Mediaconsumptie: Wat Zit Er Op Je Vork? (Met De Teletubbies, Rapper Boef En Rosanne Hertzberger)

, , Leave a comment

Ons website kent een “about” pagina, maar een geweldige gelegenheid deed zich voor om eens lekker uit te wijden.

Dit wordt een longread.

(En waarschijnlijk de enige post van vandaag, want ik krepeer van de pijn in mijn schouder red.)

Kent u de Beatniks?

Een van mijn favoriete schrijvers hoorde bij de Beatniks.

De beatniks maakten zich ernstige zorgen om televisie, om media.

Vanaf de jaren ’50 verschenen overal televisies, thuis, op kantoor, in cafe’s, bij de kapper… en die TV’s stonden altijd aan.

De beats hadden het idee dat een apparaat wat rechtstreeks beelden in je hoofd straalt weleens afschuwelijk schadelijk kon zijn.

Begin jaren ’50 schreef Williams S. Burroughs een boek. Aanvankelijk had het geen titel. Het boek was een soort toekomstvisie. Een hedonistische wereld, iedereen is met zichzelf bezig, overal drugs en sex, enge ziekten, plastische chirurgie om je lichaam te veranderen en overal, altijd plugged in, veelal met kabels rechtstreeks je lijf in en uiteraard overal schermen, altijd aan.

De titel van het boek werd verzonnen door Jack Kerouac.

Burroughs states in his introduction that Jack Kerouac suggested the title. “The title means exactly what the words say: naked lunch, a frozen moment when everyone sees what is on the end of every fork.

Daarmee doelde Kerouac op de media.

De voorspelling – eind jaren ’50 – was dat media explosief zou groeien, zou uitzaaien als een kanker. Alles en iedereen, altijd en overal blootgesteld aan een scherm. En dan rotzooi uit dat scherm, zo recht je hersenpan in. Een soort extreme, monolithische, dreun van beeld en geluid; de totalitaire, digitale variant van “geef het volk brood en spelen”.

Naked Lunch is dan ook vooral een waarschuwing.

Als media consument moet je goed kijken naar wat er op je vork zit alvorens je het opeet.

Dat proberen we te doen met SlimK1nd.

We pakken een artikel, gekookt door een “chef”.

We snijden het in hapklare brokken.

Vervolgens houden we het de lezer voor en zeggen: “Wil je dit echt eten”?

Dankzij Web 2.0 houden we het tevens de “chef” voor: “Heb jij dit echt gekookt? Het is niet te vreten!”

Bad Food Icon

Wat gebeurt er als je niet goed kijkt naar wat er op je vork zit?

Wat gebeurt er als je media blind consumeert, gewoon door blijft vreten, zonder na te denken?

Wat je dan vooral krijgt is mimicking en mirroring. 

Als je een stel peuters voor een grote televisie zet en je doet de Teletubbies aan? Dan gaan die peuters zingen en dansen. Ze weten niet wat zingen en dansen is. Ze weten niet wat gras is, of dat deze planeet om de zon draait, maar ze doen klakkeloos na wat ze zien. “Lalah” en dan wiegen en zingen. Peuters zijn domweg niet in staat om kritisch te kijken naar wat er op hun vork zit. Ze zien iets en doen het klakkeloos na. Het is daarom ook niet verstandig om peuters filmpjes te laten zien van mensen die de staart van hun kat afknippen… want er zit een dikke kans in dat ze dat gaan proberen met de poes van de buren.

We zien ditzelfde gebeuren met onze etnisch-religieuze ghetto jeugd. Deze “kinderen” kijken en luisteren de hele godganse dag allerlei extreem agressieve hip-hop en slechte Amerikaanse “gangster” films. Ze zien niets anders dan dat. Ze vreten zich vol en als ze eenmaal goed vol zitten? Dan kotsen ze dezelfde rotzooi uit. Een goed voorbeeld hier is Rapper Boef. In een van z’n video’s heeft ie het echt over “kleintjes die je schieten voor een tientje wiet”. Dit gebeurt natuurlijk nooit never nooit niet in de suburbs van Tilburg. De etnische rappers in onze ghetto’s leven een Amerikaanse urban fantasie. We zien ze met maskers voor, druk gebarend richting camera’s veelal net doen alsof ze iemand aan het doodschieten zijn. Net als hun Amerikaanse counterparts. Ze hebben jarenlang een waardeloos dieet van Amerikaanse urban agressie verorberd. Nu kunnen ze niets anders dan exact datzelfde ophoesten.

