NRC Redactrice “Verliest” NRC Laptop, KiteSurfend Aan Het Strand (Met Ykje Vriesinga)

, , Leave a comment

Enige tijd geleden hebben we kennis gemaakt met Ykje Vriesinga. 

Ykje is een redacteur bij het NRC.

(En ze komt uit Friesland red.)

Vorige keer was Ykje niet helemaal in goede doen. Ze lag dagelijks kwijlend te slapen op een matje, onder een dekentje, onder haar bureau, opgerold naast een plant; het was niet om aan te zien. Collega’s “verstoorden” dan ook vaak haar babyslaapjes op kantoor. Dat vond Ykje heel vervelend. Zelfs het ophangen van een briefje: “Pas op, ik lig hier kwijlend te slapen”, leek op kantoor niet te helpen. Daarnaast blijkt Ykje het leuk te vinden om drugs te gebruiken op kantoor. Ykje neemt dan een cafeinepil (want ze lust geen koffie red.). Daar wordt ze dan krankzinnig druk van en dan rent ze de trappen van het NRC hoofdkantoor op en af, als een bezetene. Deze uitspattingen noemt Ykje “micropauzes”.

Daar werden haar collega’s beslist niet gelukkig van, dus Ykje is een dagje naar het strand gestuurd.

“Om te schrijven”.

Leest u even mee?

 Beach Ball

NRC: Gun je laptop ook eens een dagje strand!

Ik sjees over de snelweg. Een dubbele regenboog straalt aan de horizon. Blij schreeuw ik door mijn auto: „Yeah! Vrijheid!” Op de passagiersstoel ligt mijn laptop. Achterin mijn surfplank en mijn vliegers. Ik ga een dagje schrijven aan het strand, om daarna te gaan kitesurfen op de golven.

Die Ykje.

Yeah! Vrijheid!

Had je Alanis Morissette heel hard aan staan, Ykje?

“Schrijven” en kitesurfen.

Ik ben geïnspireerd door techbedrijf Bynder. Zij gooien deze week wereldwijd hun kantoren dicht en dwingen al hun personeel om buiten de deur te gaan werken. Het idee is dat iedereen fris en bevlogen terugkomt. Dat lijkt me ook wel wat, werken in het wild.

Dat betekent geen babyslaapjes meer Ykje.

En poepen en plassen in de bosjes.

Pas je op voor de brandnetels?

In werkelijkheid werken al die mensen gewoon vanuit hun kantoor aan huis, zoals ze zo vaak doen, want thuis hebben ze – ongetwijfeld – een hele berg teringklusjes liggen die ze erbij gaan doen als multitaskende malloten. In de US heb je veelal slechts 10 vakantiedagen, geen vakantiegeld en heel weinig bank holidays. Het lijkt mij heel erg stug, dat allerlei mensen 2-3 uur in hun auto gaan zitten om kilometers naar de bossen, of de bergen de rijden om aldaar ongemakkelijk, in de wind, met waardeloos fucking internet en campingkoffie te “werken in het wild”.

Zoals we vorige keer echter hebben kunnen zien, Ykje weet niet echt wat “werken” is.

Zij denkt, dat het schrijven van dit soort “leuke stukjes”, echt werk is.

En laten we eerlijk zijn… hoe lang zou je over zo’n flutstukje doen?

Ik doe maximaal een uur over een heel lang artikel, compleet met styling, embedded links en plaatjes.

Zo’n trutstukje van Ykje?

Dat ros ik eruit in nog geen twintig (20) minuten.

Ykje schrijft een (1) heule keer per week zo’n vlot stukje.

Ooit dacht ik dat kantoren compleet zouden verdwijnen. Dankzij steeds sneller internet zouden we toch niet meer samen hoeven te hokken in hetzelfde gebouw?

Nou met organisaties als bijvoorbeeld Ziekenhuizen? Daar wil je wel echt personeel fysiek in het gebouw hebben, Ykje. Datzelfde heb je een beetje met winkels, restaurants en doktersposten. Ik gok dat die mannen en vrouwenmensen van de Brandweer echt in het gebouw aanwezig moeten zijn (want daar komt het alarm binnen). Ik kan meer producten en diensten verzinnen die je never nooit niet via het “steeds sneller wordende” Internet zou bestellen, maar you get the point.

