NRC Eindredactie: “Radicale Gedachten Zijn Welkom”

, , Leave a comment

Het NRC kwam recent met een zogenaamd terrorisme drieluik.

Drie artikelen die ons – na de aanslag in Manchester – een idee moesten geven wat de overheid zoal doet aan terrorismebestrijding.

Ik heb ze alledrie van repliek voorzien.

Het was – als altijd – slappe hap.

Ondanks het feit dat de drie artikelen vrij positief en lovend waren, lijkt de NRC Eindredactie daar anders over te denken.

NRC: Radicale gedachten zijn toegestaan, ook als ze bij moslimjongeren leven.

Diepe zucht.

Dit wordt zo’n “iedereen mag denken wat ie wil”-artikel, wedden?

Het ‘Rijksopleidingsinstituut tegen Radicalisering’ (ROR) – de serie over terreurpreventie door de overheid onthulde het bestaan van dit instituut, dat rechtstreeks weggelopen lijkt uit George Orwell. Of is Elsschot een betere vergelijking? Het Normalisatieinstituut voor Afwijkende Moslimpubers. Of de Academie tegen Abnormale Gedachten.

Die "abnormale gedachten" zijn: Dood aan alle ongelovigen.

Maar hun inspanningen kunnen ook averechtse effecten hebben. Het kenmerk van een democratische rechtsstaat is immers dat gedachten tolvrij zijn. Ieder heeft de vrijheid om te denken wat bij hem opkomt. Niemand wordt gestraft voor wat hij denkt. Het zijn rechtsstatelijke beginselen die terug gaan op de Romeinen. In zo’n samenleving is het verheerlijken of verdoemen van religies juist niet verboden.

Raar is dat.

Het “verdoemen” van Islam moet je namelijk niet eens aan beginnen.

En kritiek op Islam betekent dat je wordt uitgemaakt voor racist of xenofoob.

Veelal – gek genoeg – op de pagina’s van het NRC.

Het je-mag-denken-wat-je-wilt-argument slaat nergens op.

Stel we gaan samen koffie drinken.

En ineens denk ik… geloof ik heilig, dat jij met je poten aan mijn 11-jarige dochter hebt gezeten?

Of ik denk dat jij mijn zus hebt verkracht.

Wordt dat gezellig koffiedrinken, denk je?

Of beuk ik je hoofd in?

De inspanningen van de overheid waarbij tips over ‘radicaliserende’ jongeren tot dossiervorming, informatie-uitwisseling en officiële ‘casus’ vergaderingen leidt, houdt daar weinig rekening mee. Hoewel bekend is dat de individuele stap naar terreur niet te voorspellen is, vraagt de praktijk toch om ‘profielen’. En dus doemen er ‘lijstjes’ op. Met ‘afwijkend’ gedrag en ‘signalen’. Meestal levert dat niets op – maar deze groep is wel onder geïnstitutionaliseerde sociale controle geplaatst, met ‘justitie’ als stok achter de deur. Dat zorgt voor stigmatisering, isolement en wakkert radicalisering eerder aan dan het die afremt.

Aah. De. Gossie.

Kusje Erop?

Dit is hoe Jeugdzorg NU werkt.

Er komt een “signaal” van een Jeugdkruisvaarder.

Dan ga je op een lijst.

Dan komt de sociale controle op gang.

Je mag het tegendeel bewijzen.

En als je dat tegendeel bewezen hebt?

Dan blijft die ellende lekker de rest van je leven op papier staan.

(Er lopen duizenden vaders in Nederland rond die dit lot ondergaan red.)

Ik adviseer u de Jeugdrecht-sectie eens door te bladeren (#62 tabje bovenin).

Dat vindt het NRC prima.

Zo werkt Jeugdzorg nu eenmaal.

Als het alleen om terrorisme en Moslims gaat?

Dan is het “stigmatiserend”.

(En heel zielug red.)

De kunst is dus om het vertrouwen van (radicale) moslimjongeren te behouden, hen ruimte te bieden voor ontwikkeling en tegelijk de veiligheid van anderen te waarborgen. Dat vraagt om een minder simplistische aanpak dan het verdacht maken van radicalisering. Maar eerder om een campagne vóór Westerse waarden als mensenrechten, vrede en veiligheid. Waarbínnen radicale gedachten welkom zijn, zolang anderen er niet door worden geschaad.

Radicale gedachten zijn welkom.

Kijk gerust de hele dag onthoofdingsvideo’s.

Maar sis ajb niet naar vrouwen als ze aan het winkelen zijn, goed?

Oh en misschien is het een idee dat het NRC wat ruimte inricht voor een leuke wekelijkse column van zo’n geradicaliseerde Moslim.

Hij doet niemand kwaad met zo’n column, toch?

Share