Stap #2: Het TeamLeider Gesprek (“Yo soy el Octopus Cartel”)

, , Comments Off on Stap #2: Het TeamLeider Gesprek (“Yo soy el Octopus Cartel”)

Dit stuk is een vervolg op “Verweer In Stappen“.

In 2013 heb ik weer eens mazzel.

Ik mag zowaar een rechter zien, een heuse zitting. Er is wel 15 hele minuten uitgetrokken voor deze zitting. Ik ben weer eens “onderzoek” aan het doen. In dit geval ben ik op zoek naar dossier uit 2008. Ruim 5 jaar geleden zijn er wat vreemde dingen gebeurd tussen Spirit, De Raad v/d Kinderbescherming, onze goede vrienden van Jeugd”zorg” en een geile, weinig betrouwbare advocaat.

Er is een gekke deal gemaakt.

Ik wil daar meer over weten.

Ik stond in 2008 te boek als “betrokkene”. Dat betekent concreet dat de Rechtbank, via de Raad v/d Kinderbescherming, wettelijk verplicht is je dossier te sturen en uit te nodigen voor zitting. In 2008 woon en werk ik echter in London. Bij de RvdK werkt een heel leuk etnisch-religieus meisje (een TeamLeider) en zij heeft in 2008 het dossier onaangetekend opgestuurd naar het verkeerde adres. Let op: RvdK? Da’s het Ministerie van Justitie en Veiligheid.

Het is fijn te zien dat men met name daar uiterst zorgvuldig met vertrouwelijke gegevens omgaat en die lukraak de wereld instuurt per onaangetekende post.

Frustration Icon

Je zou denken – nou, ik heb al eens een kopie toegezonden gekregen, maar door de stupiditeit van het Ministerie van VenJ nooit gekregen… ik mag vast wel een kopietje hebben?

Nee.

Stomme kutburger. En rot op met je kut-shawl.

***

Ik ga weer in Amsterdam wonen per begin 2010. Ik zal in 2010 in 2011 en in 2012 geregeld contact hebben met Jeugd”zorg” en ze voortdurend vragen – in helder Nederlands – naar dat dossier uit 2008. Ik krijg dan lulkoek te horen over “privacy” (gaat niet op, er was al een kopie verzonden), “we bewaren die gegevens niet” (gaat niet op, je moet die gegevens bewaren) en my personal favourite:

“Ehm, eh… ehm… Nou… Zo.”

En dan vooral dom kijken met je telefoontje in je hand.

Maar goed, vijf (5) jaar later, zitting, van 15 heule minuten.

Ik heb naast mij een vreselijk leuk etnisch-religieus meisje van Jeugd”zorg”.

Ze moet lang wachten in de hal voor de zitting, dus ze was als een bezetene op ‘r telefoonje bezig.

Ik leg bovenstaand slimmere werken aan de kinderrechter uit en hij is not amused. Hij ziet het probleem niet zo. Als u inzage wilt, en u had daar al lang recht op, dan trekt Jeugdzorg gewoon even een kopietje? U neemt een ID kaart mee en een machtiging en klaar. Ik leg dan netjes uit dat Jeugd”zorg” een kopie van die ID kaart en die machtiging al vier (4) jaar in hun bezit hebben maar dat dit tot nu toe nul (0) actie heeft opgeleverd.

Hij kijkt dan verbaasd richting Jeugd”zorg” (aan de andere kant van de rechtzaal) en zegt:

Okay, Jeugdzorg gaat dat dossier dan leveren aan Dhr. ***** en doet dat zo snel mogelijk.

Hij kijkt dan op van z’n bril en kijkt de Jeugdzorg mevrouw indringend aan…

U maakt dat persoonlijk in orde met Dhr. ****?

Het leuke etnisch-religieuse meisje knikt instemmend en stamelt “Ja natuurlijk”.

He.
Vervelend zo'n rechter.
Nou moet er allemaal extra werk gedaan worden met dossier opvragen en dingen printen en zo.
En je zult zien dat er dan nog een grote envelop en postzegel ergens gevonden moet worden ook.

