Meer Jeugdkruistocht: De Food Nazi Nader Beschouwd

, , 1 Comment

Mijn moeder werkte (jarenlang red.) als onderwijzeres in het basisonderwijs.

Da’s de lagere school.

Ze is pas met pensioen gegaan.

Gefeliciteerd, mam.

Mijn moeder is een Food Nazi. Toen ik zelf naar de lagere school ging maakte mijn moeder mijn eten. Ze gaf mij ontbijt – boterhammen met melk – en dan kreeg ik iets van fruit en een beker met prik mee. ‘s Middags was ik dan vrij en dan wandelde ik naar huis. Er kwam dan of iemand bij ons eten, of ik at bij iemand. Mijn moeder (of een andere moeder) maakte dan lunch – opnieuw boterhammen met melk en iets van prik. Je mocht vrijwel alles op brood; hagelslag, pindakaas, kokosbrood, muisjes, jam… whatever.

Dan ging je ‘s middags weer naar school tot een uur of 4 als ik het mij goed herinner.

Daarna ging je naar huis en dan kreeg je een snack.

Iets van koek of chips.

En dan een groot glas frisdrank, met zo’n gedraaid, gekleurd rietje.

Wij hadden daar speciale grotere glazen voor met skateboarders erop.

Maar ja… dat was 1978.

Jaren later, op de PABO, via een versneld traject, dan bijna 50 jaar oud, verandert mijn moeder in een Food Nazi.

Tegen mij kan ze dan uiteraard weinig beginnen.

"Dat is al het derde biertje wat je pakt".

Dat worden er meer, mam.

(Sprak hij resoluut red.)

Strong Man

Eenmaal voor die klas kan zij echter vanuit een positie van autoriteit zich volledig overgeven aan haar waanzin.

Die arme kinderen in haar klassen mochten helemaal niks. Geen zoet, geen drinkpakjes, alleen water, een rauwrouwkostdag. Uiteraard gaat dat zelden helemaal perfect. Werkende ouders met een druk ochtendschema en jengelende kinderen levert nu eenmaal een x hoeveelheid snacks, croissants, roze koeken, blikjes prik, overgebleven taart van oma, koude babi pangang en tal van snel-even-langs-de-supermarkt-producten op. Mijn moeder – de Food Nazi – stak dan gretig en geestdriftig van wal tegen die arme kinderen die dat vervolgens weer helemaal gestresst en overstuur later op de avond als ze bij de BSO opgehaald worden doodmoe en jengelig aan papa of mama in de auto of tram vertellen.

Jaren later gaat dan ook (eindelijk red.) onze eigen kleine kabouter naar het basisonderwijs.

De kleine woonde toen bij mijn ex.

Er stond groep 1, 2 en 3 een Food Nazi voor de klas.

Geen ontbijtkoek, geen Liga, geen andere Liga-achtige koeken, geen zoet op brood, geen drinkpakjes, niks mocht.

Mijn ex hield zich vreselijk aan al die krankzinnige regels.

Kleine verhuist en komt eind groep 3 bij Papa wonen.

Wij nemen dan iedere ochtend de bus naar die teringschool, 35 minuten reizen. We stoppen dan bij een heerlijke broodjeszaak en daar gaan we dan samen uitgebreid ontbijten. Ze mag bestellen wat ze wil, maar dat is meestal fruit, yoghurt, of een croissant met jam of zoiets. Daar drinkt ze sap, of melk bij. Daarna mag ze haar lunch uitkiezen. Bruine bollen met kaas, worst whatever en dan wandelen we langs de groenteboer voor vers fruit en iets te drinken.

Prima ochtendritueel.

Weinig drama.

Ik wandel dat klaslokaal in en de Food Nazi gaat meteen uit ‘r plaat.

“Fanta, nee, dat mag niet”.

En begint meteen dat blikje uit die kleine ‘r hand te rukken.

Ik wandel daar kalm heen, licht verbaasd.

Op dat moment rukt dat fucking wijf mijn dochter’s broodtrommel uit ‘r tas, opent ‘m en na een detective like search zegt de Food Nazi “Nou, gelukkig is dat brood wel in orde”.

Op dat moment sta ik achter haar.

Ze draait zich om.

“Hi, ik ben <x>’s vader. Ben jij gek in je hoofd”?

‘r Mond viel open.

Ik ging kalm door.

“Ik denk dat het beter is als je vooral met je handen van mijn kind ‘r eten en drinken afblijft. Straks krijgt ze een ziekte. Ze eet gezond en keuze is wel zo fijn in dit leven. Daarnaast lijkt het mij vooral fijn als ik bepaal wat die kleine zoal eet en drinkt en dat jij je dan bijvoorbeeld richt op optellen en spellen en zo, goed”?

Daarna heb ik dat blikje Fanta netjes uit ‘r handje gepakt en het aan mijn dochter gegeven.

Food Nazi's zijn een bekend probleem in het basisonderwijs.

Deze gek had een grote open spoelbak in haar lokaal.

Daarin kon je handen wassen, verf wegspoelen en jawel, water drinken uit grote stapels plastic bekers die daar een beetje tussen de rest van de rotzooi lagen.

Ik heb toen een mail aan de directie van de school gestuurd.

En uitgelegd dat kinderen echt van hun eigen drinkbekers moeten drinken.

En dat het wellicht een idee is om verfhanden en drinkwater gescheiden te houden.

Ik heb toen tevens van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn verbazing uit te spreken.

“Ik ben dan ook verbaasd. Je hebt een Food Nazi voor de klas staan, maar je mengt verfhanden en drinkbekers?”