Peuters en etnisch-religieuze ghetto jongeren hebben iets met elkaar gemeen.

Ze zijn niet bepaald intelligent.

Dit mimicking en mirroring fenomeen beperkt zich echter niet tot laagopgeleide, meer kwetsbare bevolkingsgroepen.

Het tegenovergestelde is waar.

De groep die het meeste vatbaar is zijn namelijk onze witte, opgeleide, mediahoeren.

Onze politici, onze opiniemakers, onze hoogleraren en journalisten.

Dat is volkomen logisch.

Deze mensen consumeren namelijk niet alleen veel meer media dan gemiddeldze consumeren ook nog eens slechts bepaalde media.

Dit maakt deze mensen extreem vatbaar.

Wat voorbeelden?

De Wereld Draait Door is een goedkoop, slap aftreksel van de vele Nightly Talk Shows in de USA. Matthijs en de zijnen hebben door de jaren heen vreselijk veel Jay Leno en David Letterman geconsumeerd. Nu zitten ze helemaal vol en kotsen ze hetzelfde uit. Jinek heeft al decennia lang allerlei meer “confronterende” interviews gezien van bijvoorbeeld Katie Couric. Ze heeft jarenlang ABC/NBC en CNN gevreten. Nu zit ze goed vol. En dat betekent kokhalzen, hetzelfde ophoesten en vooral nadoen. De Gemeente Amsterdam ziet hoe vreselijk gevoelig men in Hollywood, California omgaat met de rechten van allerlei marginale groepen. Al jarenlang. De Gemeente Amsterdam vreet zich vol. Men vergaapt zich kwijlend aan hoe dat in het grote Amerika gaat. Men zit vol. En dan kotsen we dezelfde rotzooi eruit. De Deugridders van Joop VARA Magazine en Vileine hangen al bijna tien jaar lang online. Ze verorberen vooral de Facebook pagina’s van witte, entitled, privileged meisjes aan pret Universiteiten als Camden. Men vreet zich vol met SJW geschreeuw, gedragingen en jargon. Nu zit men vol en dus kotst men hetzelfde uit.

Personeel van het NRC, AD, Parool leest vooral the Guardian.

Dus kotst men dat uit.

De UvA zou maar wat graag een grote, toonaangevende campus zijn zoals bijvoorbeeld Stanford.

Men is helemaal idolaat van het Amerikaanse college systeem.

Men maakt zich de taal, terminologie, syllabus en organisatiestructuur eigen.

Men vreet zich vol.

En kotst dat uit.

Jesse Klaver, Mark Rutte? Ze voeren campagne veelal met Amerikaanse media- en communicatieadviseurs. Mark Rutte doet zelfs een “correspondents dinner”, net als in de USA. Je ziet over de gehele linie hetzelfde beeld: de meer “vatbare” groepen in onze samenleving willen zich dolgraag gedragen als groepen in de US; compleet met dezelfde kleding, dezelfde ideologie en (veelal exact) hetzelfde taalgebruik. De woorden ‘gender fluiditeit’ (gender fluidity) kwam je nooit ergens tegen. Misschien als je biologie studeert met een specialisatie in amphibians. De woorden gender fluidity daarentegen kom je veelvuldig tegen op de Facebook pagina’s van witte, entitled, privileged meisjes met een rijke Papa anno 2008, pret campus USA.

Men kijkt niet kritisch naar wat er op die vork zit.

Men vreet zich vol.
En kotst hetzelfde uit.

Weet u iets van drugshandel?

Naarmate deze meer vatbare bevolkingsgroepen langer in diverse media bubbles hangen, geraakt men overtuigd van het eigen gelijk.

Men identificeert zich niet louter met de groepen uit de USA die men probeert na te doen.

Men begint zichzelf ook te identificeren als horende bij die groepen.

Men begint de eigen propaganda en hype als het ware te geloven.

Een goed – edoch vreselijk schrijnend – voorbeeld is de moord op Pim Fortuijn. Die avond, bij een late night news program wat echt NOVA heette (net als PBS NOVA uit de USA) schoven niemand minder dan Felix Rottenberg en Freek de Jonge aan tafel. Freek opende met: “Ik kan mij voorstellen dat heel veel mensen nu meteen willen zappen vanwege het feit dat ik zo links ben”. Daarna legden Felix en Freek ons uit dat “links zijn” inderdaad een zeker “dedain” met zich meebracht. Beide heren waren volledig los van God; na jaren media schrokken zonder naar je vork te kijken en jaren mediahoer spelen was men overduidelijk gaan geloven in eigen belangrijkheid, status en mythologie.

