NRC Opvoedkunde (Alleen Voor Monsters Onder Het Bed)

, , Comments Off on NRC Opvoedkunde (Alleen Voor Monsters Onder Het Bed)

Oh dit is geweldig!

Ik kwam dit gisteren tegen, maar had helaas te weinig tijd.

Leest u even mee?

frightened-child

NRC: Opgevoed: Mijn dochter (8) is bang door het nieuws.

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag over opvoeding voor aan deskundigen. Deze week: Hoe bescherm je een kind tegen het leed dat via de media voorbij komt?

En volgende week: Hoe leer je een kind dat Frankenstein niet bestaat?

We gaan – als altijd – beginnen met de hartverscheurende brief van de “moeder”.

Moeder: „Hoe beschermen we onze kinderen tegen al het leed dat via de media voorbij komt? En als we ze daar niet tegen kunnen beschermen, wat zeggen we dan? Ik ben zelf leerkracht maar zelfs met mijn pedagogische achtergrond vind ik dat moeilijk.

Mijn dochter is acht, op school kijkt ze nu naar het Jeugdjournaal. De narigheid is tegenwoordig zo groot die daar voorbij komt: terreuraanslagen, orkanen, oorlog; ze komt daardoor steevast verdrietig en angstig thuis. Vraagt waarom mensen zo zijn, of dit ook ons kan overkomen.

Nou orkanen hebben veel te maken met wind en de warmte van het water van de oceaan.

Die komen weinig voor in Nederland.

Een Islamitische terroristische aanslag is wel waarschijnlijk; het is een kwestie van when, niet if.

Oorlog lijkt mij onwaarschijnlijk.

Zie je wel!

Zo moeilijk is het niet.

Oh en als je kind – reeds acht (8) jaar oud – echt “bang” wordt van het (fokking red.) Jeugdjournaal?

Misschien is het dan een idee om de Staatspropaganda uit te zetten?

Want je kind komt wat broos ende breekbaar over?

Oh, en heb je al overwogen om je kind te laten spelen met bruine popjes?

NRC Opvoedkunde (Alleen Voor Witte Enclaves)

„Zelfs als ze geen Jeugdjournaal zou kijken op school, kan ik haar niet beschermen tegen al die heftige informatie. Het komt via social media voorbij. Kinderen weten soms eerder van terreuraanslagen dan hun ouders.

Je kind is acht (8) en hangt rond op sociale media?

Nou, sociale media kent allerlei grote mensen filters. Die kun je zo instellen dat er geen geweld, sex, gokken, marketing etc. voorbij komt.

Da’s iets wat “moeders” meestal doen voordat het kind op sociale media gaat hangen.

„Ik wil haar graag geruststellen, maar ik moet ook eerlijk zijn. Ik zal nooit zeggen: ‘Dat overkomt ons niet’. Ik weet nog dat mijn zoon van tien een keer zei toen we zijn nichtje naar huis hadden gebracht: ‘Ze is net een zusje voor me. Als zij ooit dood gaat, weet ik niet wat ik zou moeten doen.’ Ik draaide me om in de auto, en zei: ‘Joh doe niet zo gek, dat gaat nooit gebeuren!’ Een week later kwam ze om bij een verkeersongeluk. Ik heb nooit meer oneerlijk willen zijn tegen mijn kinderen over het gevaar dat ze kan overkomen. Ook nu probeer ik eerlijk tegen mijn dochter te zijn over oorlog, terreur, leed. Maar hoe doe ik dat zonder dat ze daardoor gebukt door het leven gaat? Ik zou haar wat onbezonnenheid gunnen.”

Jeetje.

Het lijkt er sterk op dat dit verkeersongeluk diepe sporen heeft achtergelaten bij jou.

Het draait dan ook allemaal om jou.

Jij kunt er niet mee omgaan.

Jij wilt een media vol knuffelende puppies en schattige katten.

Pak die telefoon af, haal dat kind offline en bezoek eens een museum met ‘r.

Maar niet het Rijksmuseum want daar hebben ze allemaal wapens en kanonnen.

Dan volgt het wijzeprofessionele krankzinnige en overbodige “advies” aan “moeder”.

Uiteindelijk bovenop

Dr. Marga Akkerman is klinisch jeugd- en kinderpsycholoog.

