Suicidal Ideation Met Ellen Deckwitz (En Haar Zus Die Een “Moeilijke Periode” Had)

, , Leave a comment

Ik wist het!

Ellen Deckwitz kampt met depressie.

Bijna alle vrouwen in haar familie hebben er last van.

Haar mams, haar zussen en sinds kort ook haar 11-jarige neefje.

Ellen begon als 17-jarige al met werken op een begraafplaats.

Ze heeft een hele ongezonde fascinatie met de dood, sterven, zelfmoord, ophanging, you name it.

Je zou er bijna zelf depressief van worden.

Vandaag gaan we ons bezighouden met suicidal ideation.

suicidal-ideation

Leest u even mee?

suicide

NRC: Vuist.

Toen donderdagavond bekend werd dat Chester Bennington, frontman van de Amerikaanse rockband Linkin Park, een einde aan zijn leven had gemaakt, belde ik meteen mijn zus. Bennigton (41) kampte met depressies en angstaanvallen en schreef in zijn nummers zijn emoties van zich af. Die teksten sleepten mijn zus door een moeilijke periode. Ze nam niet op, maar ze stuurde wel meteen een appje. „Het is alsof er een stuk van mijn geest is afgebroken”, schreef ze. Onze tante zei hetzelfde na de dood van Leonard Cohen.

Een “moeilijke periode”?

always-ultra

Voor de mensen die de band Linkin Park niet kennen?

Het is een soort slappe variant van Nirvana, gekruist met een nog slappere variant van Nine Inch Nails.

Dat “stuk” was allang van “de geest” van Ellen’s zus afgebroken.

Dat kind is, net als Ellen, een absolute basket case.

Zoek op dit blog op “Deckwitz” en je schrikt je dood … een hoedje.

Sommige artiesten kunnen gevoelens zó in taal vatten dat je opeens zicht hebt op de donkere kant van je hoofd. Opeens weet je: ik ben niet alleen, een ander heeft het ook gevoeld, het is niet onopgemerkt gebleven. Liedteksten van Linkin Park boden mijn zus een manier om haar gevoelens onder woorden te brengen. Met verwoorden begint verwerken. Dat dácht ik althans, tot Bennington zelfmoord pleegde. Want hoe scherp hij ook over zijn pijn kon vertellen: het heeft niet mogen baten. De duisternis won. Blijkbaar is iets kunnen verwoorden, toch een van de stokpaardjes van de psychotherapie, niet altijd de remedie.

Chester Bennington is na Jim Morrison, Jimi Hendrix, Ian Curtis en Kurt Cobain, de zoveelste stinkend rijke rock star, die zichzelf om zeep helpt.

Grotendeels omdat ie z’n eigen drugs, orgastische uitspattingen, alcohol en media hype niet helemaal trok.

Hij voelde zich toen heel zielig (en down ook red.) en vooral onbegrepen, door z’n fans, door de wereld.

En maakte er een einde aan.

Chester laat een vrouw en maar liefst zes (6) kinderen achter.

De kinderen zijn uiteraard van verschillende vrouwen, dus het vechten om z’n erfenis kan beginnen.

Ik herinner me een concert van Linkin Park waar mijn zus me naartoe had genomen. Op een zeker moment, tijdens hun hit ‘In the end’, zong Bennington het volgende: „I tried so hard, and got so far, but in the end, it doesn’t even matter.” De hele zaal brulde de tekst mee. Iedereen stak zijn rechtervuist op als teken van solidariteit. Ik vroeg me af wat Bennington toen zag. Een zaal vol steun? Vuisten boven hoofden waarbinnen het ook niet altijd feest is?

Jezus! Zijn dat echt de lyrics?

Het heeft een beetje een K3 gehalte.

Vertaal het maar eens.

"Ik deed mijn best en mijn werkstuk was bijna af, maar helaas maakte dat de juf niks uit".

Als mannen van ouder dan dertig jaar veel zingen over teenage angst haak ik altijd een beetje af, Ellen.

Ik denk dat Chester op dat moment weinig “zag”.

Hij was namelijk – zoals altijd – helemaal weg van de drank en de drugs.

In een interview dat de zanger in februari gaf, zei hij dat de pijn altijd terugkomt. Hij beschreef zijn hoofd als een plek waar hij liever niet alleen wil zijn. Dat het soms onmogelijk is om het gepieker en de zelfhaat te stoppen, hoeveel mensen er ook van je houden.

Jeetje, wat een wijze woorden van deze high school dropout.

Krijgt ie een standbeeld?

Of noemen we meteen een grote universiteitsbibliotheek: Chester Bennington Library?

Die uitspraak deed me toen denken aan het nummer ‘Your love alone is not enough’ van de Britse band Manic Street Preachers. De titel was ontleend aan de slotzin van een zelfmoordbrief van een goede vriend van de band. Je kan iemand wel willen redden, maar soms schiet zelfs liefde tekort. Erover praten of schrijven lost niet alle problemen op. Erover zingen ook niet, zelfs al was het voor een zaal vol mensen die van je houden, die zichzelf ook door de moerassen hadden gesleept en nu voor jou hun vuist opstaken, als een reddingsboei tijdens een storm op zee.

“Een zaal vol mensen die van je houden”?

… maar wel allemaal ietsje meer dan twee (2) tientjes moesten betalen om naar die kutmuziek te luisteren.

Het slot is geweldig.

 vervangt Marcel van Roosmalen, die vakantie heeft.

Praten over zelfdoding kan bij hulp- en preventielijn ‘Zelfmoord? Praat erover’. Telefoonnummer 0900-0113 of www.113.nl.

Okay en hier moet ik dus even aan de bel trekken.

Want er mist iets.

Ziehier mijn addendum.

Praten over vakantie kan bij diverse reisbureau’s en websites.

‘Vakantie? Praat erover’. https://www.tui.nl/reisbureaus/amsterdam/

Als er hier iemand zielig is? Dan zijn het de kinderen van Chester Bennington. Die hebben namelijk jarenlang met die drugsgebruikende, drinkende psychiatrisch patient in huis moeten wonen… en groeien nu op zonder “vader”. (Misschien is dat laatste wel beter. Frances Cobain heeft 200 miljoen dollar op de bank en ze was zonder meer beter af zonder haar heroine spuitende “ouders”).

Share
 

Leave a Reply