NRC Redactrice Leert Trappenlopen Van Vierjarige (Met Ykje Vriesinga)

, , Leave a comment

Geweldig!

Ykje Vriesinga is terug!

Ykje is een NRC redactrice.

Ze is een arbeidsdeskundige.

En ze komt uit Friesland.

We gaan beginnen met wat plagiaat en rippen.

Dit is mijn laatste tweet nav Ykje’s laatste “column”, die ging over “werken” aan het strand.

(Een waardevol – edoch jammer mislukt – experiment red.)

 

Ykje dacht: “Dat is een leuke titel, zeg!”

NRC: Vallen, opstaan, doorgaan, en het volgende keer beter doen.

Ykje is terug op kantoor, maar heeft helaas nog steeds niets te doen.

Ze mag daarom “oppas” spelen en een beetje letten op het vierjarige zoontje van een collega die een dagje met mama of papa mee is naar het NRC kantoor.

Luuk, het vierjarige zoontje van vrienden, is op bezoek. Samen staan we boven aan de trap. Deze is hij nooit eerder af gelopen. „Handje?”, vraagt hij. Ik bied aan om hem te tillen. Maar dat hoeft niet. Terwijl we de eerste tree afstappen zegt hij: „Van proberen kun je leren.” Wat een wijsheid! Luuk herinnert me aan het geheim waarom kinderen zo snel nieuwe dingen leren. Ze proberen iets (al dan niet met hulp), vallen, staan weer op en proberen het nog een keer. En nog een keer. Totdat ze het kunnen.

Ja, wat een wijsheid, niet?

Wedden dat ie ook helemaal alleen kan poepen en plassen?

Het lijkt er eventjes op alsof Ykje een rol binnen de NRC Opvoedkunde desk ambieert, maar niets is minder waar.

Helaas verliezen velen van ons dat enthousiasme om te experimenteren al snel. We maken een fout, en iemand wordt boos op ons. Of lacht ons uit. We doen ons pijn. Op een gegeven moment trekken we de conclusie: laat ik liever blijven bij wat ik al kan.

Ik heb zo het vermoeden dat Ykje, met name in de slaapkamer, een heel saai en degelijk meisje is.

Nod Yes Icon

Een tijdje geleden schreef ik over het dagboek waarin ik ’s avonds mijn successen opteken. Maar dat is niet het hele verhaal. Ik wijd namelijk ook een pagina aan de fouten die ik in de voorgaande 24 uur heb gemaakt. Klinkt dat als zelfkastijding? Niets is minder waar. Dit ritueel komt voort uit dezelfde cursus waarin ik het successenschrijven oppikte. Een fout, leerden we daar, is eigenlijk ook een succes. Niet de fout zelf, maar het inzicht dat je een fout hebt gemaakt. Plus het bedenken van een plannetje hoe je dit in de toekomst beter gaat aanpakken.

Ykje deed een self help cursus?

Typical.

Basket Case Name Tag

Lieve Kitty,

Vandaag was wederom een gemengde dag.

Ik probeerde eerst stiekem een kwijlslaapje te doen onder mijn bureau net als altijd. Helaas wilde die stomme Peter Vandermeersch dat ik op een stom kind ging passen wat <name withheld> mee had genomen naar kantoor. Het was een stom joch; hij was slimmer dan ik EN hij kon beter trappen lopen dan ik. Hij gebruikte dus geen cafeinepil voor het slapen gaan om daarna als een bezetene trappen op EN af te lopen, nee… hij liep helemaal zelf, zonder stimuleringsmiddelen, GEWOON de trap af. Ik voelde mij toen heel erg down. 

Stom kutjoch!

‘s Middags na de lunch moest ik bij HR komen. Ze waren niet blij met de laptop die ik “verloor” aan het strand; maar hij is verzekerd. Ik krijg een nieuwe met een week of twee. Hij wordt nu helemaal klaar gemaakt. Volgens Peter komt er software op zodat ik ‘m nooit meer kwijt kan raken. Ik heb aan die leuke jongen met die krullen van IT (die toen z’n bril kwijt was) gevraagd of ie de laptop “zandbestendig” wil maken.

