Terroristen en Aliens (of: Verweer Stap #3, aan de koffie met de Directie van Altra)

, , 1 Comment

Ik hou het Altra “hulp”traject even in mijn achterzak. Ik ga er heel uitgebreid verslag van doen.

In het Altra-traject gaan we namelijk etniciteit en religie verkennen.

Het traject ging nergens heen. Er raakten 2 advocaten bij betrokken en de zaak werd ontvankelijk verklaard door de Nationale Ombudsman Team Jeugd. De inzet van Altra, onder deze omstandigheden, was een soort druppel. De Nationale Ombudsman wilde daarom eens uitgebreid gaan uitzoeken hoe al dat soort “zorgen” nu toch tot stand komen, want niets of niemand brengt ook maar 1 seconde met dat “mishandelde” kind van mij door.

Jeugdzorg was zo vreselijk bang voor de gevolgen van het instorten van het Altra traject dat men geen verweer voerde bij een rechtzaak die daardoor opgelost werd met een hamerslag. Geen zitting. De meiden van Jeugdzorg waren te bang om met mij naar zitting te gaan. Ik had ze namelijk beloofd dat ik daar de hele beerput zou opentrekken en da’s nooit goed voor je reputatie.

De angst voor de boze buitenwereld is groot.

De angst voor de Ombudsman, juristen en ouders is groot.

De angst voor de rechtbank?

Die is vele malen groter.

Fear Icon

De Ombudsman zet dan voor mij, begin 2015, een rondje gesprekken op met de directies van Spirit, De RvdK, Jeugdzorg en uiteraard Altra. De meiden van Altra hebben een heel groot kantoor in de Bijlmer. Ik heb daar in mei 2015 een gesprek met de directie, waaronder de algemeen directeur, Mw. Nicolette Engbers.

Nicolette weet niets van jeugdrecht. Nicolette komt van de ING.

Bij de ING was ze slechts middle management, maar in de “zorg” is zij een heuse bestuurder geworden.

Platte schoenen, spijkerbroek, een pittig kort kapsel en een hele leuke telefoon.

Nicolette is een heel klein vrouwtje.

Ik duik er gezellig in.

Ik eis excuses, rectificatie en schadevergoeding.

Nicolette is het daar helemaal niet mee eens.

Haar personeel is uiteraard perfect en geweldig en vooral slimmer aan het werken.

Bovendien: “Wij moeten doen wat onze opdrachtgever [Jeugdzorg] zegt”.

Ik kan daar opnieuw hartelijk om lachen.

De Befehl ist Befehl verdediging doet het sinds Neurenberg niet zo goed meer, maar in de jeugd”zorg” wordt er nog gretig gebruik van gemaakt, dus:

Really?
En wat als Jeugdzorg zegt dat ik een terrorist ben, of beter...
Wat als Jeugdzorg zegt dat ik een Alien ben, ik kom van een andere planeet?

(En dan komt het).

Nou dat klinkt gek, maar als Jeugdzorg dat zegt?
Dan moet ik dat uitzoeken!

Nicolette Engbers, Algemeen Directeur Altra… en waanzinnige… Mei 2015, Bijlmer, Amsterdam.

Huilen Icon

Opnieuw treffen we een heule flinke meid op kantoor.

Boffen wij even !

Sorry mevrouw maar volgens mij gaat de AIVD over de terroristen.
En ik gok dat NASA over de aliens gaat.
We zien elkaar in de rechtbank.
Dit gesprek zal daar een diepe indruk maken.
.

Ik pak dan mijn jas en leg uit dat mijn “boek” echt reuze geestig gaat worden.

De waanzin is veel ernstiger dan verwacht.

Dank jullie wel. Was te gek. Hey, we bellen !

Ik wandel dan de deur uit richting metro en huis.
Eenmaal thuis zit de mail al in mijn inbox.

***

Geachte heer ****

Wij vernietigen al onze materialen mits u geen juridische stappen tegen ons onderneemt.
Er zal dan niets, nergens op papier blijven staan.
….

***

We moeten doen wat Jeugdzorg zegt. En daar staan we dik achter.

Tenzij we dat moeten verdedigen in een (help!) rechtbank.