Het allereerste wat een drugsdealer leert is:

Don’t get high on your own supply.

De strekking is helder. Je moet drugs verkopen, niet gebruiken. Want dan gaat er van alles mis. Dit principe begrepen de apparatchiks in het Oostblok maar al te goed. De gemiddelde “journalist”, “columnist”, “pundit” en “opiniemaker” geloofde geen ene ruk van hetgeen men dagelijks aan koken en voorschotelen was. Overdag speelde men de mediahoer slash apparatchik en ‘s avonds liet men zich vollopen met vodka en kankerde op het Kremlin, het systeem en hun baas. Je ziet datzelfde terug in gesloten samenlevingen zoals bijvoorbeeld Iran. Een bekende TV presentator en groot voorstander van de kledingvoorschriften voor en rol van vrouwen in de Iraanse Islamitische Republiek drinkt bier op vakantie zonder hoofddoek. In meer totalitaire systemen heeft de apparatchik meer kennis van wat precies zijn of haar rol is en is derhalve meer laconiek.

Don’t get high on your own supply.

Geloof – in hemelsnaam – je eigen lulkoek niet.

En dat brengt ons bij Zomergasten met Rosanne Hertzberger.

Dit is een case study.

De volgevreten mediahoer in haar natuurlijke habitat.

Dit is hoe mis het kan gaan.

Leest u even mee?

sauce

NRC: Biochemie met een sentimenteel sausje.

In de aandachtseconomie is Zomergasten de hoofdprijs. Ik mocht afgelopen zondag drie uur lang op het hoofdpodium van ons land mijn dansje doen. In alle opzichten een groot geschenk. Ik heb een half miljoen mensen naar iets banaals als het strooien van kunstmest laten kijken. Ik heb het publiek laten kennis maken met het werk van Lynn Margulis en ook nog kans gezien om opnieuw de aandacht te vestigen op het oorlogsverhaal van mijn grootvader, dat altijd verteld moet blijven worden. Wat een invloed, wat een macht. Een grote triomf.

Ja. Het. Staat. Er. Allemaal. Echt.

Het is fijn dat de “saus” ons in dit geval meteen bij de eerste paragraaf doet kotsen.

1.) Is Zomergasten echt “de hoofdprijs”? Voor Rosan wel. Ze wil aanzien en herkenning van een specifiek, elite segment van de bevolking.

2.) Ik lees drie keer “ik” en twee keer “mijn”. Het ging echt helemaal om Rosan en aandacht vindt ze geweldig.

3.) Ik lees “invloed”, “macht”, “triomf” en dat is niet ironisch bedoeld. Zomergasten was orgastisch voor Rosan.

Toch brengt zo’n groot publiek ook de nodige dilemma’s met zich mee. Sommige dingen wil ik graag vertellen, maar zijn moeilijk op een acceptabele manier voor het grote publiek in beeld te brengen. Biochemie bijvoorbeeld. Ten eerste bestaat het relevante beeldmateriaal voornamelijk uit pratende hoofden. Ik heb tijdens de voorbereiding van Zomergasten met veel interesse naar het VPRO-programma The Mind of the Universe gekeken, waarin Robbert Dijkgraaf een toer maakt langs alle grote spannende ideeën van onze moderne tijd. Ook daar zie je de makers telkens weer tegen datzelfde probleem oplopen. Alles wat spannend is, speelt zich niet af op menselijke schaal. Dus ziet de kijker Robbert Dijkgraaf naar een boom staren, of uit het raam kijken, of achter zijn bureau zitten. Rond zijn pratende hoofd verschijnen getallen en kleuren en allerlei andere tierlantijntjes. Alles wordt uit de kast getrokken om het visueel zo spannend mogelijk te brengen, maar toch heb je het gevoel dat je om de kern heen blijft dansen, omdat je nooit ver genoeg kan inzoomen om het écht te laten zien.

Zogenaamde science shows, zoals je veel op Natural Geographic ziet, moeten entertaining zijn.

Alleenstaande MBO moeders die werken in een slagerij in Oss moeten het ook leuk vinden.

En dat betekent graphics en special effects.

Een “echt” black hole kun je nu eenmaal niet zien.

Maar met allerlei graphics is dat reuze leuk.

Rosan vindt van niet.