(Hihihi).

Liefs,

Ykje Pykje

****

Persoonlijk kan ik niet wachten tot de publicatie van dat dagboek.

En JA… witte, heterosexuele, cisgender, hoogopegeleide overlegpapa’s vinden het geweldig aantrekkelijk als volwassen “vrouwen” zoals Ykje een dagboek bijhouden.

Kom op University Press!

Tot die tijd had ik eindeloos gewenst dat ik een tijdmachine bezat. Ik wilde terug naar vroeger flitsen en mijn fouten uitgummen. Ik heb er namelijk best een aantal gemaakt. In relaties, in mijn werk, in mislukte vakantiebestemmingen.

Ehm Ykje?

Na het lezen van je vorige “columns”; kwijlend slapen in je onesie, met je dekentje onder je bureau en je kleedje, gevolgd door die geweldige “werkdag” aan het strand, mijmerend met je meloensap? No offense, maar ik zou je niet vragen om een ei voor mij te bakken omdat ik vrijwel zeker weet dat je het gebakken ei zou verknallen.

Je komt apathisch, emo en labiel over.

Als een basket case.

Laat ik het heel helder stellen: Ik zou je NIET op mijn kind laten passen.

Onder geen enkele omstandigheid.

Shaking No Emoticon

Maar goed, over die tijdmachine… wilde je vroeger ook een Prinses worden later?

princess

Jammer, tijdreizen kan – vooralsnog – alleen in films en strips. Gelukkig heb ik die behoefte ook niet meer. Ik ben (zoals vele blunderaars voor mij) gaan inzien dat de enige échte fouten die zijn waar we niets van leren. Zo bekeken heb ik lesmateriaal in overvloed.

Tijdreizen kan ook in boeken, toneelstukken en muziek, Ykje!

Arme Ykje: “materiaal in overvloed”. Ze maakt maar fouten en fouten en fouten. Ze valt voortdurend plat op ‘r bek. Maar Ykje laat zich niet kisten. Ze klimt zo weer op die fiets. “De volgende keer lukt het mij wel om mijn veters te strikken met een dubbele knoop!“. Ykje leert enorm veel van al die fouten.

(Vandaar dat iedere nieuwe column net even slechter is dan de voorgaande red.)

Dan wordt de column zo’n folder die je in zo’n wierook slash mediatie slash headshop uit een rek kan halen.

Door mijn fouten te analyseren blijkt opeens dat:

a) ik op een gemiddelde dag meestal twee of drie fouten maak die het de inkt van de pen niet eens waard zijn om op te schrijven;

b) deze fouten nooit van de aard ‘ik drukte per ongeluk op een rode knop en toen is er een compleet continent weggevaagd’ zijn;

c) er – hoe pijnlijk de misser ook is – altijd opties zijn om de volgende keer anders te handelen.

Thank you, O Wise One!

Je moet je voorstellen dat er op deze planeet van alles mis kan gaan. Familie of vrienden kunnen doodziek worden. Het bedrijf waar je voor werkt kan in zwaar weer terecht komen. Je kunt een auto ongeluk meemaken. Mits je wat geografische pech hebt kun je verkracht en vermoord worden door je buren of platgebombardeerd worden door een US Drone. Daarnaast zijn er tal van kleinere dingen die mis kunnen gaan. Geen suiker meer in huis, koffie op, kattenbak moet verschoond voor je naar werk kunt etc. Naast deze grote dingen die mis kunnen gaan, maken we – wij allemaal – een x hoeveelheid fouten en vergissingen op een dag. Zo noemde ik mijn dochter gisteren bij haar moeder’s voornaam. Ik vergiste mij gewoon en corrigeerde mijzelf meteen, maar leuk vond ze het niet. “Ik heet <naam>, ja?!??” Ze was direct verbolgen. Hoeveel dingen gaan er dagelijks mis? Hoeveel micro- en macro irritaties, hoeveel ‘fouten’ maken we?

En belangrijker… hoeveel ‘fouten’ maakt Ykje Vriesinga, Professor Arbeidswetenschappen van het NRC?

