Meer Suicidal Ideation Met Ellen Deckwitz

, , Leave a comment

Ik heb een nieuwe grote opdracht aangenomen; dat betekent veel extra werk (en geld).

Daarnaast is mijn kleine vogeltje niet meer gewond, dus dat betekent dat we eindelijk op stap kunnen.

Het betekent tevens minder bloggen (helaas).

We gaan lekker rustig beginnen…

met het verheerlijken van zelfmoord en drugsgebruik.

Ik weet niet of het u is opgevallen?

Maar veel vermogende, bekende en beroemde mensen gebruiken bergen drugs en medicijnen.

Eens in de zoveel tijd gaat dat glorieus mis en dan gaat er eentje dood. Jimi Hendrix is een geweldige gitarist en dat album Band of Gypsys is een (1) van de allerbeste albums ooit… maar hij was een heroinejunkie die stikte in z’n eigen kots. Charlie Parker is een geweldige saxofonist, maar hij was een allesjunkie dus hij snoof, spoot, rookte en dronk zichzelf de dood in. Robin Williams was een fenomenaal komiek en acteur, maar hij vond coke en alcohol iets te lekker, dus toen z’n brein beschadigd was werd ie depressief en pleegde zelfmoord. Kurt Cobain was een hele bijzondere muzikant, maar hij was een junkie, kon de druk niet aan, werd depressief en schoot z’n eigen kop eraf met een shotgun.

Ik kan zo doorgaan.

Michael Jackson, Princes Leia, George Michael, David Bowie, Prince en meer recent de zanger van Linkin Park?

Allemaal stuk voor stuk mensen met problemen met medicatie, drugs, zichzelf… de wereld.

Als zo iemand overlijdt, hetzij per ongeluk, hetzij door zelfmoord, ben je min of meer verplicht om vreselijk aan de rouwporno te gaan.

De muziek, films, boeken, kunst, whatever, van de dooie artiest/beroemdheid wordt meteen meer waar en meer verkocht.

En iedere fucklul kruipt online in de hashtags en gaat als een gek kaarsjes branden en in de weer met stoepkrijt.

We verheerlijken deze “mensen” en dus verheerlijken we het hebben van problemen, mental illness, drugsgebruik en alle problemen die daaruit voortvloeien.

We kunnen er geen genoeg van krijgen.

Enige tijd gelden deed Ellen Deckwitz al een column voor Chester Bennington, drugsgebruiker en zelfdoder van Linkin Park.

Vandaag doen we dat nog eens dunnetjes over met Joost Zwagerman.

suicidenote

NRC: Joosteloos.

Zaterdag bezocht ik het Tuinfeest, een geweldig poëziefestival te Deventer, waar ik jaren geleden tijdens de naborrel in gesprek raakte met Joost Zwagerman. Vervolgens hadden we het urenlang over gedichten, muziek en enkele zeer belachelijke collega’s. Wat, hoor ik u zeggen, elke dichter is toch belachelijk? Jazeker, maar sommigen zijn nou eenmaal meer belachelijk dan anderen.

You said it, Ellen.

Ellen is Neerlandsch allergrootste basket case.

Hoe dan ook, het was altijd lachen met Joost: in tegenstelling tot de meeste mensen was hij niet alleen met zichzelf bezig maar luisterde hij echt naar wat je vertelde. Toen bekend werd dat hij een einde aan zijn leven had gemaakt, nu alweer twee jaar geleden, ben ik een week lang mijn huis niet meer uit geweest. Ik was misselijk van verdriet. Er was een stem minder, een oor, een lach.

Even opletten?

Ellen is Joost een (1) hele keer (x) tegengekomen.

Ze heeft misschien wat? Twee? Drie uur met ‘m gepraat?

Als je dan overlijdt, kan het Ellen niks schelen.

Als je echter zelfmoord pleegt?

Dan blijft Ellen een volle week binnen.

(En ze doucht een week niet red.)

En zo was ik zaterdagavond op een poëziefestival dat me steeds meer aan de doden dan aan de levenden deed denken. De afgelopen jaren hebben meerdere dichters zelf gekozen voor het einde: Rogi Wieg stapte in 2015 uit het leven, Wim Brands volgde in 2016. Bij zelfdoding heb ik altijd het gevoel alsof iemand je laat zitten. Alsof diegene niet meer wil komen opdraven voor de afspraak die je als mensheid onderling hebt gemaakt: dat je zo lang mogelijk in leven blijft, ook al is bestaan niet altijd een groot Olé Olé. „Dat is wat mensen doen,” schrijft de Amerikaanse auteur Michael Cunningham in zijn roman The Hours (1998). „Ze blijven voor elkaar in leven.” En zo is het. Maar zaterdag waadde ik door een massa mensen, zonder Wieg, ont-Wimd en Joosteloos, en zocht ik vertroosting.

Dat is een essentieel onderdeel van rouwporno, Ellen.

Rouwporno heeft nul komma fuck te maken met de mensen die overleden zijn.

Rouwporno draait echt alleen maar om jou.

Ten slotte belandde ik bij een optreden van Nico Dijkshoorn en alsof de duivel ermee speelde droeg hij een tekst voor over Zwagerman. In het gedicht vertelt Dijkshoorn hoe hij tijdens een optreden Joost naar hem had zien turen. Na afloop kwam hij op Dijkshoorn af en zei: „cees buddingh’/ …jij bent gaan schrijven/ door cees buddingh’/ dat klopt toch/ toch?/ toch!” Het klopte en Joost was zo blij als de KNVB. Dijkshoorn besloot het gedicht met: „dat is de laatste keer/ dat ik joost zag/ dolblij/ omdat hij/ in ieder geval die avond/ een raadsel had opgelost/ drie weken later/ doodde hij zichzelf/ omdat het hem/ niet lukte/ te duiden/ waar hij middenin stond/ leven.”

Joost Zwagerman dronk, gebruikte drugs, volgde therapie en slikte zware medicatie.

Hij was gek en maakte er een einde aan.

Ik was er stil van, want het klopte. Joost zag zijn bestaan regelmatig als iets dat je kon duiden. Een stelling waarvoor een oplossing bestaat. Wie wist hoeveel dichters er die avond nog meer meeliepen, een probleem dat ze probeerden te ontmantelen. Een kluwen touw dat al frutselend alleen maar erger in de knoop kwam.

Nee Ellen, het klopt niet.

Shaking No Emoticon

Dichters “ontmantelen” geen problemen, Ellen.

Gedichten zijn vooral een opsomming van problemen.

Ik vind dat alle columns van Ellen Deckwitz met een fucking waarschuwing moeten komen.

Parental Advisory: may depress the fuck out of young people.

En dan daaronder een link en telefoonnummer van de suicide hotline.

Share
 

Leave a Reply