Proloog: De Jeugdkruistocht In Het Basisonderwijs

, , 1 Comment

Het is bijzonder slecht gesteld met het basisonderwijs in Amsterdam. Mijn moeder is leerkracht, nu bijna 20 jaar. Haar verhalen (netjes anoniem) zijn altijd verontrustend geweest en door de jaren heen beslist niet beter geworden. Sinds we zelf een kind in het basisonderwijs hebben is onze droefenis alleen maar toegenomen.

Onze kleine kabouter begon op een Montessori school, van voorschool tot groep 3. Dat begon met Juf T. Ze hanteerde een rood “strafstoeltje”. Ze had helemaal zelf bedacht dat het een geweldig goed idee was als alle peuters elkaar altijd knuffelen en omhelzen. Gewoon voor niks, zo vaak mogelijk. Onze peuter hobbelde op een wildvreemde bejaarde af (op een bushalte) en probeerde de (duidelijk geschrokken) bejaarde te knuffelen. We moesten het haar wekenlang afleren.

In groep 1-2 kregen we The Wicked Witch of The West; een groot, dik monster, vol kralen en kettingen, met een kuif van knalrood haar, veertien ringen aan haar 10 vingers en altijd, maar dan ook altijd, dikke, zwarte wollen kleding. De kleine kabouter deelt: “Ze zag er altijd uit alsof ze naar een begrafenis ging”. Ze was warrig en de zestig (60jr) ruim gepasseerd. Veel ouders vonden haar vervelend, sommigen dachten dat ze gek was (of lijm snoof red.). “We willen graag van haar af”, zo legde de directie bezorgde ouders uit, “maar ja, we kunnen haar niet zomaar ontslaan. Chin up. Volgend jaar treedt ze terug”.

Ik bracht de kleine kabouter ooit het lokaal in.

Hartje winter.

-10, snoeiharde wind.

Celsius Meter

De kleine zegt de Wicked Witch of The West gedag en zegt: “Oh wat is het koud, papa”.

“Ja he?”, zeg ik.

The Wicked Witch of The West loses her shit en begint tegen mij te tetteren: dat moet je niet tegen zo’n kind zeggen. Zo maak je er een papkindje van. Het is helemaal niet koud.

Ik kijk haar aan en vraag: "Oh je advies is dat ik lieg tegen mijn kind"?

In Groep 3 hadden we gewoon pech. De leerkracht in kwestie, Juf Junkie. Juf was 2 jaar lang zwaar overspannen geweest (volgens geruchten na een zelfmoord van een partner? broer?). Juf Junkie slikte daarom wat heftige medicatie. Ze zag eruit als een kikker, knetter-stoned, met dichtgeslagen ogen. Ze gebruikte een alarm-bel in de klas. Als die alarmbel afging? Dan moesten alle kinderen helemaal doodstil zitten op hun plek. Daarnaast had ze een reuze leuk “spel” verzonnen. Als je “iets” nieuws krijgt? Nieuwe schoenen, armbandje, trui, whatever? Dan moet je aan het begin van de les op je bureau gaan staan en het showen. Een beetje als een stripper. Ze was zo lyrisch van kapitalisme dat ze nog een leuk spel verzon. Als je een nieuwe fiets krijgt? Dan moet je ‘m helemaal oppoetsen en laten glimmen. En dan mag die fiets de hele dag in het klaslokaal staan! Zodat alle andere kinderen vooral goed kunnen zien wie krijgt en wat men krijgt.

Alarmbel.

Je nieuwe spullen showen?

Da’s Montessori in de Baarsjes.

(Da's het nieuwe Zuid, wist je dat?)

Ergens middenin het jaar overleed er een kind in Nigeria? (ergens in Afrika). Het kind in kwestie bleek familie van de partner van Juf Junkie.

Ze verdween enige weken.

Maar keerde daarna terug om… geregeld met de gemengde groep 3-4-5 lange en indringende gesprekken over De Dood te hebben.

Ze was heel down, meldde de directie.

Bitch Please

Mijn dochter was helder: “Nee Papa, ze is echt gek geworden, door dat kind wat verdronken is in Afrika”.