Dat wordt overwerk.
En huilen.

Work Icon

Ik krijg dan enige weken later van Jeugd”zorg” twee (2) hele A4-tjes papier per post (uit een dossier van 60 pagina’s). Dit is het enige wat ze hebben kunnen vinden, helaas. De 2 vodjes papier zijn – als altijd – een grammaticale uitdaging, maar er staat niets zinnigs in. De twee (2) vodjes vallen op generlei wijze te accepteren als zijnde “inzage”.

Inzage?
Is alles.
Het liefst digitaal.

Dan kun je dat delen met andere grote mensen zoals een Klachten-commissie, of een Ombudsman, of God betere het… misschien zelfs een advocaat om gebruik te maken van dat gekke recht op juridische bijstand.

Ik ga dan sputteren (per mail en telefoon) tegen een ander leuk MBO meisje van Jeugd”zorg”. Ik vind dit niks. Ik wil die inzage, schiet de fok eens op. Het trutje kan daar uiteraard helemaal niet mee omgaan.  Dus ze wordt dan boos. Ik moet vrijwel direct allemaal dingen. Ik moet rustig doen. En ik moet haar vooral met respect behandelen. En gek genoeg moet ik haar collega’s ook al met respect behandelen.

Jongedame?
Je hebt 100'en collega's?
Die ken ik allemaal niet.

Eh ja, dus?

Dus kan ik ze onmogelijk allemaal met respect behandelen.
Ik kan ze op geen enkele wijze behandelen.
Ik ken je collega's niet.
Ik heb geen contact met je collega's.
Ik ben alleen met jou aan de telefoon.
Snap je dat?

Ze raakt dan in de war en legt mij uit dat zo’n dossier heel “moeilijk” is.

Wat is er allemaal moeilijk aan dan kind? 
Je moet het in een scanner gooien en dan opslaan als punt pee dee ef.
En dan mailen.

Ze aarzelt… en dan zegt ze.

Nou, er zitten allemaal nietjes in.

Stop whining Logo

Dan knip je het hoekje eraf?
Met een schaar?
Moeten we een klein Rhesus-aapje vinden die dat wel kan?

Daar eindigt het gesprek met de Slimme Gemeente een beetje.

Ze blijft dan stamelen dat het “moeilijk” is en zegt dan:

Ja hoor.
Nou. Zo.

Alsof je met een vierjarige in gesprek bent.

Dat is een teken dat onze communicatie is “vastgelopen”. Dit is een prima gelegenheid om een TeamLeider Gesprek aan te vragen. We hebben te maken met een overwerkt of verward iemand die duidelijk ernstige problemen heeft met elementair Nederlands. Tijd om het hogerop te zoeken.

Authority Icon 1

Ik mag mij enige weken later melden op het kantoor van Jeugd”zorg” voor een gesprek met de TeamLeider uit 2008. Die mevrouw werkt er gewoon nog. Ook dit is een etnisch-religieus meisje. Ze is jonger dan ik, ik denk eind 30 – begin 40. Ze heeft zo’n grote mooie telefoon en een map met – ik schat – 20 velletjes papier, los, zonder nietjes. Ik vind dat knap en indrukwekkend.

Ze is er druk doorheen aan het bladeren en kijkt mij niet aan.

Het verwarde MBO meisje wat bleef hangen in “respect” voor al haar collega’s is gezellig komen aanschuiven. Dat leek de TeamLeider “leerzaam” en “wel zo netjes”.

Ik had een Rhesus-aapje aan tafel leuker gevonden.

Die kan meer bijdragen.

Verweer Stap #2: Het TeamLeider Gesprek

Ik val direct met de deur in huis.

Vertel eens, wat hebben jullie zoal lopen uitspoken in 2008?

Dhr. **** werkt hier niet meer.

(Dhr. **** was de Gezinsmanager uit 2008. Een meneer van etnisch-religieuse afkomst. Mijn leeftijd. Hij was onbeschoft en intimiderend per telefoon toen hij mij belde in London, maar daarover vertel ik een andere keer).