Ik stelde me een wereld voor waarin we massaal thuis en in cafés zouden werken. Waarin we lunchten met onze kinderen of onze buren. Waarin we binnen een minuut overschakelden van arbeid naar vrije tijd. Collega’s, die zag je alleen nog op borrels.

Ik werk uitsluitend vanuit huis.

Ben ermee begonnen, fulltime, en zakenreizen, vanaf 2006 zo’n beetje.

De reden?

Nou, de reden was toen dat Azie / Hong Kong helaas een beetje open gaat om half 2 ‘s nachts Nederlandse tijd.

En wij zijn een wereldwijd bedrijf en we leveren overal diensten en support, dus er zal geregeld een echt mens aanwezig moeten zijn en bereikbaar en wakker en zo.

‘s Morgens Asia Pacific, de normale Nederlandse kantoordag de EU en dan ‘s avonds de US, Canada en Latam.

Australia viel er een beetje buiten. Die worden wakker om 11 u ‘s avonds Nederlandse tijd. Daar hebben we allerlei kunst- en vliegwerk voor verricht.

Ik vond het leuk.

Je draait een hele lange dag, maar je kunt tussendoor zoveel pauze en vrij nemen als je wilt.

Je moet dat echter niet te lang doen.

Ik ben geen 25 meer en naarmate je het langer doet wordt het slopend.

Je moet je voorstellen dat de werkweek in het Midden Oosten echt op zondag begint.

En ook dan moet er geregeld een echt mens aanwezig zijn en bereikbaar en wakker en zo.

Thuiswerken is een tweesnijdend zwaard. De voordelen zijn flexibele werkuren, veel vrijheid, lekker eten, beter Internet, betere laptop en allemaal betaald door de baas. Het nadeel is dat je te lang doorwerkt. Het is heul normaal om te beginnen in je pyjama en meteen je emails te checken om half twee ‘s nachts en het wordt heel normaal om ergens rond 10 u ‘s avonds, vlak voordat de US gaat afsluiten, nog eens je emails te checken en op de bank, met die laptop, in slaap te vallen.

Ykje is dan ook niet bezig met enige rationele overweging van het fenomeen thuiswerken.

Ykje denkt dat we – door dat snellere Internet – en nooit meer op kantoor werken – ook meteen in een soort hippie commune van liefde en aaibaarheid terecht komen. Lekker lunchen met je kinderen (die lunchen op school, Ykje) en lekker lunchen met je buren (die moeten vroeg naar hun werk, Ykje) en dan allemaal dansen en zingen en saamhorig en divers en tolerant switchen van work naar leisure.

Maar het kantoor blijft als een magneet aan ons trekken. Zelfs zzp’ers, vrij om te gaan en staan waar ze willen, kruipen bij elkaar in collectiefjes. Komt denk ik doordat we sociale dieren zijn. Net als de oermensen die we ooit waren, jagen we graag samen met de rest van de roedel.

Dat zal het zijn, Ykje.

We “jagen” graag samen.

De vrouwen zijn een soort bezit, wat babies produceert en achterblijft in de grot, bij het vuur en de muurschilderingen…

… terwijl de mannen hun speerpunten scherpen voor de “jacht”, op zoek naar vlees, pels, huiden en tanden en klauwen en botten voor gereedschap.

Dat is ook niet erg. Het fijne aan het moderne werken is dat je niet hoeft te kiezen tussen een leven binnen of buiten de muren van een kantoor. Sterker nog, de kracht ligt volgens mij in de afwisseling. Zo ga je van beide opties de unieke voordelen waarderen.

Winkelpersoneel, mensen in de voedselindustrie, mensen die werken in de zorg, mensen die werken in hotels, talloze midlevel ambtenaren, telefonisten en helpdesks herkennen zichzelf meteen in dit leuke stukje van Ykje.

Je hoeft helemaal niet te leven “binnen” de muren van je werkplek.

Ga er lekker op uit!

Be like Ykje!

