Self Esteem & Borderline Personality Disorder Met Ellen Deckwitz

, , Leave a comment

Lieve lezers, hoe is het met jullie?

Ik heb minder en minder tijd om te bloggen; ik heb een afschuwelijke berg betaald werk liggen en daar ben ik nog geruime tijd mee bezig.

Dinsdag brengt ons echter de column van Ellen Deckwitz.

Dat betekent iedere woensdag, de DDD, de dosis Deckwitz depressie.

Vandaag gaan wij het hebben over self esteem and borderline personality disorder.

self-esteem

NRC: Minachting.

De titel is direct opbeurend.

De zomer is een periode waarin je volgens de dokter moet ontspannen en dus vulde ik de afgelopen maanden met lesgeven, want je komt uit een docentenfamilie of niet. Ik gaf aan enthousiaste tieners workshops verhalen schrijven. Dat was leuk maar ook verdrietig, omdat de meeste leerlingen geen hoge pet leken op te hebben van hun eigen kunnen. De een bedacht prachtige metaforen à la Couperus maar wilde juist even kort en bondig schrijven als Bordewijk. Een ander had essaywedstrijden gewonnen maar gaf niets om haar scherpe analyses: zij wilde toneelschrijver worden en kon wel janken om haar dialogen. En zo ontdekte ik dat de jongeren aan wie ik lesgaf de dingen waar ze van nature goed in waren, minachtten.

Ik moet er persoonlijk niet aan denken om les te krijgen van Ellen Deckwitz.

Ik heb liever een vogelspin die eitjes legt in mijn oor.

Arme kinderen; allemaal kleine, depressieve en onzekere kneusjes met depressieve Ellen Deckwitz voor de klas.

Dat wordt vast een vormende ervaring.

Nod Yes Icon

De generatiehaters onder ons zullen nu zeggen dat de jeugd van tegenwoordig al arrogant genoeg is en dat ze weleens wat kritischer naar zichzelf mag kijken. Maar de meerderheid van de jongeren die ik deze zomer tegenkwam kenmerkte zich juist door onzekerheid en twijfel. Met als gevolg dat ze ook niet geloofden in de dingen waar ze wél goed in waren.

Ik wil weten waar dit was, welke plaats, welke school, wat voor soort kinderen.

Want het idee dat je Ellen Deckwitz voor een handjevol neurotische kinderen met allerlei zelfbeeld issues neerzet is een vorm van kindermishandeling.

Je moet echt goed gek zijn om te denken dat dit “leuk” is voor die arme kinderen.

De meeste mensen zijn sowieso niet echt trots op de dingen die ze van nature kunnen. Omdat we vaak denken dat we eerst moeten afzien om iets te verdienen. We applaudisseren voor degene die na maanden uithongering eindelijk weer in maat 40 past, maar we kijken neer op iemand die zijn overtollige vetranden laat verwijderen door een plastisch chirurg. We mogen pas trots op iets zijn als we ervoor hebben geleden.

Dat klopt Ellen.

En als David Bowie drugs gebruikt of Chester Bennington zelfmoord pleegt? Dan is dat hartstikke cool en geweldig en creatief en bijzonder. Als iemand op het metrostation drugs gebruikt of een willekeurig iemand springt voor de trein? Dan vinden we dat een junkie en we zullen klagen dat we nu via een omweg en een hele andere trein naar huis moeten.

Zo probeerde ik een zomer lang jonge mensen in te laten zien dat het oké is om jezelf te ontwikkelen, maar dat je ook blij mag zijn met wat je al kan. Het is al erg genoeg dat we de neiging hebben onszelf stom te vinden, maar het wordt belachelijk als we daardoor onze talenten over het hoofd te zien. Stel dat Madame Curie zo naar zichzelf keek, van: ‘Ja, ik ga wel lekker op het periodiek systeem en daarom moet ik mezelf specialiseren in klompen snijden.’ De gevolgen zouden niet te overzien zijn geweest.

Een hele zomer lang?

Dat is echt kindermishandeling!

Je hebt het hele jaar les gehad in zo’n schijtlokaal met van die duffe, labiele leerkrachten. Dan krijg je blokken en stressen voor die repetitieweek gevolgd door dat rapport. En dan eindelijk modderfokking vrij! Zomer. Tijd voor zon, strand, een vakantieliefde, beetje werken, laat slapen, veel hangen, alcohol en wiet.

Maar neen.

Shaking No Emoticon

Deze arme kinderen kregen de hele zomer Ellen Deckwitz.

Een van mijn leerlingen was ervan overtuigd dat ze totaal geen verbeelding had terwijl ze de ene na de andere overtuigende passage schreef.

Ik: „Je persoonsbeschrijvingen zijn weergaloos.”

Zij: „Ik heb een rampzalig oog voor detail.”

Ik: „Je bent zo goed in het tonen van de ruimte.”

Zij: „Ik heb onvoldoende verbeeldingskracht om iemands onderarm overtuigend op papier te zetten.”

Da’s vast niet het einde van de wereld.

Deal with it.

En ik dacht: in haar pogingen zichzelf te minachten, kent de mens geen grenzen. Misschien is dat het enige vlak waarop onze fantasie echt eindeloos is.

Ja dat en wapentuig.

Met wapentuig zijn we ook extreem creatief.

Oh en met belastingontduiking.

Daar beschikken we ook over eindeloze fantasie.

Ik vind dat Ellen Deckwitz niet voor een klas vol onschuldige kinderen mag staan.

Die arme kinderen kunnen vreselijk beschadigd raken.

En deze zijn zo te lezen al niet helemaal in orde.

 

 

 

 

Share
 

Leave a Reply