Fijn om te horen.
Maar jij werkt hier wel toch?
En je hebt een hele mooie map meegenomen.
Dus vertel eens.

(druk bladerend).
Ja eh… uw eh…. uw vrouw is ziek?

Ik ben niet getrouwd. Sorry.

Oh ehm… eh… uw eh… partner is ziek?

Ik ben single.
Heb je "hulp" nodig?
Gaat het?

Ze is zichtbaar ongemakkelijk en bladert derhalve drukker en drukker door haar velletjes papier en dan komt het….

Ja, ik zie het al… we ehm…

(Wait for it!!!!)

We dachten dat u lid was van een drugskartel.

Bullshit Icon

De Slimme Gemeente door de bocht.
Terroristen. Aliens. En Drugskartels dus.
We doen het beter met minder geld.

Maak je een geintje?
Drugskartel?
Achterlijke gek, ik ben een Global CAWI Development Manager voor een multi-national.
Ik werk daar Godverdefokkingfoktering nu 22 jaar.
Ik heb niets maar dan ook fokking niets met criminaliteit te maken.
Hoe kom je aan die informatie?

Ja, een eh,… verklaring van eh…. politie?

Ze klinkt weinig zeker.

Cool.
Mag ik een kopie van die verklaring?

Nee.

… stomme kutburger met je stomme kut-shawl. Mooi niet.

Je zegt, we "dachten".
Je denkt dat dus niet meer.
Moet je dan niet iets gaan doen aan excuses? 
Rectificatie? 
Schadevergoeding?

Nee.

Met je vieze kut-shawl.

Wij zijn BJAA en wij doen niet aan excuses of rectificatie.

Fuck You Icon

Oh wat leuk voor jullie.
Wij zien elkaar vast nog een keer.
In een rechtbank.
Hey. 
Was weer reuze leuk.
We mailen.

Ik loop daar dan mopperend de deur uit, en neem contact op met “politie”. Die moeten eerst heel hard lachen (en geef ze eens ongelijk). Na enig zeuren gaat men echter zoeken en men kan helemaal niets vinden. Nada. Nul. Zip.

Nee. Die mevrouw is gek.
En wij willen hier dan ook graag buiten blijven.
Ik zou een klacht indienen.

Ik stuur de jeugdkruisvaarders dan een leuke mail waar ik in begrijpelijk Nederlands om excuses, rectificatie en schadevergoeding vraag. Ik krijg dan vier (4) maanden later een brief per post terug waarin staat dat ik het personeel van Jeugdzorg “bedreigd heb” (dreigen met juridische stappen wordt men angstig van) en “ik zie geen schade”, “ik ga niet over tot compensatie” – want deze ene gek? Die gaat over schade en compensatie. Daar komt geen rechter of jurist, of letselschade-specialist aan te pas. Ben je mal?

Deze ene megalomane gek?
Die regelt dat heulemaal zelluf, in ‘r eentje.
Vanaf ‘r telefoontje.

Dus zelfs na een zitting?

Heb ik inzage?
Nee.
Heb ik opheldering?
Nee.
Heb ik excuses?
Nee.
Doet men iets aan rectificatie?
Nee.

En schadevergoeding is helemaal een vies woord.

Shaking No Emoticon

En fuck nou een end op met je vieze-kutshawl, stomme kutburger.

Weer een hoop geleerd. De TeamLeider is nog net even geflipter dan het grondpersoneel. Bijna net zo gek als de directie van Altra. Alhoewel, drugskartels in Amsterdam kan ik nog wel begrijpen. Terroristen en Aliens een stuk minder. Geen dossier-kennis, gebrekkig Nederlands, agressief, etnisch-religieuse achtergrond, meisje van eind 30 begin 40, leuk telefoontje en zo gek als een fokking deur.

Hoe vaak denk je dat Jeugd”zorg” met drugskartels te maken krijgt?

Paar keer per jaar?

Nooit, natuurlijk.

Maar in dit ene superuitzonderlijke geval?

Hier is dat doodnormaal.

Niet zo zeuren, stomme kutburger met je kutrechten.

We gaan verder met ons verweer.

(zucht).

Share