Open Brief Aan Emma Bodelier: “Je Vader Is Gek”

, , 1 Comment

Lieve Emma,

Hoe was je concert in Birmingham?

Nog leuke nieuwe vrienden en vriendinnen tegengekomen in de no-go areas volkswijken?

Enige tijd geleden schreef je vader een hele persoonlijke en intieme brief aan jou die – gek genoeg – werd gepubliceerd door het NRC. Ik vond het persoonlijk geen echte goeie brief. Ik kreeg sterk de indruk dat je vader net deed alsof ie jou een brief stuurde, terwijl ie in werkelijkheid gewoon bezig was met massacommunicatie. Qua toon en taalgebruik leek het alsof de brief bedoeld was voor iemand die net niet slim genoeg is voor het MBO. En dat is raar want jij bent al 17 en hartstikke goed bezig met de HAVO. Mijn eigen dochter is pas 11. Als ik haar een dergelijke brief zou sturen zou ze zich doodschamen en daarna gillend gek worden.

In de brief wilde je vader vooral goed laten zien hoe entitled en privileged je bent. Zo jong en toch al zoveel EU landen en concerten bezoeken? Dat is vrij zeldzaam. De meeste kinderen van jouw leeftijd (en hun ouders) zouden dat nooit kunnen betalen. Daarnaast is het maar de vraag of ouders al dat reizen en concertbezoek zouden toelaten. Een vliegticket naar de UK, gevolgd door een treinreis, overnachting en concertkaartjes? Dat kost toch al gauw een paar honderd pond en dan heb je nog niks gegeten of gedronken. Daarnaast is het bijzonder ongebruikelijk dat minderjarige HAVO scholieren naar het buitenland afreizen en allerlei concerten bezoeken terwijl ze gewoon naar school moeten. Is dat de reden dat je de HAVO nog niet hebt afgemaakt? Als je vaders wereldbeeld en laksheid nadelige effecten hebben op je schoolresultaten is het misschien een idee dat iemand (een leerkracht, je moeder?) eens bellen met Jeugdzorg.

Of ligt het misschien aan jezelf? Gebruik je misschien drugs, of alcohol, als je lekker aan het stappen bent, hetzij in Nederland of in het buitenland? Ik heb geen bezwaren tegen drugs- en drankgebruik. Dat deden je vader en ik ook toen we jong waren. Je moet er alleen wel zorg voor dragen dat je schoolwerk er niet onder lijdt.

In de brief stelde je vader dat je “in een fantastische tijd leeft”. Vele malen beter en vooral “vrijer” dan zijn jeugd (en de mijne) in de jaren ’70. Ik vond dat erg vreemd. Je zult na de HAVO een dikke studielening af moeten sluiten (of betalen Papa en Mama?). Na je studie zul je dan met een dikke schuld mogen “hosselen” op een nul uren contract. Er zijn meer problemen verder weg van Papa’s laptop. Het Midden-Oosten staat praktisch in de fik sinds 2003, miljoenen doden, miljoenen gewonden, miljoenen vluchtelingen. In Sub-Sahara Afrika is het vrijwel overal oorlog en in veel landen is meer dan 50% van de bevolking besmet met HIV. Als we onze blik meer mondiaal richten? Dan moeten we helaas concluderen dat het bijzonder slecht gesteld is met alles wat leeft en groeit op deze planeet. Per jaar sterven er honderden diersoorten en plantsoorten uit. Honderdvijftig jaar rondhakken als een technologische sprinkhanenplaag heeft ons klimaat zwaar beschadigd waardoor “het weer” echt onze vijand wordt. Dat zal verstrekkende gevolgen hebben voor alles en iedereen, maar met name voor ontwikkelingslanden. 

Wist je dat de rijkste zeven mensen op de planeet meer vermogen en bezit hebben dan de armste 3,5 miljard mensen? Als je het lastig vindt om met zulke grote getallen te rekenen, dan mag je daar gerust een calculator app bij gebruiken. Dat doet iedereen, ook je vader.

Mijn punt is: al die ellende was ondenkbaar in de jaren ’70. HIV en klimaatverandering bestonden niet eens. School, het recht op onderwijs, werd gewoon verzorgd door de Nederlandse overheid. Werknemers hadden vaste contracten. En dergelijke inkomensongelijkheid bestond zelfs niet rondom de Grote Depressie van 1929. Greenpeace maakte zich druk om walvisvangst en het dumpen van nucleair afval in de oceanen, maar meer niet. Ik weet nog dat we heel boos waren toen hun boot, de Rainbow Warrior werd gezonken in Nieuw Zeeland. Mijn lagere school zamelde toen geld in voor een nieuwe boot. Inmiddels is mijn vroegere lagere school een Islamitisch bolwerk.