De materie is vrijwel onzichtbaar, die kun je niet echt laten zien.

Dus moeten wij ons richten op haar.

Zij is belangrijk.

Zij is vreselijk interessant.

Attention Whore

Wetenschap op televisie betekent dus dat je altijd weer zit te ‘mansplainen’. Om bij het kennisniveau van het toch tamelijk intelligente en hoogopgeleide Zomergastenpubliek aan te sluiten moet je daarbij stevig door de knieën. Een neerbuigende houding, alsof je kleuterjuffrouw bent of zo’n hipsterober die een ingewikkeld menu gaat uitleggen. Wetenschap populariseren is een nobele taak, maar eindigt toch vaak in de kinderhoek waar je met legpuzzels, slingers, kralenkettingen en andere infantiele zaken aan de gang moet om de boel nog enigszins tastbaar te maken. Tot overmaat van ramp bestempelt een deel van het publiek je vervolgens onterecht tot “heel slim” (lief, dank), terwijl je hooguit een paar stukjes uit het eerstejaars biochemiecollege hebt geleend. Ik ga in de toekomst zeker nog een poging wagen, maar de juiste vorm heb ik nog niet gevonden.

Al die leuke science programma’s, van Teleac, tot Roswell documentaires?

Dat is mansplaining.

Dat is eigenlijk iets voor jongens, kleine nerds op hun zolderkamer.

Wat Rosan doet – een paar uurtjes drammen op televisie of warrige, bijna bipolaire columns schrijven – is van een veul hoger niveau.

We zien hier tevens de vooraankondiging.

We hebben “betaald”, de mediahoer heeft haar kunstje gedaan.

En als ze dan afscheid neemt, dan zegt ze “You were great, call me sometime, you stud“.

En laten we dus allemaal hopen dat Rosan “de juiste vorm” vindt, want die wil een eigen show.

(Let u op VARA en VPRO? red.)

Rosan is tevens van plan om haar onderzoek naar de zuurtegraad van de vagina geheel live te bloggen en vloggen.

Rosan heeft wat rare delusions over wetenschap en internet.

Al die “wetenschap” en “biochemie” is dus heel duidelijk secundair. 

Het gaat Rosan vooral om de juiste aandacht, van de juiste mensen.

Het volgende dilemma wat met het televisieoptreden mee kwam ging over iets wat ik zelf niet zo boeiend vind, maar waar het grote publiek om zit te springen. Dat zijn mijn zielenroerselen. Nederland wil heus op een brokje biochemie kauwen, maar ziet dat wel graag overgoten met een stevige saus van sentiment en Psychologie Magazine-achtig peuren in de ziel, het geheel liefst besprenkeld met wat tranen. Men wil zwijmelen en meeleven. Zomergast zijn betekent ook dat je je onderwerpt aan de analyses van een half miljoen amateurpsychotherapeuten. De vraag van presentator Jeanine Abbring of ik weleens bid kreeg ik een paar maanden eerder ook al toegestuurd bij een interviewverzoek van een maandblad. Ze wilden mij graag echt leren kennen en vroegen mij daarom wanneer ik voor het laatst gehuild had en wat mijn grootste angst was. Een nieuw interviewvoorstel deze week, van een lokale krant: of ze me mochten fotograferen terwijl ik naar mezelf in de spiegel keek. Eerste vraag van het interview: wat zie je?

Dit is meer zelfverheerlijking.

Rosan is niet bezig met zichzelf en waar zij allemaal aan denkt en mee bezig is, ben je mal?

Rosan is gewoon bezig met de materie.

Wat zij er allemaal van vindt en wat zij allemaal doet en laat en denkt, dat doet er niet toe.

Rosan is de meest bescheiden en onbaatzuchtige mediapersoonlijkheid van Nederland.

(Misschien wel van de hele wereld red.)

Rosan is nuchter, zakelijk en to the point.

Die laat zich niet verleiden tot enig Diva gedrag.

Ik heb vriendelijk bedankt. Misschien vreemd, maar ik acht toch aardig wat zaken ongeschikt om met een half miljoen Nederlanders te delen, (behalve als ze een functie hebben, als ze mijn punt ondersteunen). Toch is het kennelijk onlosmakelijk verbonden met zichtbaarheid. Allerlei triviale emoties, hobby’s, de banaalste zaken van het bestaan worden ineens interessant. We weten dat een haatzaaiende politicus toch een heleboel liefde te geven heeft aan zijn kat. Een paar maanden geleden zagen we de koning huilen. We zien bij DWDD sporters vertellen over hun muzieksmaak, muzikanten over hun politieke voorkeur, politici over hun favoriete sportmomenten. Telkens weer willen we horen dat het allemaal gewone mensen zijn, met guilty pleasures, angsten, schaamtes, zwaktes. En ja, ook jonge wetenschappers liggen in al hun kleine menselijkheid weleens ’s nachts in hun bedje God te bidden om vrede en genade. Het zijn net mensen.