Je raakt dan wel meteen je baan kwijt, maar ik geloof dat je dan lekker kunt lunchen met Ykje en haar buren of zoiets.

Ik strijk neer in een strandtent in Wijk aan Zee, met uitzicht op de vrachtschepen en veerboten. Weer eens wat anders dan de bekende gezichten van mijn collega’s.

En weer eens wat anders dan kwijlend in je onesie opgerold liggen slapen naast de plant in de hoek van je kantoor, Ykje.

In plaats van de groene thee die ik iedere dag drink, bestel ik een watermeloensap met munt. Kleuters en honden scharrelen door de zaak. In de spelletjeskast vind ik een prachtig boek, waar ik passages uit lees tijdens mijn micropauzes. Ik werk serieus, maar soms voel ik een vlaag vakantie.

Breaking News: Ykje Vriesinga drinkt iedere dag groene thee!

We hebben tot nu toe een column vol waanzin en dubieuze mijmeringen, een strandtent, gillen in de auto, vliegers en een surfplank, een spelletjeskast, een prachtig boek, watermeloensap met munt – uiteraard, net als in de vorige column, micropauzes – en … (gulp!) “ik werk serieus”?

Heb je weleens triage gezien op zo’n spoedeisende hulp na een ernstig ongeluk?

Twee, drie, vier mannen en vrouwen mensen druk in de weer, perfecte samenwerking, iedereen superscherp z’n kop erbij met zuurstof, een scalpel om een mensenleven te redden?

Heb je weleens een tegelzetter zo’n badkamer mozaiek zien leggen?

Een hele badkamer vol piepkleine steentjes, in een patroon, diverse kleuren, dagenlang priegelig werk, steentje voor steentje, zonder voegplekjes?

Dat is “serieus” werken, Ykje.

Nou, drink je watermeloen op, dit is je derde (3e) micropauze in een uur en die column gaat niet zichzelf schrijven.

Deze dag zit vol kleine verrassingen. Toch, perfect is het niet. Het internet is een stuk langzamer dan je in 2017 zou verwachten. En waar ga ik rustig bellen als er binnen muziek is en het buiten windkracht zes waait?

In mijn vakgebied (en dat van vele andere werkende mannen en vrouwen mensen) is de situatie nog veel leuker, Ykje.

Wij werken met gevoelige, persoonsgebonden gegevens en vertrouwelijke data die veelal van klanten is.

Wij tekenen daarom standaard hele grote stapels non disclosure agreements.

Die zijn best pittig. Zo mag je niet je telefoon opnemen in de bus en een zakelijk gesprek voeren. De reden? Nou, andere mensen kunnen dat horen. Je kunt op kantoor bellen of in je huis als je thuis werkt. Je dient tevens te werken op een bepaalde kwaliteit, beveiligde broadband internetverbinding en gebruik te maken van een VPN waarmee je een secure connection maakt met alleen het bedrijf. De laptop waar je op werkt is op allerlei manieren beveiligd. Voor interne telefoongesprekken met collega’s over de hele wereld wordt gebruikt gemaakt van een virtuele telefoon, VOIP. Je plugt je koptelefoon in, opent de telefoon app en kiest een naam. Het is niet de bedoeling dat je allerlei internationale gesprekken met collega’s vanuit je huis met je mobiel gaat doen.

Je mag geen nieuwe, of gekke dingen installeren op je laptop; daar moet je allerlei vormen van dispensatie voor aanvragen.

En werken met je laptop en bellen met klanten en collega’s in de wind, met zand en muziek op de achtergrond zou bestempeld worden als onacceptabel en onprofessioneel.

Het zou, in mijn vakgebied, echt ontslag betekenen.

En zand in je laptop?

Is best ehm… kut, Ykje, geloof mij.

Op het hoofdkantoor in London, mag je (als Manager) niet met een korte broek naar kantoor, ook niet als het dertig (30) graden is, ook geen nette.

“Werken” aan het strand met je surfplank en je watermeloensap is dan ook een absoluut waanzinnige “methode van beter werken”.

Voor de talloze mensen die nu eenmaal fysiek op hun werkvloer aanwezig moeten zijn zal het helemaal overkomen als je reinste waanzin.

