Sabeth Snijders Is Naar De Bioscoop Geweest (En Kijk Toch Eens Hoe Ze Deugt!)

, , Leave a comment

Oh god… er komt geen fokking einde aan!!??

Na een volle week genderdrammen, neemt Sabeth Snijders deze week het stokje over… voor wat diversiteitsgedram.

Want drammen moeten we.

Leest u even mee?

Celebrate Diversity

NRC: Witte vrouw als magische sleutel tot The American Dream.

Diversiteit blijft een pijnpunt in de Amerikaanse filmindustrie, maar wat betreft stellen waarvan een van de partners Afro-Amerikaans is, lijken films tegenwoordig iets reëler te worden. Wie even door het bioscoopaanbod van deze zomer gaat ziet uiteenlopende interculturele relaties. Samuel L. Jackson die met een mandje tulpen zeult voor zijn Latijns-Amerikaanse echtgenote (Salma Hayek) in The Hitman’s bodyguard, een witte Spider-Man die valt voor de Afro-Amerikaanse Liz en de bi-culturele Maddy die in puberfilm Everything Everything verliefd wordt op haar witte buurjongen Olly. In al deze films worden aan culturele verschillen tussen de twee geliefden geen woorden meer vuilgemaakt.

“Geen woorden meer vuilgemaakt?

Sorry, Sabeth, maar je bedoelt exact het tegenovergestelde.

Er worden in meer en meer films en televisieseries juist meer en meer woorden aan vuilgemaakt.

De drie (3) heule films die je opnoemt zijn slechts een miniem deel van een waar diversity offensive, geregisseerd vanuit Hollywood, California.

Zelfs Rogue One: A Star Wars Story – een film met pratende robots en buitenaardse levensvormen – bleek een stuk beter want er zaten twee negers en een latino in!

Het is dus opvallend dat romkom The Big Sick, die de Pakistaans-Amerikaanse komiek Kumail Nanjiani samen met zijn witte echtgenote Emily Gordon schreef over hun interculturele relatie, heftige kritiek kreeg. Het felst was een essay van de New Yorkse kunstenares Aditi Natasha Kini. „Waarom ik het beu ben om bruine mannen verliefd te zien worden op witte vrouwen op het scherm”, kopte haar tekst op de Amerikaanse lifestyle-site Jezebel. Ze kreeg veel bijval van Pakistaanse en Indiase vrouwen.

Nee, opnieuw zit je ernaast Sabeth.

Het is beslist niet “opvallend”!

Er valt in Hollywood geld te verdienen met films die een diversity thema hebben, dus dat soort films worden gefinancierd.

Kumail en Emily willen geld verdienen.

Bovendien kunnen ze zichzelf, als koppel, vreselijk profileren als zijnde diverse.

Dat levert allerlei likes en clicks en followers op, Sabeth.

Begrijp je dat Hollywood en entertainment vooral draaien op bekendheid en hype, Sabeth?

In The Big Sick zien we hoe Nanjiani voor zijn moslimfamilie verbergt dat hij verliefd is op een witte vrouw. De prille relatie lijkt geen toekomst te hebben, tot Emily ernstig ziek wordt en Nanjiani haar ouders ontmoet. Ondertussen blijft Nanjiani’s moeder de ene na de andere kandidate voor een gearrangeerd huwelijk uitnodigen. De meeste van deze Pakistaans-Amerikaanse vrouwen die ‘toevallig’ langskomen om kennis te maken, zijn geen concurrentie voor de blonde, eigenzinnige Emily. Als deze vrouwen niet over hun voedselallergieën neuzelen, zijn ze sneu omdat ze zoveel moeite doen om indruk te maken op iemand als Nanjiani, een Uber-chauffeur met een weinig florerende hobby als komiek.

Jeetje! Wat een origineel verhaal, zeg!

Dit is dus de Paki variant van de film waarin die jongen dat meisje tegenkomt die veel te goed voor ‘m is, maar dan wordt het toch wat terwijl zijn familie/vrienden haar niet moeten en haar vrienden/familie moeten hem niet. Ze zijn dan een tijdje dolgelukkig met leuke muziek eronder en romantische dingen en zo, maar dan gaat er iets mis en dan gaan ze uit elkaar. Hij of zij moet dan heel hard rennen, racen, rijden naar het vliegveld of treinstation om hem/haar net op tijd (in de stortregen red.) te vertellen wat een jerk hij/zij was en I love you, you complete me te brullen. Daarna wordt het zoenen en meestal een bruiloft, of een vaste baan, of een eigen zaak, of een promotie of een nieuw huis.