Marga Akkerman: „We hoeven voor onze kinderen de boze buitenwereld niet buiten de deur te houden. Ik ben een voorstander van Jeugdjournaal in de klas. En komt een kind daar verdrietig van thuis: prima, laat haar er maar goed over vertellen. We moeten met kinderen op een praktische manier over dat nieuws praten. Met vragen als: ‘Wat zou jij doen als je dit overkwam?’ Of: ‘Hoe zou jij dit aanpakken?’ activeer je hun probleemoplossend vermogen, en dat werkt anti-angst. Laat kinderen vooral hun eigen antwoord bedenken, dat vergroot hun gevoel van zekerheid. Er zijn er die tot actie overgaan: geld inzamelen, een sponsorloop organiseren. Iets doen is een uitstekende manier om angsten de baas te blijven. En je mag er als ouder best een nuchtere kansberekening op los laten: een heleboel dingen overkomen je ook gewoon niet. Dat het u toch eens is gebeurd, wil niet zeggen dat het andere leed u ook gaat overkomen.

Precies.

De staatspropaganda van het Jeugdjournaal moet thuis besproken worden.

Het idee dat je kind “les” krijgt in de klas is van de zotte!

Laat ze daar lekker het jeugdjournaal kijken en dat dan eerst in die klas bespreken en dan nog eens thuis.

Op die manier weet de staat namelijk zeker dat de propaganda goed aankomt.

„Maak u zelf en uw kind vertrouwd met de overtuiging dat wat je ook meemaakt, je er uiteindelijk weer bovenop komt. Dan blijft er voor kinderen, ook naast hun verdriet en angst veel tijd over voor onbezonnenheid en zorgeloosheid.”

Ja!

Ze mogen dan af en toe een orkaan zien die heul gemeen doet tegen mensen en huizen en zo, maar als je ze zowaar offline haalt, een stuk met ze gaat wandelen en een ijsje geeft?

Dan zijn ze dat zo weer vergeten.

Nod Yes Icon

Ik ben klaar voor meer loos advies.

Angst heeft een functie

Dr. Patti Valkenburg is hoogleraar Media, & Jeugd aan de UvA.

Hoogleraar “Media & Jeugd”?

Dat klinkt als een “wetenschappelijke” studie.

Patti Valkenburg: „Uit ons onderzoek blijkt dat ongeveer veertig procent van de kinderen tussen 7 en 12 jaar weleens bang wordt van het Jeugdjournaal. Ouders hoeven daar niet van te schrikken. Angsten hebben een belangrijke functie in de kinderlijke ontwikkeling. Door angsten te overwinnen, ontwikkelen kinderen zelfvertrouwen en zelfstandigheid.

Oh, dus er zitten echt geen monsters onder het bed?

Je kunt je kind wel strategieën aanleren om zichzelf gerust te stellen. Het begint er mee de angst serieus te nemen, en goed te bespreken. Niet al op voorhand zeggen: ‘Er is niks om je zorgen over te maken’. Anders denkt je kind dat jij misschien niet de juiste persoon bent om mee te praten, en die persoon wil je wel zijn. In deze tijd, waarin ouders moeilijker poortwachter van informatie kunnen zijn dan vroeger, kun je tieners alleen nog effectief begeleiden en monitoren als ze zelf over hun problemen en zorgen met je willen praten. Pas zodra je weet om welke angst het gaat, kun je je kind verzekeren dat dat thuis niet zal gebeuren.

Wat je ook kunt doen is af en toe iets anders dan de Care Bears met je kind kijken?

Bijvoorbeeld een goede thriller, of een film waar allerlei zombies aan stukken gehakt worden?

Als de dingen die kinderen zien overduidelijk en zeer meetbaar “nep” zijn?

Dan vinden kinderen het meestal reuze leuk.

Mijn dochter keek ‘r eerste zombiefilm zittend op mijn schoot toen ze een jaar of vier (4) was.

Er zat een scene in waar drie dikke zombies aan gort geslagen/gehakt werden in een supermarkt.

De kleine kabouter vond het geweldig. Ik moest het wel 6x terugspoelen.

Mijn punt is… als je zelf niet zo’n slappe trut was?

Dan had je de “opvoeders” van het NRC geeneens nodig.

„Maar soms kan het thuis wél gebeuren. Dan kun je ook de aandacht van het kind proberen te richten op positieve aspecten van de gebeurtenis, bijvoorbeeld op de heldhaftige rol van hulpverleners en politie.”

Ja want Politie en “hulpverleners” zijn altijd te gek.

Maak je niet druk om al die Islamitische terreur engel, kijk naar al die mooie auto’s met zwaailichten en die mannen in uniform en zo.

Die doen reuze goed werk!

(Nadat er talloze onschuldige mensen zijn vermoord).

Tot slot een vraag:

Als je kind echt “bang” is van het Jeugdjournaal, waarom zou je dan (in godesnaam) het NRC een brief sturen?

Volgens het NRC moet je namelijk doods- en doodsbang zijn van “de Russen”?

Het NRC verspreidt veul meer “angst” dan het Jeugdjournaal?

NRC: De Russen, De Russen, De Russen en De Russen (Same Dish, Different Day)

Share