Mythevorming & Idolatrie: Hail The Great Leader, Who Is Even Greater When He Isn’t There!

, , Comments Off on Mythevorming & Idolatrie: Hail The Great Leader, Who Is Even Greater When He Isn’t There!

Ik had voorspeld dat iedere scheet en/of zweetvlek nu zal lijken op een afbeelding van Burgemeester v/d Laan.

Daar moet je foto’s van maken, hashtaggen die hap, en online knallen.

Een spandoek met z’n naam op je balkon betekent likes.

Een rolluik met een v/d Laan graffiti betekent een kort artikel in het Parool.

Duizenden idioten stonden zelfs voor z’n huis te applaudisseren.

Het zijn Noord Koreaanse toestanden.

Hoe moet het nu met onsch verder?

Wij voelen ons niet langer geborgen ende veilig door het gemis van onze Dear Leader.

North Korean Propaganda

Parool: Zelfs nu is Van der Laan te groot om zomaar aan voorbij te gaan.

De brief die eraan zat te ­komen, maar toch als een verrassing kwam, is al ­bijna twee weken oud. Aan ‘nog een poosje’ burgemeester blijven kwam op 18 september abrupt een einde. Sindsdien wordt er goed voor de stad gezorgd, zoals de burgemeester aan zijn lieve Amsterdammers in de Stopera heeft gevraagd. Een locoburgemeester neemt de noodzakelijke beslissingen, de raad ruziet plichtmatig over huur- en koopwoningen.

Ruben heeft een gezonde hoeveelheid lijm gesnoven alvorens hij aan dit artikel begon.

De “lieve Amsterdammers” in de Stopera?

A.) Die bestaan niet en ehm… B.) een groot aantal van hen woont buiten Amsterdam, dickhead.

Maar, zoals een wethouder het verwoordde, de boel draait door met de handrem er nog op. Ook SP-fractievoorzitter Daniël Peters, zo’n beetje de eerlijkste politicus van Amsterdam, zei het ronduit tijdens een debat over uitgeprocedeerde asielzoekers. “Ik vind het lastig om het debat zomaar voort te zetten, zonder diegene die zo’n stevige stempel heeft gedrukt op dit dossier.” Een raadsvergadering die twee dagen had moeten duren, werd in een dag afgeraffeld. Men is er echt beduusd van.

Er wordt gehuild. Er worden verhalen gedeeld. Een haring op het Waterlooplein heet nu “een van der Laantje”. Er wordt geknuffeld. Sommige Wethouders zijn voor de deur bezig met heel groot de woorden “Lieve Stopera” met stoepkrijt op de straat te kalken. De Dalai Lama, de erven van Nelson Mandela en Malala Yousafzai hebben allen toegezegd naar de begrafenis of crematie te komen. De manier waarop mensen met elkaar omgaan, de sfeer, de werkdruk, de communicatie, in de kantine, zelfs op het metrostation vlak om de hoek? Alles is meetbaar anders. Sinds het vertrek van onze Dear Leader Te Grote Leider… doet iedereen ineens ECHT lief tegen elkaar.

Van der Laan is niet alleen de geliefde eerste burger van de stad; in het stadhuis is hij een powerhouse, een instituut waar niemand omheen kan, en zijn plek boven op de apenrots is onbetwist.

Apenrots klopt.

Nod Yes Icon

Hoewel locoburgemeester ­Ollongren zijn taken op uitstekende wijze waarneemt, laat de burgemeester met zijn ziekmelding gevoelsmatig een vacuüm achter dat niet zomaar gevuld is. De woorden van Peters zijn geen beleefdheid, hij verwoordt wat iedereen voelt.

Ze doet het (nu al) “uitstekend”. Dat is wetenschappelijk vastgesteld. Diep van binnen echter, voelt Kajsa zich uiteraard teneergeslagen, moe en vooral verdrietig. Hoe kan zij ooit de schoenen vullen van onze Dear Leader Te Grote Leider?

Het is één van de redenen waarom er niet of nauwelijks over de toekomst wordt gesproken. In het openbaar dan, want op de achtergrond gebeurt er van alles. De eerste besloten ­bijeenkomst met alle hoofdrolspelers, fractievoorzitters en wethouders over hoe het nu verder moet, is achter de rug.

Naar buiten toe strooit men met kusjes, hashtags, likes en knuffels.

Binnenskamers, achter gesloten deuren, gaat het zware werk van de regenten en hun elite vriendjes gewoon gestaag door.

Inmiddels heeft ook de commissaris van de Koning, Johan Remkes, de fractievoorzitters uitgenodigd om bij hem op bezoek te komen om over de situatie te praten.

Samen in een busje naar Haarlem, in het geniep, uit respect voor de burgemeester. Zelfs in zijn ­afwezigheid is Van der Laan te groot om zomaar aan voorbij te gaan.

“In het geniep naar Haarlem, uit respect” want onze Burgerpapa is veel te groot om in het openbaar met je eigen auto naar Haarlem te rijden.

