Slachtoffer Politics Met Floor Rusman

, , Leave a comment

Kent u Floor Rusman?

Floor is een columniste voor het NRC.

Vandaag?

Slachtoffer politics.

NRC: ‘Awkwardness’ als nieuwe aandoening.

Zowel identity politics als social justice als slachtoffer politics, waaide over uit Amerika.

Onder tieners was de exclamatie: “Awkward!” al meer dan twee decennia populair.

Ik zou zeggen bekijk de film Clueless eens.

Als iemand iets geks zegt, of iets geks doet, of op een rare manier kijkt of gaapt?

Dan zeg je op zangerige stem: “Awk-waaaard!”

Dergelijk hip taalgebruik heeft – na 20 jaar – dan eindelijk de ideological managers bereikt.

Leest u even mee?

Afgelopen week verscheen er een boek waarvan ik sterk vermoed dat het een succes gaat worden. Het heet Awkward en gaat over ongemakkelijke mensen. Nu zijn we allemaal weleens ongemakkelijk, maar volgens de auteur, psycholoog Ty Tashiro, lijdt 20 procent van de bevolking aan chronische awkwardness. Zij weten zich geen houding te geven in sociale situaties, vertonen daardoor afwijkend gedrag en worden door anderen raar of onbeleefd gevonden. Bijvoorbeeld wanneer ze iemands naam vergeten, of een boks geven waar een high five werd gevraagd. Awkward!

Net zo succesvol als Clueless?

Duizenden hyperzelfbewuste millennials zullen denken dat het boek speciaal over hen gaat en zij zijn dan ook de uitgelezen doelgroep. Maar het kan ook uitkomst bieden voor anderen. Even een omweg via een ander boek, dat vrijdag aan Harvard werd gepresenteerd: The Age of Responsibility. Volgens de auteur, politicoloog Yascha Mounk, is ‘persoonlijke verantwoordelijkheid’ de afgelopen decennia centraal komen te staan in het politieke denken. En van links tot rechts wordt verantwoordelijkheid opgevat als aansprakelijkheid: mensen die hulp zoeken moeten kunnen aantonen dat hun situatie niet is ontstaan door hun eigen domme keuzes.

The Age Of Responsibility is dus een heel ander boek?

Verwarrend allemaal.

Nou, laten we dan maar wat white heterosexual shaming doen.

White Privilege

Voor wie niet volledig aansprakelijk wil zijn, is het dus zaak te bewijzen dat hij zich buiten zijn eigen schuld in een suboptimale positie bevindt. Nu hebben niet-witte mensen, vrouwen, homo’s, transgenders en gehandicapten de afgelopen jaren al vrij succesvol betoogd dat zij geen eerlijke startpositie hebben. Ik kan me voorstellen dat heteroseksuele witte mannen hier zenuwachtig van worden. Waaraan kunnen zij hun eventuele falen wijten?

Heterosexuele, witte mannen worden niet zo snel zenuwachtig van leuke nieuwe rage slash koffietafel boekjes uit de VS, Floor, maar dat terzijde.

Even opletten?

Heterosexuele witte (ze bedoelt blanke red.) mannen kunnen namelijk niet ziek, zwak of beperkt zijn. Er bestaan namelijk geen heterosexuele, witte mannen die extreem slechtziend zijn of mank of doof, of longpatient, of maagpatient of allergisch of overspannen, of zo naar gescheiden dat ze amper hun kinderen kunnen zien of weduwnaar of tot aan hun nek in de schulden, of ontslagen etc.

Komt. Nooit. Voor.

Maar ook voor deze groep zijn er opties. Ik hoorde laatst iemand tegen een paar opgewekte mensen zeggen dat zij geprivilegieerd waren omdat ze een gelukkige jeugd hadden gehad. De persoon in kwestie had dit voorrecht niet gehad en vroeg erkenning voor de achterstand die dit haar had opgeleverd. Als we privilege net zoals deze vrouw breder gaan opvatten, kunnen ook een gelukkige jeugd en een makkelijk karakter eronder vallen. Dan hebben mensen met milde psychische afwijkingen óók een verminderde verantwoordelijkheid voor hun falen – ook al zijn ze op alle andere vlakken bevoorrecht.

Je moet namelijk een mankement hebben.
Anders kun je niet lekker meedoen.
En huilen.

Nu betwijfel ik of de gemiddelde heteroseksuele witte man graag te koop loopt met zijn ongemakkelijkheid, maar nu awkwardness een officiële categorie is biedt dit wel mogelijkheden. Van andere laagdrempelige afwijkingen als introvertie en hoogsensitiviteit wordt de laatste tijd weinig vernomen, dus de timing van Awkward is uitstekend. Iedereen blij: Ty Tashiro gaat een hoop boeken verkopen en de lezers hebben een nieuwe aansprakelijkheidsverzekering.

Ja.

En Floor weer betaald voor een waardeloze onzin column.

Met recht: iedereen blij.

Thanks Floor.

Share