Hoewel ze absoluut niets hebben tegen het vieren van de gemengde liefde, begrijpen kritische auteurs als Kini niet waarom mannelijke makers tijdens die viering vrouwen van hun eigen cultuur beschimpen. Kini plaatst het ophemelen van een witte geliefde in een lange traditie waarin een huwelijk met een witte vrouw een soort van magische sleutel is tot ‘The American Dream’. Haar argumenten vond ze gedeeltelijk in discussies die eerder werden gevoerd over de manier waarop interculturele relaties met Afro-Amerikanen in films werden voorgesteld. Interraciale relaties bestonden jarenlang vooral uit zwarte mannen die vielen op witte vrouwen.

Da’s normaal.

Het is heul gewoon om je geld te verdienen met allerlei rollen waar je niets dan lustobject bent maar ondertussen te preachen over sexisme en bodyshaming.

Het is tevens doodnormaal om je geld te verdienen met allerlei films waar je niets dan mensen kapot schiet maar ondertussen te preachen over de negatieve invloed van geweld.

Hoewel Kini op bepaalde vlakken gelijk heeft, slaat haar kritiek op het einde van The Big Sick eigenlijk nergens op. Immers, de film is gebaseerd op autobiografische feiten. Is het dan niet gek om te klagen over bijvoorbeeld een stereotiep slot? Zo liep het nu eenmaal af.

Nou “afgelopen” is het nog niet. Dit is immers Hollywood waar je iedere 4-5 jaar een nieuwe relatie aangaat. Da’s beter voor je exposure en publiciteit.

Maar neen, Sabeth, het is “niet gek” om dat te doen.

Immers, ze scoren er likes mee; zelfs jij wijdt er een hele column aan.

(En je zult zien dat het de zoveelste schijt-romcom is met waardeloze witty banter, geen plot en een dom einde red.)

Is het niet veelzeggender dat de enige vrouw in het rijtje bezoekers die qua mondigheid in de buurt komt van Emily, wordt gespeeld door Vella Lovell? Dat is een gekleurde actrice, maar ze heeft geen Zuid-Aziatische roots. Of dat mensen niet veel verder komen dan voetbalkomedie Bend it Like Beckham uit 2002 als je ze vraagt naar een film met een Zuid-Aziatische vrouw in dit hoofdrol. Hopelijk draagt The Big Sick ertoe bij dat Zuid-Aziatische acteurs en actrices nou eens een hoofdrol op kunnen eisen, van bezorgde ouder tot love interest. En dat we hen – net als Jackson en Hayek – wat vaker met een geliefde in een gevecht zien belanden, dan in een gesprek over hun familie.

Heel goed, Sabeth!

Kennis moet je altijd proberen om meteen toe te passen.

 

Nu heb je het door.

Je column gaat nergens over en ging nergens heen, maar aan het einde wist je er dan een soort pleidooi van te maken. “We” moeten nadenken over meer Zuid Aziatische vrouwen in Hollywood films. Als we dat nou allemaal meteen gaan doen direct na het lezen van je column en dan allemaal zeggen, “Nou, die Sabeth, die heeft er echt verstand van”! Jij kunt dan laten zien hoe vreselijk veul je deugt en dan scoor ook jij likes en clicks en followers. 

De bioscoop, films… zijn voor mindnumbing entertainment, Sabeth.

Not for social change.

Daar hebben we Deugridders als jij voor.

Ik vind trouwens dat er een keertje vriendelijke en cooperatieve aliens in zo’n Alien film moeten zitten. Op deze manier lijkt het net alsof alle aliens altijd vreselijk gevaarlijk en agressief zijn en ons alleen maar willen infecteren en vermoorden en zo. Dat is heel erg stigmatiserend. In een volgend deel wil ik dan ook gemengde koppels zien; een kapitein, of marinier die een relatie met een alien begint. Haar “ouders” vinden hem dan niks en zijn ouders vinden haar dan helemaal niks omdat ze eitjes legt en zo.

In de laatste Alien film, Alien: Covenant, zat een homosexueel mannelijk stel. Daar zag je helemaal niks van. Je wist niet eens dat de twee (2) heren een relatie hadden; ze hoeren allebei bij de crew van een ruimteschip. Om het allemaal nog mooier te maken was een (1) van beide heren een latino. Eenmaal op de planeet vol alien-eieren wordt rap een fors deel van de bemanning vermoord, zo ook de geliefde van de latino. Beide heren hebben – tot dan toe, in de eerste twintig (20) minuten van de film, welgeteld, two lines of dialogue met elkaar gewisseld. Daarna dus het geweld, de aliens en die ene gast dood. De latino buigt over z’n dode kameraad heen en zegt, heel kort: “My love”. Shit, die twee waren homo! U raadt het al: de film werd alom geprezen voor hun enorme bijdrage aan meer diversity in Hollywood.

Ik heb dit vaker gezegd, but I’ll say it again…

R2D2 verdient een sex-scene.

Nod Yes Icon

Oh en eh… Sabeth?

Ken je dat nummer “Net als in de film, ik wil het”?

Share
 

Leave a Reply