Langzaam begin ik te mijmeren over de redactieruimte van NRC. Ik mis de in alle mogelijke posities verstelbare bureaustoelen. De stapel internationale kranten en het gratis fruit. Ja, zelfs het geklaag over de kwaliteit van de bedrijfslunch.

Aaah. De. Gossie.

Ykje is een (1) dagje weg uit de veilige boezem van kantoor, maar ze mist ‘r vriendjes en vriendinnetjes nu al.

Kusje Erop?

Tegen vijf uur vraag ik me af of mijn excursie wel de moeite waard is geweest. De hele dag zie ik mensen over het strand lopen, maar zelf zit ik vast achter mijn scherm. Haasten voor een deadline blijft haasten voor een deadline, waar ik dat ook doe.

Dit noem je “liegen tegen de baas”.

Deze flutcolumn is maximaal twintig (20) minuten tikwerk.

Ykje is dus lekker aan het niksen geweest aan het strand, maakte een praatje met die gespierde barman, ging wat zwemmen.

Dat vindt Peter Vandermeersch vast drie (3) keer (x) niks.

Ykje doet dus net alsof ze als een bezetene met haar deadline bezig is geweest.

En toevallig, precies tegen vijf uur, precies als de normale kantoorwerkdag eindigt…. denkt Ykje dan nou….

De twijfel verdwijnt zodra ik klaar ben met schrijven en mijn laptop dichtklap. Een paar stappen later sta ik met mijn voeten in het zand. Ik trek mijn surfpak aan, pak mijn plank en vlieger. Hup, de golven in.

Waar zou Ykje ondertussen die bedrijfslaptop met al die proprietary software en materialen laten?

In ‘r rugzak met een handdoek erover en een stel leuke etnische jongens houdt een oogje in het zeil tot ze terugkomt?

Het avondlicht is prachtig. Na een tijdje opwarmen zet ik me af van het water. De vlieger trekt me de lucht in. Ik zweef over de zee. De werkdag waait weg.

“Werkdag” is leuk gevonden, Ykje.

Ik vond je al wat zweverig in je column.

Jouw “werk” lijkt ver buiten enige normale werkervaring te staan.

Maar gelukkig was je dit keer geen drugs aan het gebruiken of aan het slapen tijdens werk.

Ik zie dus wel degelijk verbetering en daar ben ik heel blij om, maar je hebt nog een hele lange weg te gaan.

Als ik je werkgever was zou ik je dan ook ontslaan.

Drugsgebruik, kwijlend slapen in een onesie onder je bureau, hangen aan het strand met gebruinde jongens met spierballen en zo?

NRC kan tegen de kantonrechter zeggen: Nou ontbinden dat contract. We hebben echt alles geprobeerd, maar dit wijf is gek en begrijpt het concept “werk” gewoon niet.

Ykje belde Peter Vandermeersch later op de avond, aangeschoten.

Ze had al een aantal warrige appjes en een vreemde mail gestuurd.

Peter, m’n laptop is gestolen!

Op het strand, ja, die etnische jongens zouden erop letten toen ik heel erg bezig was met ehm… mijn ehm… eh… deadline… en toen ik terug kwam was m’n tas weg. Gelukkig had ik mijn mobiel bij mij in zo’n handig en sportief waterdicht tasje toen ik ehm… bezig was met mijn deadline. Zeg, Peter… zijn die laptops verzekerd? Hoe moet ik dat claimen, of doet HR dat?

Hou dit blog in de gaten.

Want volgende week is Ykje terug.

Met meer nieuwe en innovatieve methoden van “werken”.

Zou Ykje volgende week onderzoeken of onder water werken te doen is voor mannen en vrouwen mensen zonder kieuwen?

Zal Ykje volgende week onderzoeken hoe het is om in de sauna te werken?

(Daar is het lekker warm, en naakt en vrij en meestal heel stil red.)

See you next week. Same Ykje time. Same Ykje channel.

Dan zal Ykje Vriesinga ons wederom het concept “werk” uitleggen door vooral niet te werken.

Share
 

Leave a Reply