Mazeophobia Met Ellen Deckwitz

, , Leave a comment

Ellen Deckwitz is een echte productiemedewerkermedewerkster.

(Van NRC Media Holding B.V. red.)

Dat labiele mens produceert die ellende sneller dan ik erop kan reageren.

Dit is “mazeophobia”, de angst voor gebrek aan richting, de angst voor verdwaald raken.

NRC: Ongericht.

Afgelopen zondagochtend voelde ik me verdrietig zonder reden. Er was bij mijn weten niemand onlangs overleden, geen enkele buur draaide het laatste album van Bløf en ook mijn bankzaken waren, als ik er niet al teveel over nadacht, dik in orde.

Heren: niet daten met Ellen Deckwitz.
(Want die heeft altijd wat red.)

Ik wandelde, niet wetend wat ik met mezelf aanmoest, door mijn woonkamer, in de hoop dat mijn bewustzijn zich ergens aan zou vasthaken en het onbestemde gevoel naar de achtergrond zou verdwijnen. Ik kletste wat met de half uitgedroogde ficus in de hoek, loerde bij de overburen naar binnen, maar niets hief de sipheid op. Mijn Facebooktijdlijn was ook in mineur: over het klimaat, over Justin Bieber. Niemand had de puf om de uitstorting van de Heilige Geest te vieren, laat staan dat we alweer 49 dagen van Pasen af waren. Ik appte mijn zenmeester, die antwoordde dat ik gewoon in het moment moest blijven. Ik dacht: flikker op met je moment, dat hele mindfullnessgedoe is niets meer dan geestelijke automutilatie, en kroop in mijn boekenkast.

Ellen is vrijwel altijd in mineur.

Ze zoekt dan (naarstig red.) naar “richting”, naar “purpose” en zoekt die dan (zoals zovelen onder ons red.) bij Facebook, Justin Bieber, de Heilige Geest en haar zenmeester.

Oh… en ehm… boeken.

Beschut door een pantser van kaften die als schubben over me heen lagen greep ik het eerste de beste exemplaar. Gelukkig was dat Oude Geschiedenis Van Pa Die Leefde Als Een Dier Want Hij Schaamde Zich Nergens Voor En Hij Was Erg Practisch van J.M.A.Biesheuvel. Op de achterkant staat „Weest allen vrolijk en blij, hup, hup, hup, ook gij!” wat ik als een teken zag. Al lezende stuitte ik op een passage waarin Biesheuvel het heeft over ongerichte angst: een soort vrezen dat er opeens is en waarvan de herkomst lastig te achterhalen valt. Ik heb op zijn tijd weleens last van ongerichte verliefdheid: dat je vlinders in je buik hebt, maar dat er niemand in de buurt is die die gevoelens losmaakt. Misschien was mijn sippe bui wel een vorm van ongericht verdriet. Dat vannacht de serotoninekraan even was gaan roesten, en ik alles somber inzag zonder goede reden.

Knap he?

Ellen Deckwitz, Neerlandsch meest labiele columniste, angstig voor alles… vond direct een passage over angst.

Ik kroop uit mijn boekenkast en zag toen pas wat misschien wel onbewust een trigger was voor mijn melancholie: het boeket pioenrozen dat ik donderdag had gekocht, was nog steeds niet uitgekomen. Mijn ongericht verdriet veranderde in gerichte woede. Goddomme, dacht ik, koop je fucking bloemen, blijven ze in de knop. Stelletje dooie mussen op steeltjes. Ik appte mijn zenmeester en die zei dat ik de knoppen met lauwwarm water moest besproeien en een beetje moest kneden, dan zouden ze binnen een dag opengaan.

Verdriet, angst, melancholie en woede.

Iemand zin om een lang weekend door te brengen met Ellen?

Ergens in een leuke bungalow?

Shaking No Emoticon

Dus zo stond ik, vol al dan niet gerichte emoties, op mijn vrije zondag, bloemen te masseren. Godverdegodver, dacht ik de hele tijd, steeds harder knijpend in de knoppen, tot mijn onbestemde woede en verdriet eindelijk zouden resulteren in bloesems.

Knijpend in knoppen?

Dat is verfrissend pragmatisch, Ellen?!??

Masturberen helpt.

Als je dat eerder had gedaan waren we deze column bespaard gebleven.

Share