Stap #4: Klagen bij de vreselijk onafhankelijke Klachten-Commissie

, , Comments Off on Stap #4: Klagen bij de vreselijk onafhankelijke Klachten-Commissie

In Juni 2016 geeft Claire Vlug, Directeur Jeugdbescherming Amsterdam, een diepte-interview aan het Parool. De journalist in kwestie – Jop van Kempen – kan de schoenen van Loes de Fauwe prima vullen. Ook hij kan heel goed klakkeloos opschrijven wat hem van staatswege door de top-ambtenaar verteld wordt.

Ook hier komt de Kinderombudsman niet aan het woord.

De Nederlandse Vereniging van Jeugdrechtadvocaten schitterde door afwezigheid.

Meer balanced journalism.

De titel van het artikel is (uiteraard) regentesk.

“Kwestbare Kinderen Dupe Van Overdaad Aan Toezicht”.

Het leest lekker weg. Het is kort en weinig moeilijke woorden.

Arme Claire. Ook al aan het huilen. Dat “woud van toezichthouders” is een ramp… voor al die kwetsbare kinderen natuurlijk… niet voor Claire en haar slimmer werkende personeel. In het kort: Als jullie ons bekritiseren dan zijn kinderen (kwetsbare althans) in gevaar. Erik Gerritsen was ook al zo bezorgd om die kwetsbare kinderen – helemaal die ongeboren kinderen. Die hebben het pas zwaar, joh?

Scary Tree Icon

Maar goed. Toezicht is slecht.

Vanwege die ehm… kwetsbare kinderen.

Snap je?

Hmmm.
It all sounds pretty insane.

De “hulp” komt dan te laat.

Of nog erger, gewoon niet.

Want die etnisch-religieuse MBO meisjes die moeten de wijk in met die telefoons en niet voortdurend vast komen te zitten in dat enge boze “woud” met al die enge toezichthouders.

Ouders klagen teveel en overal.

Dat bleek al in dat proefschrift in 2011.

Die ouders, dat "woud" van toezichthouders, die staan de heilige missie duidelijk in de weg.
Jeugdbescherming is druk bezig met vreselijk veel slimmer werken.
En dat slimmere werken loopt vast door al dat toezicht.

Je kunt gewoon niet lekker met zo’n gezin… eh… kwetsbaar kind aan de slag.

We zien hier een enorme stupiditeit, maar de journalist merkt het niet eens op. Het fenomeen heet causaliteit. Een simpel experiment. Pak een pen. Laat de pen vallen richting de grond. Waarom valt de pen? Door de zwaartekracht? Nee, de pen valt omdat je hem loslaat. Hou de pen vast? Dan valt ie niet. Het vallen, komt ALTIJD na het loslaten.

Okay. Elementaire causaliteit #101. Toezicht (klachtenprocedures, advocaten, Ombudsman, rechtbank) komt ALTIJD pas NA de gedragingen. Er is dus eerst iets “mis” gegaan met al die “hulp” en daar is vervolgens getracht “verweer” te voeren door #1 te praten met zo’n leuk etnisch-religieus MBO meisje per mail of telefoon. Daarna volgde #2 een TeamLeider Gesprek. Er zal wellicht reeds gecorrespondeerd zijn met de directie etc.

Er zijn echt 3 vastgelegde bureaucratische stappen nodig ALVORENS er sprake kan zijn van enig “toezicht”, namelijk een klachtencommissie, een Ombudsman, het SKJ of enige juridische procedures.

Het is dus niet zo dat je “door” al dat toezicht je werk niet meer naar behoren kunt doen.

Het is PRECIES ANDERSOM achterlijke propagandist.

Je doet je werk niet naar behoren en weigert enig en alle debat met die mondige burgers op alle fronten onder de meest krankzinnige omstandigheden. Je organisatie kent geen zelf-reflectie of oplossend vermogen. En je ziet je organisatie als “de binnenwereld” die een soort strijd aan het voeren is met een vermeende “boze buitenwereld”.

EN DAAROM krijg je te maken met toezicht.

We gaan verder afzakken in ons verweer-stappen-plan.

Bureacucracy Icon

Stap #4: Klagen bij de vreselijk onafhankelijke Klachten-Commissie

De interne, edoch vreselijk onafhankelijke klachten-commissie van Jeugd”zorg” is de eerste (1e) echte toezichthouder. Men kan beoordelen of gedragingen van personeel correct danwel ongehoord zijn geweest en brengt dan een soort advies uit aan de directie. Dus de 1e stap in dat enge, donkere “woud” van toezicht waar al die leuke MBO meisjes met hun telefoontje als Roodkapje doorheen moeten?

Da’s de klachten-commissie.

En wat denk je?

Sharp Teeth Icon

Bijt dat toezicht?

Nee.

Heeft dat toezicht hele scherpe tanden?

Nee.

Dat toezicht is gedoopt brood in lauwe thee.

Je kunt klachten digitaal indienen. Die worden dan beoordeeld. Je krijgt dan te horen of ze meer informatie willen. De tegenpartij, Jeugd”zorg” krijgt dan gelegenheid om digitaal “verweer” te voeren tegen je klachten. Ze hoeven niets in te sturen. Ze mogen dat doen. Dan volgt er een hoorzitting. Daar zitten 3 juristen. De voorzitter is steevast een jurist die de pensioensleeftijd is gepasseerd. Voorzitter in KC’s is (al jaren) een prima manier om bij te klussen en dat tegenvallende pensioen een beetje te spekken.

De voorzitter is God.