Dan vernietigen we liever alle materialen.

De Slimme Gemeente in actie.

Slimmer werken.

Op zoek naar Terroristen.
En Aliens.

***

Maanden later sta ik in de rij bij de supermarkt. Een van de onderzoekers van Altra, een etnisch-religieus meisje, staat achter mij in de rij en begint tegen mij aan te praten. Ik ga door met boodschappen inpakken en negeer haar. Ik kijk niet op of om en geef heel duidelijk geen antwoord. Er staan meer mensen in de rij. Het Altra-trutje besluit om daar, in die fokking rij aan de kassa, helemaal door te flippen.

Praten we niet meer met elkaar? Nee. Okay. Nou. Zo. Wij praten dus niet meer met elkaar.

(Druk ratelen en dingen herhalen. Het zag er heul vreemd uit).

Ik vraag dan meteen aan dat andere etnisch-religieuse meisje (achter de kassa) of ze de bedrijfsleider erbij wil halen.

Die komt aan op een drafje want het getetter van de losgeslagen Ambulant Medewerker valt goed te horen.

Wat is hier allemaal aan de hand?

Deze mevrouw is gek, of verward. Je moet 'r de winkel uitzetten.

Wij kennen elkaar, maar we praten dus niet meer met elkaar. Zo. (Armpjes over elkaar).

De bedrijfsleider staat er verbaasd naar te kijken.

Luister man, ze heeft 'r meds niet genomen.
Ik ken deze gek niet.
Straks heeft ze een mes bij zich.

Op het moment dat ik “mes” zeg, stapt de hele rij een goede 2-3 meter naar achteren.

En dan grijpt de bedrijfsleider in.

Mevrouw… u kunt uw boodschappen laten staan. Ik loop u nu naar buiten.

Dirk Logo

Komt u maar!

Hij gebaart haar mee en ik stap ridderlijk een goede meter opzij.

En daar ging ze dan, sputterend en boos omkijkend, maar gedwee en zonder fysiek geweld.

 Eenmaal thuis stuur ik een nette mail aan Nicolette Engbers.

Ik maak mij ernstige zorgen om uw personeel. Ik kwam er eentje tegen in de supermarkt en die vormde duidelijk een gevaar voor zichzelf en de rest van het winkelend publiek. Dit soort publieke uitbarstingen zit ik als belastingbetaler beslist niet op te wachten. Ik zou graag willen dat uw verwarde etnisch-religieuse personeel stopt met mij te stalken want ik moet wel gewoon boodschappen kunnen doen. Ik verwacht daarom passende maatregelen. Als die uitblijven? Dan zie ik mij genoodzaakt alsnog juridische stappen te nemen.

***

Nicolette is toen navraag gaan doen.

Daarna stuurde ze haar personeel een mail.

Ze mogen mij niet meer groeten of aanspreken.

En als ze mij tegenkomen op straat, of in een snackbar?

Dan moeten ze weglopen.

Dat noem je een omgangsverbod.

Opnieuw uiterst leerzame ervaringen die ons wederom veel inzicht verschaffen in onze steekproef. We zien dat ook de directie van Altra zichzelf een heule belangrijke rol in onze maatschappij toedicht. We zien ook daar vleugjes van good old nazism. We zien weer die enorme angst voor de Ombudsman en juridische procedures.

Het grondpersoneel, de eigenlijke “onderzoekers” van Altra, zal ik elders uitvoerig behandelen. Het Altra Family’s First traject betekende 6 weken een significante hoeveelheid tijd met mij doorbrengen. De meiden gingen “de wijk” in en dat betekent huisbezoek. Het betekende tevens de start van een vreselijk leuke digitale correspondentie over Jeugdrecht, waanzin, burgerrechten, privacy, de rechtstaat en (uiteraard) religie en etniciteit.

We hebben gezien “in de wijk” (supermarkt) dat die periode diepe sporen heeft achtergelaten. 

Ik ben wel blij met dat omgangsverbod.

Ik maak mij … zorgen.

Dat etnisch-religieuse meisje uit de supermarkt heeft hulp nodig, vind ik.

Ze werkt inmiddels niet meer bij Altra.

Share