NRC “Wetenschappers” Moeten Opgeknoopt Worden

, , 1 Comment

Eindelijk hebben we dan het dieptepunt bereikt.

Ik had al eens eerder mijn onmin geuit over NRC “wetenschap”.

Maar dit is rock bottom.

NRC: Waarom raken veters zo makkelijk los?

Wekelijks zoekt de redactie wetenschap het antwoord op een veelgestelde vraag. Vandaag: waarom lijden veters aan ‘catastrofaal knoopfalen’?

Het. Staat. Er. Echt.

Behalve radicaal-Gordiaans zijn er zeker drie manieren om een knoop los te maken. Eén: met de hand ontknopen. Zoals bij de paalsteek, een ideale knoop die, hoe strak hij ook is aangetrokken zonder inspanning altijd weer is los te maken. Twee: door er (te) hard aan te trekken, zoals bij de mastworp, een andere simpele knoop, die helaas vrij makkelijk kan slippen. En drie: door te wachten tot het vanzelf gaat. Van dat laatste is de schoenveter het beste voorbeeld. Het is een even ergerlijk als ongrijpbaar verschijnsel, dat – zit u klaar, factcheckers? – wel moest leiden tot de uitvinding van de Croc.

Serieus, je wilt een factchecker… over de uitvinding van de Croc?

Schoollijm

Zoals veel catastrofes blijkt ook het losraken van een veter een samenloop van omstandigheden. Twee in dit geval: de slingerbeweging van het been in combinatie met de periodieke schok van het neerkomen van de schoen. Alleen slingeren of alleen stampen is niet genoeg. Het moet allebei optreden, zo laten de onderzoekers zien in testopstellingen met slingerende en/of stampende kunstbenen en veters waaraan versnellingsmetertjes waren bevestigd. Het losraken onder ‘natuurlijke’ omstandigheden legden ze eveneens vast, tijdens eindeloze sessies op een loopband, waarbij een high-speed camera foto’s maakte van de schoen van een proefpersoon.

Alleen slingeren of stampen is niet genoeg, zeg je?

‘Catastrofaal knoopfalen’ gaat als volgt. Eén: door het neerkomen van de schoen vervormt de knoop licht. Twee: doordat de losse einden van de strik het meest slingeren, trekken die zichzelf uit de knoop. Dit proces gaat eerst vrijwel onmerkbaar langzaam, maar voltrekt zich daarna in seconden: de knoop valt schijnbaar opeens uit elkaar. Een beetje, schrijven ze, zoals Ernest Hemingway een van zijn personages failliet liet gaan: „Gradually, then suddenly.”

Losse veters en Hemmingway, klinkt ehm... goed?

De onderzoekers zien vervolgonderzoek voor zich, bijvoorbeeld naar de invloed van het vetermateriaal op de ontknoping. Maar één conclusie kan alvast worden getrokken. En die betekent tevens troost voor alle kinderen die dachten dat ze de rite de passage van het veterstrikken voorbij waren, maar toch losse veters houden: je kunt er niets aan doen! (Of ja, toch: een dubbele strik).

Nee.

(Kutlul).

Dat heet een “dubbele knoop”.

En aangezien ik mijn veters altijd strik met z’n dubbele knoop?

Gaan mijn veters – gek genoeg – nooit los.

Veters strikken leer je volgens mij peuterschool? kleuterschool?

Tenzij je de “wetenschap”-sectie van het NRC leest.

Dan is dit allemaal vreselijk nieuw, interessant en broodnodig.

Dank u wel meneer en mevrouw NRC Media Holding B.V.

Kunnen we volgende week uitvinden waarom mijn haar altijd zo plat en vettig wordt als ik een muts draag?

Veters Strikken

Heeft iemand MinVenJ al een link gestuurd?

Share