Okay engel.

In Groep 4 hebben we mazzel. De kleine kabouter switches naar klassikaal onderwijs en treft daar Juf F, een briljante onderwijzeres met een klas vol leuke kinderen. Lachend en zingend naar school. Lachend en zingend naar huis. Het was een absolute droom. Het jaar vloog voorbij.

U weet wie u bent.

Ik ben u een kop koffie met gebak schuldig.

Voor mijn moeder’s school vindt een schietpartij plaats. Ruzie in de familiesfeer.

Kinderen zijn weken, sommigen maanden van slag.

In groep 5 is het helaas snel gedaan met de pret. Een wat valse, nare mannelijke leerkracht, Meester R, die graag schreeuwt en slechts quasi functioneert want “hij heeft een soort gekke hersenschudding, papa”. Nader onderzoek leert dat de leerkracht in kwestie een zware verwonding opliep tijdens een ruzie in de relationele sfeer. Hij deelde het jaar met een hele leuke leerkracht, Juf N, waardoor de schade gelukkig beperkt bleef.

In Groep 6 gaan we los van God. De directrice wordt overspannen. (Ze blijkt later een stiekeme Christen die helemaal geknapt is en eindigt op een kleine christelijke onderwijsinstelling). De Directeur AI (Ad Interim) is een doldwaze fanboy van Simone Kukenheim, wethouder Jugendsache Gemeente Amsterdam. Hij ziet eruit als een soort kabouter, grote witte baard, ratelend en spelend met z’n telefoon. Ik vond ‘m vooral borderline. De Directeur AI krijgt vervolgens ruzie met iedereen. Mijn dochter’s leerkracht, een rokende, drinkende, zwetende dikkerd, voelde zich al geruime tijd niet lekker. Al die stress op werk? En die vervelende kutkinderen? Deze motherfucker besluit om eens lekker te gaan escaleren in die klas. Schreeuwen. Duwen. Dreigen. Schelden. Die arme kinderen waren doodsbang van die gek.

Uiteindelijk, 2e rapportbespreking, maart 2016?

Deze gast – Meester M – knapt.

Hij was al druk en schreeuwerig tegenover mij en wij waren vroeg in de middag aan de beurt.

Daarna kreeg ie 20 stellen ouders over zich heen.

En die waren zijn shit meer dan zat.

Hij meldde zich overspannen de volgende ochtend.

Stress

Daarna kreeg onze kleine kabouter drie hele maanden lang “wisselend” onderwijs.

Papa?

Hi, schat, waarom bel je vanaf school?

We zijn de hele tijd niks aan het doen voor onszelf in de gymzaal.

Waarom dan?

Ze hebben geen invaller en de WiFi zuigt, papa, mag ik naar huis?

Tuurlijk engel, laat ze mij maar bellen. Ik zie je zo.

Het aantal geweldsincidenten nam dramatisch toe. Dat resulteerde in “Kanjertraining”; een soort agogisch samenzijn en spreken in een kring met petjes op of een stok in je hand over pesten en dingen die stom zijn en diversiteit en tolerantie. Alle kinderen hadden er een absoluut hardvochtige teringhekel aan dus dat betekende wekenlang luisteren naar klagende (en scheldende) tieners op de trap, in de keuken, onder het viaduct en yes, geregeld aan tafel.

Diverse ouders haalden hun kinderen medio- of einde jaar van school.

 Wij ook.

Nod Yes Icon

Zes jaar lang.

Twee verschillende scholen.

Twee verschillende systemen.

Zelfde problemen.

Jeugdkruisvaarders.

Losgeslagen, verwarde, vooringenomen, self-important zeloten, allemaal net niet lekker aan het functioneren.

Naast het lokaal van Juf Junkie was het lokaal van Meester J.

Die was “de allerstrengste Meester evah!

Waarom?

Alle kinderen moesten door hun ouders in het lokaal afgezet worden en dan moesten ze hun ouders zoenen.

Je raadt het al. In de Baarsjes? Daar vinden mensen dat prachtig.

Share