Opnieuw: Rosan is bezig met de materie.

Zij – als grote denker – wil ons allemaal dingen kenbaar maken, zelfs leren.

Een kleine, verfijnde bash naar Wilders.

(Dat moet van NRC Media Holding B.V.; Rosan kan dan rekenen op een klein extraatje red.)

Dan is er de lichte suggestie dat “jonge wetenschappers weleens bidden”, misschien ook onze Rosan?

Dat komt omdat Amerika een heel religieus land is. En Rosan wil graag naar dat grote Amerika om het daar helemaal te maken. Dat probeerde ze al eens, in St. Louis, maar dat mislukte jammerlijk. Ze vertrok na conflicten. Daarna was er de voedselindustrie, de biochemische tak en ook daar ging het mis. Conflicten en Rosan loopt dan gewoon meteen boos weg. Daarna was er post-doctoraal research aan de UvA, maar helaas… Ook daar ging Rosan weg na een lelijk conflict. Als Rosan tussen wetenschappers moet werken gaat het meestal grandioos mis. Rosan kan dan ook veel beter columns schrijven drammen en gillen in het NRC en op Twitter en Facebook. Ze hoopt echter (stiekem) dat ze zo “bekend” wordt door al het gillen, dat ze ooit gevraagd wordt om bijvoorbeeld les te geven aan een Amerikaanse Universiteit, of misschien loze lulkoek te verkopen voor een bio-tech denktank. In Amerika is het nu eenmaal beter als mensen denken dat je in God gelooft. Als je echt gaat roepen dat God niet bestaat? Dan worden je kansen op hogere functies een stuk kleiner.

Het is vreemd dat wij… het gewone plebs… allerlei wetenschappelijke zaken van deze mevrouw moeten aannemen, terwijl ze meetbaar, bijzonder slecht aardt tussen wetenschappers.

Rosan’s kwaliteiten hebben dan ook vooral te maken met self promotion.

Er is maar één reden dat ik me eraan onderwerp. Omdat biochemie met sentimentele saus nog altijd beter is dan geen biochemie. En omdat ik het hoogste podium zoek voor mijn ideeën. Altijd.

Bovenin was het “de hoofdprijs” een “groot geschenk”.

“Macht”, “invloed”, “triomf”

… Maar na voldoende valse bescheidenheid en self promotion blijkt dat allemaal heel anders te zijn.

Arme Rosan heeft zich eraan “onderworpen”.

Het was reuze zwaar voor Rosan.

Ze wilde geeneens!

Na jarenlang haar eigen lulkoek gelezen te hebben.

Na jarenlang de respons op haar stukken gelezen te hebben.

Na jarenlang vreten zonder te kijken naar wat er op haar vork zat….

..Is Rosan gaan geloven in haar eigen mythologie, haar eigen propaganda en haar eigen hype.

Rosan is verzadigd.

Rosan doet dit allemaal niet voor zichzelf, of aanzien, of likes, of followers, of clicks of een uitnodiging bij misschien wel Buitenhof, ben je mal??!?

Rosan zoekt dan weliswaar “het hoogste podium”, maar doet dat volledig en onbaatzuchtig, louter voor onsde laagopgeleide massa.

Rosan is in it for biochemistry.

She’s in it for the science, stupid!

Vanavond is onze stervende Burgemeester te gast bij Zomergasten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet begrijp waarom ie doorgaat met werken. Hij is ernstig ziek, je kunt het echt aan hem zien en horen. Als ik hem was zou ik zoveel mogelijk tijd met familie en vrienden willen doorbrengen. Aan de andere kant vind ik het heel dapper van ‘m. Sommige mensen zijn zo. Die willen sterven in het harnas; zo lang mogelijk doorgaan. Ik ga gokken hier… maar ik denk dat Burgemeester van der Laan meer kijkers trekt dan Rosan.

En ik denk dat Rosan de kijkersaantallen nauwlettend in de gaten zal houden.

Voor ehm… wetenschap en biochemie en zo.

Share
 

Leave a Reply