Stap #1: Een Kop Koffie – Gezellig buurten bij MinVenJ, Raad v/d Kinderbescherming

, , Comments Off on Stap #1: Een Kop Koffie – Gezellig buurten bij MinVenJ, Raad v/d Kinderbescherming

We hebben elders kunnen lezen dat een echte rechter tijdens een heuse zitting vond dat er enige inzage gegeven moest worden in (dan) 5 jaar oud dossier. Ik kreeg echter te maken met de Slimme Gemeente die vreselijk veel slimmer aan het werken was en de situatie escaleerde nogal.

In 2015 – na meer dan 2 jaar nieuw drama – doet de Ombudsman dan een onderzoek. Ik mag gezellig op visite bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie, Raad van de Kinderbescherming. Men is niets dan poezelig lief ende zoetig per mail. Men werkt dolletjes graag mee aan zo’n onderzoek van de Ombudsman.

Ik krijg inzage.

Ik ben van harte welkom.

Ik kom daar aan mei 2015, vlakbij de Zuidas, de de hoek van Spirit, waar ik diezelfde periode fijn kennismaak met Elgithe Bos en al haar serieuze geheimhouding.

Ik neem een USB stick mee.

Ik word ontvangen door een soort “privacy” ambtenaar. Ik moet tekenen en ik moet een kopie van mijn ID kaart laten maken en inderdaad wederom die nu zes (6) jaar oude machtiging tonen.

Ze is een aantrekkelijke vrouw. Jonger dan ik. Ietsje voller. Prachtig haar, geweldige ogen. Ik besluit derhalve niet naar haar te kijken maar vooral het piepkleine kantoortje aandachtig in mij op te nemen. Ze wandelt weg, maakt de kopie, komt rap weer terug met een formulier en een hele dikke ordner (15-20cm). Ik teken het formuliertje.

Ze controleert de handtekening.

Ik krijg mijn ID kaart terug.

Authority Icon 1

Je hebt 45 minuten.
En ik blijf erbij.
Ga je gang.

Ik voel mij (ineens) een stuk minder welkom.

Ik kan daar weer eens hartelijk om lachen.

Jongedame?
Ik ben visueel beperkt.
Ik draag die rare bril niet voor de fokking lol, okay?
Ik moet iets digitaals hebben.

Keyboard Icon

Nee, u krijgt inzage.
Dat betekent lezen.
En als u blind bent dan kunnen we iemand laten voorlezen.

Slimmer? Werken?

Klinkt ehm...
Efficient.
Luister.
Zelfs als ik niet blind ben?
There is no fucking way in hell dat iemand door deze stapel heen kan in 45 minuten.
Dit is een paar dagen studie.

U heeft 45 minuten.
Zo doen we dat altijd.

Really?
En als mijn advocaat dit wil lezen?
Hoe doen we dat dan altijd?
Of een Ombudsman?

Nou.
Ehm.
Ja.

En ongetwijfeld ook “zo”.

En daarna deed ze ‘r armen over elkaar.

Shut Up Icon

Da’s ambtenaren body language for fuck off, gesprek over want ik heb geen zinnige argumenten, stomme kutburger met je vieze kutshawl.

Ik wandel daar de deur uit.

Het zal enige weken duren alvorens ik de stukken dan toch – na vreselijk veel ruzie … sorry mails met die Slimme Gemeente – digitaal krijg. De stukken roepen een berg aan vragen op. Dat betekent helaas dat we terug naar “af” gaan en opnieuw moeten beginnen bij Stap #1. Probeer te praten met de Gezinsmanager. In dit geval betekent dat in “gesprek” met de toenmalige TeamLeider van de Raad van de Kinderbescherming.

Dit is eigenlijk een combinatie van Stap #1 en Stap #2. Het toenmalige grondpersoneel werkt er niet meer.

Dus we beginnen in dit geval met Stap #1 (Probeer te praten)… maar we doen dat direct bij de Teamleider.

En als altijd?

Als redelijke burgers met stomme kut-shawls beginnen we altijd met een kop koffie.

Ze is een etnisch-religieus meisje van midden 30 ongeveer.

Coffee Icon

Stap #1: Een Kop Koffie met de Slimme Gemeente TeamLeider.

Geachte Mevrouw Slimme Gemeente Teamleider,

Leg verhaal uit. Raar dossier na jaren pas ingezien. Ik heb een berg vragen en eis op een aantal punten excuses en rectificatie. Ik heb een leuk idee. Ik kom een keertje “buurten” met mijn dochter. Op visite bij de Raad van de Kinderbescherming kan heel leerzaam zijn. Krijgt ze wat leuke folders mee en kan ze een leuke presentatie maken voor school. Doen we hamburgers met patat of pannenkoeken voor die kleine in de kantine en u en ik? Wij nemen een kop koffie. U biedt uw excuses aan (mailtje) en u lost even die zaken voor mij op. Klaar. Zand erover.

Het etnisch-religieuse meisje belt mij dan op mijn mobiel, want dat zijn ze zo gewend. Mail is zo’n gedoe en een aangetekende brief is extra werk. Bovendien… ze zat toch al te spelen met die telefoon, kan ze net zo goed meteen even bellen. Ze ratelt nogal door. Ze begint gek genoeg niet met excuses, dat dossier had aangetekend naar het juiste adres gemoeten. En sorry voor dat waardeloos bijgehouden dossier in die ordner kwam er gek genoeg ook al niet uit. Ik hoorde niets van enige spijt omtrent: lezen en schiet een beetje op blinde.

Nee.

Dus.

Die mail van mij dat was echt alle perken te buiten.

Een persoonlijk gesprek ging sowieso niet.

Nee.

Ik begreep er duidelijk niets van.

Kinderen zijn nooit te gast bij de Raad.

Nee.

En al zeker niet in de kantine.

Nee.

En excuses doen wij niet aan.

Nee.

Het is lang geleden dus nergens voor nodig.

Nee.

En wat ik wel mag doen, als ik dat zou willen?

Is allemaal dossier zelf corrigeren en dan hun kant opsturen.

Dan voegen we dat toe.

Want ik ben een soort onbetaalde consulent voor het Min. VenJ?
Waarom zou ik dat doen dan?

Nou, ik zeg “als u wilt”?

Leuk aanbod, thanks!
En ik zeg:
Excuses.
Rectificatie.
Schadevergoeding.
Snap je?

Ik ga dit gesprek nu afsluiten.
Doehoei.

Nee.

We bellen.

Dat ging goed, vonnik.

Inzage is dolle pret.

 En die etnisch-religieuse meiden van VenJ?
 Die zijn een heul stuk relaxter dan die van Jeugd"zorg".

Vind je niet?

Shaking No Emoticon

In dit geval is zij zelf de TeamLeider.

We kunnen dus niet met haar leidinggevende praten.

We hebben Stap #1 en Stap #2 gecombineerd.

We kunnen nu meteen door met Stap #3.

In gesprek met de Directie van Min VenJ, Raad van de Kinderbescherming.

Share