Who gives a fuck?

i-just-remembered-i-dont-give-a-fuck

Ykje Vriesinga, de redactrice die kwijlend slaapt onder haar bureau (met een eigen kleedje en dekentje), trappen op en af rent op kantoor na drugsgebruik en een hele “werkdag” doorbracht op het strand om gebruinde en gespierde jongens te bekijken is er – na jaaaaaaren wetenschappelijk peer reviewed onderzoek – achter gekomen dat zij … LET OP, welgeteld… 2-3 fouten per dag maakt (die “de inkt niet waard zijn om op te schrijven”. Fascinating stuff. En… gelukkig, zijn die fouten ook al niet zo ernstig dat er een heul continent opgeblazen wordt. Die tweede is ergens heel logisch. Iemand die je niet voldoende vertrouwt om kundig een ei te bakken laat je zeker niet in de buurt van de nuclear launch codes. En dan is er het glorieuze derde inzicht: Volgende keer doe het ik beter.

Net als die vierjarige die beter trappen kon lopen dan Ykje aan het begin al zei: “Van proberen kun je leren”.

Zo heeft Ykje in haar eerste column geprobeerd trappen te lopen door een cafeinepil te slikken en vervolgens die trappen, 10 minuten lang, als een bezetene op en af te rennen tijdens een van haar talloze dagelijkse “micropauzes”. (Da’s een duur woord voor rundlummelen red.)

Ykje heeft – mede dankzij het enorme intellect van deze vierjarige – nu geleerd dat trappen lopen heel anders moet.

En dus doet Ykje dat trappenlopen de volgende keer beter.

Het leest echt als een dagboek; het dagboek van een 14 jarig kind met een verstandelijke beperking.

Die kans doet zich vaak al snel voor. Zo lukt het regelmatig om een fout (zeg: negatief gereageerd op een idee van een collega) kort daarop over te laten springen naar een succes (een paar vragen gesteld waardoor ik de reden achter het plan beter begreep en een toevoeging kon voorstellen).

Jeetje!

Dat zie je wel vaker op kantoor. Dat zijn dat soort malloten die meteen “nee” zeggen omdat ze zich dan machtig en beter voelen. Enige tijd later krijgen ze dan spijt, want tja, wat als het een goed idee was, dan had ik er later de credit voor kunnen claimen en wat als de baas het wel een goed idee vindt. Dan komen ze meestal schoorvoetend verhaal halen, aan je bureau. Dan denken ze, shit! goed idee! en willen die credit, dus dan voegen ze er inderdaad altijd iets totaal nutteloos en nietszeggends aan toe, zodat ze kunnen zeggen dat ze met je hebben “samengewerkt” toen ze zelf dit geweldige idee bedachten.

Na haar babyslaapje wil Ykje zich namelijk wel met allerlei collega’s bemoeien.

Ze heeft namelijk niets beters te doen.

En als een experiment mislukt? Dan weet ik tenminste dat ook dát niet werkt. Terwijl mijn angst om te falen vervaagt, groeit mijn lef om nieuwe dingen te proberen. Beetje bij beetje begin ik weer te worden zoals Luuk.

Zo hebben we geleerd dat kwijlend slapen onder je bureau in een dekentje met een kleedje – als je slechts 1 column per week te schrijven hebt niet werkt. Dat experiment faalde. En we hebben geleerd dat laptops niet tegen zand kunnen en we hebben geleerd dat gebruinde, gespierde etnische jongens niet goed op je tas letten als je gaat kitesurfen. Dat werken aan het strand experiment faalde ook al miserabel. Maar nu? Nu gaat Ykje zich richten op simpele dingen, zoals normaal trappenlopen. Haar doel is om vooral degeneratief bezig te zijn en te kunnen functioneren zoals een vierjarige die voor het eerst een keertje op bezoek komt op kantoor.

Want dat, lieve mensen...  is "een methode om beter te werken".

Iemand moet trouwens Jeugdzorg bellen.

Ykje Vriesinga moet uit de buurt van kinderen blijven.

Share
 

Leave a Reply