Hij kan alles doen en laten wat ie wil. Stukken weigeren. Stukken niet lezen. Je onderbreken. Weigeren te luisteren. Ik heb hoorzittingen meegemaakt waar Jeugd”zorg” weigerde te spreken en geen stukken leverde … 2 weken later kregen ze gelijk. Ik heb hoorzittingen meegemaakt waar de voorzitter hardop de bewijzen die voor ‘m lagen aan het tegenspreken was. Ik heb hoorzittingen meegemaakt waar je het woord “jullie” niet mocht gebruiken, dat moest meervoudig “u” zijn en … ik heb een hoorzitting meegemaakt waar een mondige tiener zelf gehoord wilde worden.

En wat denk je?

Shaking No Emoticon

“Want je hebt de klacht niet zelf ingediend”.

Dus het slachtoffer.

Mocht niet gehoord worden.

En artikel 12 van de Conventie van de Rechten van het kind zegt…?
(Ieder kind heeft het recht gehoord te worden…)

Die telt niet.

Zo.

Incidenteel was Claire Vlug, Directeur Jeugd”zorg”, de beklaagde tijdens die “hoorzitting”.

Oh… en “het kind” (de mondige tiener) in kwestie?

Weigerde haar de hand te schudden voor de “hoorzitting”.

Vieze kutburger met je stomme rechten.
En je vieze kut-shawl.

Ik heb tevens een hoorzitting meegemaakt waar de klacht was dat Jeugd”zorg” weigerde te communiceren met de advocaat van de klager. Als bewijs werden diverse mails geproduceerd van de advocaat aan Jeugd”zorg”. In die diverse mails telde ik 6-7 zinnen die eindigden met vraagtekens. Dus minimaal 6-7 prangende vragen.

De voorzitter, een bejaarde meneer, stelde dat de advocaat “geen vragen had gesteld” dus hoefde jeugdzorg “geen antwoord te geven”.

Leestekens tellen is namelijk heul moeilijk.

En advocaten sturen wel vaker 6 mails richting Jeugd”zorg” gewoon voor de lol.

Ik zal je de andere rampenverhalen besparen.

Bang Head Logo

Je kunt niet in bezwaar of beroep gaan tegen uitspraken van de Klachten-Commissie. Wat dat betreft functioneert het orgaan net zoals de Guardian Council van Iran. Als die iets beslissen zijn er ook geen beroeps- of bezwaarprocedures toegestaan. De Klachten-Commissie bestaat uit ex-jeugdrecht personeel. Je kunt deels gelijk krijgen, maar verwacht er niet te veel van. Ik zou de klachten-commissie vooral zien als een opstapje naar de Ombudsman.

Zitting duurt 5-10 minuten want Jeugd”zorg” zwijgt en levert geen stukken.

En dan wandel je weer naar buiten.

Een “besluit” is een .pdfje van 2-4 kantjes.

Je krijgt een kopie.

Het is gericht aan de directie.

Aan Claire Vlug. De radicale vernieuwer.

Ze krijgt dan dus een mail.

Met een .pdfje, van 2-4 kantjes.

In het Nederlands.

Dat moet ze dan lezen?
Heulemaal zelluf?

Nee.

Dat kan niet.

Daar is zij niet voor “op aarde”.

Want dat wordt huilen en stoepkrijt.

Claire leest die mails niet zelf natuurlijk. Dat doet een handjevol HBO juristen. Daarna moet er formeel door het bestuur/de directie gereageerd worden. Dat zijn veelal standaard brieven. “We betreuren dat de “hulp” niet op tijd is gekomen”. En we zijn uiteraard “blij” dat de “situatie” nu zoveel “beter” verloopt. Dan wensen we “u” en veelal “uw familie” veel sterkte en succes.

Hele procedure, van klacht insturen, tot hoorzitting, tot besluit, tot respons van de directie?

Vier (4) tot zes (6) maanden.

Nod Yes Icon

Een veld-werk anecdote.

Kwalitatief onderzoek naar de klachten-commissie van Jeugdbescherming – Bereikbaarheid.

In 2014 switchte men van BJAA (Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam) naar JBRA (Jeugdbescherming Regio Amsterdam). Kwam allemaal reuze leuke branding bij kijken en Loes de Fauwe van het Parool schreef allemaal hele eigen en upbeat stukjes in de krant.

Die nieuwe branding betekent uiteraard ook een (help!) nieuw website met (huilen!) een nieuwe URL en (stoepkrijt!) nieuwe email-adressen. Je raadt het al dat gaat grandioos mis. De Klachten-Commissie van Jeugdzorg “verdwijnt”. Geen online-contact gegevens meer. Als je belt – via het nummer wat er gelist staat, of via de receptie wordt doorverbonden? Dan krijg je een voice-mail.

Dit is de voicemail van Dhr. **** Ik werk per April 2014 niet meer bij Jeugdzorg.
Voor contact met de klachten-commissie kunt u mailen met <adres>.

Als je daar naartoe mailt?

Dan krijg je een autoreply.

Dhr. **** werkt per April 2016 niet meer bij Jeugd"zorg".
Voor contact met de klachten-commissie kunt u bellen met <nummer>.

Van april 2014 t/m september 2014 is de klachten-commissie slecht bereikbaar. Ik ben de kutburger die ze in september weet te bereiken en ze uitlegt dat hun nieuwe website absolute dogshit is en dat de gegevens op dat leuke nieuwe branded website al maanden niet meer kloppen.

Kutburger. Met je stomme kut-shawl.

Stel je eens voor dat een hele afdeling van de ABN AMRO 6 maanden “verdwijnt”?

De Slimme Gemeente strikes again.

Klagen moet binnen een jaar.
Nogmaals: verwacht er niet te veel van. 
Het is een opstapje naar de Ombudsman.

 

Share