Het is ook al niet erg, lieve Emma, als je zo 1-2-3 even geen ontwikkelingslanden kunt noemen. Toen ik jouw leeftijd was wilde ik ook liever naar landen die dichterbij en veilig waren, net zoals jij. Ik moest daar echter heel lang voor werken (weekenden, vakanties) en kon dan helaas alleen Eurorail betalen, geen vliegtuig. Dat ging toen met guldens, want vroeger had Nederland een eigen monetair beleid. Inmiddels niet meer. Reizen per trein – zo blijkt nu – is ook veel minder belastend voor ons kwetsbare milieu, maar dat wisten we vroeger niet.

Je vader had een lang relaas over terrorisme. Zo had je tijdens onze jeugd de RAF en de IRA en Molukkers en zo. En die pleegden ook allemaal aanslagen. Eigenlijk veel meer dan die geflipte Moslims nu doen. Je vader ging toen met je rekenen en kwam tot de conclusie dat het vroeger allemaal veul erger was dan nu. Volgens je vader is Europa nu leuker, veiliger en vrijer dan ooit. Je vader moedigde jou dan ook aan om vooral lekker te reizen en geld uit te geven en van het leven te genieten. Vooral *niet* sparen voor bijvoorbeeld een vervolgopleiding of een rijbewijs. Het deed een beetje denken aan Baby Bush, the boy Emperor, die ons na 11 september 2001 wist te vertellen dat we vooral moesten vliegen en shoppen. Toen Bush dat zei werd ie wereldwijd verguisd. (Verguizen betekent bespotten of beledigen, lieve Emma).

Er vinden dagelijks Islamitische terreuraanslagen plaats, ook op de dag dat je vader’s brief werd gepubliceerd door het NRC en alle dagen daarna. Zo ook gisteren, nog geen tien (10) dagen na je leuke tripje naar Birmingham. Ditmaal was London aan de beurt. Voor de zoveelste keer. Zeven (7) doden en acht-en-veertig (48) gewonden, waarvan een-en-twintig (21) in levensgevaar. Ditmaal werd o.a. een zwangere vrouw omver gereden rondom London Bridge. Daarna stapten drie daders uit en sneden haar keel een tiental keren door. Daarna renden ze hakkend en stekend met grote messen en een machete een uitgaansgebied in om zoveel mogelijk mensen aan stukken te hakken. 

Het is wat naar dat je vader al je reizen zo aan het etaleren is terwijl er dagelijks onschuldige mensen op gruwelijke wijze vermoord worden.

De IRA, de ETA, de RAF en die Molukkers?

Die sneden geen zwangere vrouwen de keel door.

Ze bliezen zichzelf ook al niet op in concertzalen vol jonge kinderen.

Vandaar deze open brief.

Lieve Emma… 

Je vader is gek.
En ik maak mij ernstige zorgen om je thuissituatie.

Wil je dat we contact opnemen met Jeugdzorg?

(Je kunt reageren via onze mail – zie onderin – of via onze Twitter account).

P.S.: Mijn dochter en ik hebben gisteren ook een concert “bezocht”. Gewoon goedkoop en veilig thuis, het werd gestreamd en uitgezonden op NPO3. Ariana Grande (and friends) deed een benefietconcert voor de slachtoffers van Manchester. Ik vond de meeste muziek en artiesten absoluut waardeloos. Ik vond het wel heel bijzonder om de kleine kabouter (bij sommige nummers) luidkeels en zuiver mee te zien en horen zingen. We deden dat met frikandellen, patat, bier en cola, want het was een warme zondagavond. Dat, lieve Emma, wil ik je dan ook tot slot meegeven. Muziek is volgens mij iets wat je wilt luisteren en delen met je kinderen (en vrienden). Heel veel geld uitgeven, ver reizen en dan naar artiesten kijken lijkt mij – op jouw jonge leeftijd – een verspilling van geld en tijd. En laten we eerlijk zijn: Dat geld en die tijd kan veel beter besteed worden. Op deze manier wordt het straks niks met die HAVO.

Share