Dat werd natuurlijk meteen huilen en stoepkrijt want “Food Nazi” is extreem kwetsend.

Na onze verhuizing gaat de kleine kabouter naar een nieuwe basisschool voor groep 4-5-6.

De jongedame sport dan als een bezetene en groeit als kool.

De school hanteert een soort lunchbeleid.

In de schoolgids staat opgenomen wat je zoal wel en niet mag meenemen.

En zelfs bij uitdelen wil men liever “gezonde snacks”.

Bij het “winterdiner” (want Kerst is kwetsend en racistisch red.) wordt verzocht om “gezonde dingen” te maken.

“Dingen” is een wat breed begrip.

We zijn nieuw op de school, dus ik leg aan mijn dochter uit “Schat, we moeten een beetje rekening houden met die Food Nazis op die school” en leg haar de regels uit. De jongedame vindt dat allemaal geen probleem want eet dan krankzinnig gezond en ze wil natuurlijk gewoon meedraaien op die nieuwe school. Ik leg dus die kleertjes iedere dag klaar, ik maak die boterhammetjes, fruit erbij, neutraal koekje erbij. En dan een flesje water. Ik pak twee keer per week gymkleertjes in en uit en gooi ze in de was. En op haar verjaardag? Als ze in de klas mag uitdelen en de klassen rond mag, met een heuse sjerp om? Dan maak ik kaas-ui-zwarte-olijf-sticks (en die zijn bovendien Halal).

Kind is inmiddels 11.

Ik leg geen kleertjes neer. Als ik het probeer bijt ze mijn fokking arm eraf.

Haar ontbijt en eten doet ze ook grotendeels zelf.

We wandelen dagelijks samen richting haar school.

We wippen dan de supermarkt in.

Ik doe dagelijks kleine boodschappen.

En zij haalt dan haar lunch voor school.

Fruit.

En croissants of zoiets.

Of een ontbijtkoek.

Of rijstwafels.

Het is een absoluut heerlijk ochtendritueel.

Zij rijdt babbelend rond op dat Oxboard door die enorme lege supermarkt.

En ik doe alsof ik luister en werk mijn lijstje af.

We rekenen af.

Ik krijg en zoen.

En…

See you!

En dan roep ik of “doe voorzichtig”, of “gedraag je” of “veel plezier” of “doe je best” of “zie je vanmiddag”.

Dat zijn er vijf, ik wissel ze af, alle dagen van de schoolweek.

Haar huidige leerkracht is een Food Nazi.

Ontbijtkoek werd al eens geconfisqueerd.

Ik heb uitgebreid geprotesteerd per mail.

Het was biologische ontbijtkoek, vol zemelen.

En ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om iets uit te leggen over muurklimmen en kickboksen.

Vandaag was het weer raak.

Ditmaal werd de Food Nazi echt gek.

“Je neemt de hele tijd croissants mee”.

(Vers gebakken, warme, gezonde, echte bakker croissants red.)

Kind vindt het lekker.

Daarnaast is er fruit en water.

Wat lul je nou?

Maar neen. Croissants zijn ineens vreselijk eng en gevaarlijk, zo meent de Food Nazi. Ze neemt mijn arme hummel de gang op en begint haar daar echt uit te leggen wat ze zoal moet eten ‘s morgens. Food Nazi’s – net als Jeugdkruisvaarders – zijn bezig met een heilige missie. Die hebben schijt aan absoluut alles en durven echt de gekste dingen te doen. Zo “moet” de jongedame “de volgende keer maar een half wit brood en een pot pindakaas halen” (die pindakaas kan ze dan of met een scherp mes in de klas op haar brood smeren, wat vast en zeker mag, of ze kan het met ‘r vingers erop smeren) en witbrood en pindakaas is reuze gezond. Nu is het onwaarschijnlijk dat ze dat hele halve witbrood weet op te eten, zeker niet op woensdag. En het lijkt mij tevens stug dat ze die hele pot pindakaas op krijgt op zo’n fantastische en ongetwijfeld stimulerende dag in dat lokaal met die Food Nazi.

Ik vind dit tevens een vorm van Francophobie.
En het riekt een beetje naar rechts-reactionair-xenofobistisch-populisme.

Wij zijn geen Nederlanders?

Wij zijn inwoners met een Nederlandse achtergrond.

Wij zijn Europeanen en… in Frankrijk… daar eet iedereen ‘s morgens croissants.

In Italie en Spanje trouwens ook, maar daar heten ze anders.

En in Denemarken en Oostenrijk heb je ook dat soort broodjes aan het ontbijt.

Al eeuwenlang.

Ik vind boterhammen met Pindakaas echt een “wit” stigma.

Ik vind het populistisch.

En xenofobistisch.

Dit is dus structureel racisme, “wij” en “onze” boterhammen met Pindakaas zijn beter dan “hun croissants”.

En enorm kwetsend voor de manier waarop wij leven in deze uiterst diverse en tolerante stad.

Als ik mijn kind niet wil inenten?

Geen probleem.

Geen schoolzwemmen?

Prima.

Geen schoolreisje.

Okay.

Niet douchen na gym?

Tuurlijk.

Een veganistisch of glutenvrij dieet?

In orde.

Geen paracetamol, antibiotica, tandartsverdoving?

Wat u maar wil, meneer SlimK1nd.

Maar wee je gebeente als ze croissants durft mee te nemen.

Wist je dat er meer kinderen doodgaan van croissants dan van terroristische aanslagen, Emma?

Share