Dat kan nu niet meer.

Deze ongekende tact staat in schril contrast met de wilde speculaties buiten het stadhuis.

Het zijn niet eens geruchten te noemen, want daar zou een kern van waarheid in kunnen zitten. Het onsmakelijke dieptepunt is de petitie die online is gestart ­tegen de kandidatuur van Femke Halsema als nieuwe burgemeester.

Als “lieve Amsterdammers” gebruik maken van hun recht op Vrijheid van Meningsuiting en heel meetbaar en zichtbaar kenbaar maken dat een percentage van hen beslist geen zin heeft in Femke Halsema, waaronder ikzelf en velen in mijn kennissenkring? Dan is dat een “onsmakelijk dieptepunt”. Je moet namelijk – net als Ruben – vooral heel diep buigen en likken als je bezig bent met onze bestuurders. Zo is v/d Laan de Te Grote Leider en Kajsa is “uitstekend” en Peters is “de eerlijkste politicus” (van de heule wijde wereld). Ruben? Doe eens een fucking bakje onder je kin; je kwijlt je hele shirt onder.

Onzinnig natuurlijk, want het impliceert dat er van hogerhand aan allerlei touwtjes kan worden getrokken om te bepalen wie wordt aangesteld als nieuwe burgemeester van Amsterdam.

“Natuurlijk”.

Wie de nieuwe Burgemeester van Amsterdam wordt is namelijk al honderden jaren het meest transparante proces in (opnieuw) de heule wijde wereld.

Daarnaast wordt in Amsterdam, de liefste stad van (opnieuw) de heule wijde wereld, “natuurlijk” nooit ergens aan de touwtjes getrokken en al zeker niet “van hogerhand”.

En dat is mis: de gemeenteraad gaat daarover, via de moderne benoemingsprocedure. En aangezien er op 21 maart nog raadsverkiezingen worden gehouden, voordat de benoeming van een nieuwe burgemeester aan de orde komt, gaan de Amsterdammers er meer dan ooit zelf over.

“Amsterdammers” hebben NUL invloed op die “moderne” benoemingsprocedure.

En dat betekent dat “Amsterdammers meer dan ooit” helemaal “zelf” kunnen bepalen wie de nieuwe Burgerpapa van onze “lieve stad” wordt.

Krijgen rechtse partijen een meerderheid, dan is een rechtse kandidaat logisch, terwijl een overwinning van links waarschijnlijk een door links voor­gedragen burgemeester oplevert. “Niet stemmen, niet zeiken,” zoals Van der Laan dat in 2014 zelf omschreef bij AT5.

Precies.

Niet stemmen? Dan ook niet zeiken.

Dat is het aller-fokking-domste argument ooit!

Ik heb zelf nog nooit dronken, met een auto, een kind doodgereden.

Ik heb er – gek genoeg – wel een fokking mening over.

Ik heb zelf nog nooit met een Drone een bruiloft aan gort gebombardeerd.

Ik heb er – gek genoeg – wel een fokking mening over.

Als ik naar een restaurant ga en er staat werkelijk niets op de fokking kaart wat ik lust of waar ik trek in heb? 

Dan eet ik daar (de fok) niet.

Als ik wil stemmen en ik vind alle partijen waardeloos?

Dan stem ik niet.

En zelfs als ik niet stem?

Mag ik dan gewoon nog zeiken.

Zoveel ik maar wil, goed Ruben?

En dan nog iets: de voordracht van burgemeesters als Ahmed Aboutaleb in Rotterdam en Pauline Krikke in Den Haag lekten pas uit aan het einde van de benoemingsprocedure, op de dag van hun voordracht in de gemeenteraad.

“Op de dag van hun voordracht”?

Dus de “Amsterdammers” kunnen dan niks doen tot de dag van de voordracht, tot er “gelekt” wordt wat er van “hogerhand” na “allerlei touwtjesgetrek” besloten is?

Jeetje, dat klinkt heul anders dan wat jij net beweerde, Ruben.

Het duurt dus nog zeker een jaar tot er iets zinnigs over te zeggen is. Maar goed ook, want zo lang hebben stad en stadhuis wel nodig om eraan te wennen dat de baas er niet meer is.

Ja.

Het is met name zielig voor Simone Kukenheim.

Rond de lunch ligt ze voor de deur van v/d Laan’s kantoor met de bal, helemaal down.

Van der Laan ging altijd een stuk met ‘r wandelen en dan een beetje de bal gooien en zo.

Eenmaal terug in de Stopera borstelde ie dan iedere donderdag haar vacht en die glimt dan prachtig, echt prachtig!

Arme Simone kan gewoon niet wennen aan het idee dat het baasje haar niet meer komt uitlaten.

(En ja, ze plast weleens op het tapijt red.)

Medewerkers zeggen het dan ook voortdurend tegen Simone: Baasje gaat naar de hemel, jaa, jaa, baasje gaat naar de hemel.

Ze lijkt er weinig van te begrijpen; Simone is weinig emotioneel volwassen.

Share