker aan het reizen is met Papa’s creditcard. En laten we eerlijk zijn: daar zullen talloze peoples of color uiteraard enorm bij gebaat zijn. Misschien bestaat racisme wel helemaal niet meer als Jenny terugkomt van haar reis. Ze doet dan wat meditatie, ze maakt wat leuke foto’s met ‘r telefoon, ze checkt ‘r Facebook, ze drinkt wat alcohol, wordt stoned en dan heeft ze sex op het strand met een leuke witte jongen die daar ook met de creditcard van Papa en Mama aan het reizen is.

Take that stupid colonialism!

POC [people of colour] at Colgate were traumatised this week. I was not. That is what should be remembered about what happens at Colgate- not a Facebook status.

Traumatised? Hoe heeft Jenny al dat trauma gediagnosticeerd?

Ze zegt dan wel iets wat klopt.

Jenny werd namelijk niet getraumatiseerd.

Waarom ben je dan zo aan het huilen, Jenny?

Oh en Jenny… nog een laatste – domme – vraag: Wat als het een echt pistool was geweest en geen lijmpistool?

In het donker in de regen zijn dat soort dingen weleens slecht zichtbaar.

En tja, better safe than sorry.

De Facebook post blijft echter wel onthouden.

Sterker nog: volgens the Independent is dit “the most important thing” wat we vandaag zullen lezen.

De Facebook post.

En?
Vonden dit we dit het allerbelangrijkste vandaag?

Liberal arts college is een hele zware wetenschappelijke opleiding.

Ik zou mij prettiger voelen als dat zwaard van Jenny in beslag genomen wordt.

Share