Lieve Ralfie, Reken Je Even Met Me Mee?

, , 1 Comment

Lieve Ralfie, (Ralf Bodelier),

Nu ik jou en lieve Emma een beetje heb leren kennen vond ik het tijd om je eens een brief te sturen. Ik zal beginnen met kort iets over mijzelf te vertellen. Ik had eigenlijk nooit iets te maken met religie. Niemand in onze omgeving was religieus. Daar kwam verandering in op de middelbare school, maar slechts kortstondig. Ik ging naar een christelijke openbare school, gymnasium, en daar kreeg je in de brugklas godsdienst en iedere fokking ochtend van 8.00-8.30 een heuse aula opening met een leuk verhaal uit de Bijbel. Dat verhaal werd dan verteld door een conrector – een kleine, ronde, kale vent – ik ben z’n naam even kwijt. Hele aardige, joviale gast die altijd liep te dollen. Ik ging niet naar aula opening en ook al niet naar godsdienst. Dat vond men niks dus men kwam mij uit de kantine sleuren en wilde eens weten waarom ik in de kantine aan het hangen was en niet bij godsdienst of die aula opening? Ik zei toen: “Nou God bestaat niet. Ik ben hier niet om dingen te leren uit sprookjesboeken”. Einde discussie. Volgens mij is er nog met mijn vader gebeld, maar die zei min of meer hetzelfde dus klaar.

In zes jaar lager onderwijs en zes jaar middelbaar onderwijs ben ik volgens mij nog nooit een open religieus iemand tegengekomen.

We hadden twee Marokkaanse jongens in de klas een tijdje op het VWO.

Die aten tijdens Ramadan. En die werden net zo stoned als wij.

Inmiddels is mijn middelbare school een zwarte school.

Ik zag geruime tijd geleden een interview met een andere conrector en een geschiedenisleraar (beide van de VWO sectie). Ze legden uit dat hun (nominaal) christelijke school nu een “zwarte” school was geworden. Dat was reuze leuk. Dat had iets te maken met demografie en mobiliteit. Mijn geschiedenisleraar vertelde toen over de problemen met les geven over bijvoorbeeld Israel, of het Midden-Oosten. Dat leidde tot allerlei spanningen in de klas. 

Na de middelbare school ging ik in de Bijlmer wonen, ik ging studeren en werken op een kantoor. Niemand was religieus. Sterker nog: vrijwel alle collega’s, mede-studenten, buren en vrienden waren fel anti-religieus. De ouders van mijn ex waren ook fel anti-religieus. Haar broer en zus waren fel anti-religieus en de hele vrienden- en kennissenkring van hun familie was hetzelfde. Religie was iets voor achterlijke dwazen, regressieve, vrouwonvriendelijke, mensonwaardige middeleeuwse waanzin. Het Christendom, de Katholieke Kerk, Het Reformatorisch Genootschap, The Bible Belt, De Orthodoxe Kerk, Gospels, Islam, de Koran, de Moskee, “Arabische Les”, de Joodse tempels, pijpenkrullen, tempels en wazige mystiek, de vele Hindu Goden, Guru’s, Shamans, New Age, Astrologie, De Bond Tegen Het Vloeken, ja zelfs beroemde popartiesten als Prince die het godverdomme veel te veel over God hadden? We keken er op neer, we hadden er een schurfthekel aan. En als een religieus iemand toevallig bij ons in de buurt kwam en z’n religieuze nonsens ging spuien? Dan werd daar stevig mee afgerekend met flauwe, wrange en sarcastische grappen.

Maar nogmaals: niemand, maar dan ook niemand in onze omgeving was religieus, dus we kwamen het vrijwel nooit tegen.

Ik kom religie, meer specifiek Islam eigenlijk pas tegen op 11 september 2001.

Ik vond het een wake up call.

Ik kreeg daar – gezien de metrics onderin – gelijk in, vinnik.

Ik las met veel plezier je openhartige en uiterst leerzame brief aan je dochter Emma. Ik heb haar recent zelf ook een leuke brief gestuurd. Gewoon voor wat meer perspectief. En om een beetje te polsen of het echt goed met ‘r gaat. Je brief baarde mij namelijk zorgen. Je kwam wat zweverig en toch heel dwangmatig over. Zo moest ze zich eigenlijk *nergens* druk om maken – niet om een vervolgopleiding, of een rijbewijs, of klimaatverandering – niets. Ze moest lekker “vrij” zijn (een vaag concept waar jonge mensen vaak weinig mee kunnen) en dat “vrij zijn” uit zich dan in veel geld uitgeven aan reizen richting concerten in allerlei landen met buitenlandse vrienden. Het baarde mij verder zorgen dat je die buitenlandse vrienden alleen maar kent via een Whatsapp groep die je van afstand met bewondering gadeslaat. Ik wil de mensen met wie mijn dochter rondhangt echt ontmoeten. Toen ik las dat Emma’s HAVO niet zo soepel verloopt besloot ik haar, op persoonlijke titel te benaderen. Mijn excuses. Als vader maakte ik mij zorgen. (Ik heb nog niets van haar mogen vernemen, ik hoop dat ze het goed maakt).

Ik ben zelf een data collectie specialist. Ik werk met data en cijfermateriaal sinds pakkumbeet 1991 of zoiets. In je artikel was je nogal aan het schermen met cijfers. Het kwam op mij – de vakidioot – nogal knullig over. Er is een gulden regel in data collectie. Domme mensen moeten zich niet met data (cijfers) bemoeien. Meestal ontaardt dat in een absoluut drama wat bergen extra werk met zich meebrengt voor allerlei veldwerkers, supervisors, techneuten en codeurs. 

Ik heb lieve Emma reeds wat meer feiten doen toekomen. Je liet veel empirisch waarneembare realiteit buiten beschouwing, Ralfie. Ik wilde Emma niet afschrikken met nog meer metrics, dus ik heb het cijfermateriaal tot een absoluut minimum beperkt in mijn contact met haar.  Jij bent echter mijn leeftijd. Een kind van de jaren ’70 en wij leerden echt goed hoofdrekenen zonder rekenmachine (want calculators bestonden toen nog niet).

Reken je even met me mee, Ralfie?

May Jihad Report

Zoals je ziet was Mei 2017 een absolute schijtmaand. Dat is de maand waarin jij heel narrow je focus richtte op Europa, de RAF, Molukkers en vooral “vrij” door Europa reizen, naar leuke, diverse locaties als Birmingham (wat tevens een geweldig klimaat en prachtige architectuur kent en een rijke traditie van wetenschap en cultuur). Ik zie maar liefst twee honderd (200) en veertien (14) aanslagen in een (1) enkele maand. Dat krijgen de IRA, ETA, RAF en Molukkers bijelkaar opgeteld niet voor elkaar.

En maar liefst 30 duizend aanslagen in 16 jaar?

(Ik kon zo snel geen cijfers vinden over het aantal ongevallen met keukentrapjes in de laatste 16 jaar. Als je daar cijfers van hebt, een link? Dan volgaarne, thanks Ralfie).

Europa is natuurlijk heel erg groot, dus alle aanslagen in de jaren ’70 en ’80 voor heel Europa tellen is best vreemd. Als ik bijvoorbeeld het aantal aanslagen in mijn ouders hun achtertuin tel? Dan kom ik op nul (0). Ik kom dan echter niet als een bezetene tot de conclusie dat hun achtertuin nog nooit zo vrij, divers, tolerant en veilig is geweest. Dat zou een vreemde vergelijking zijn.

Dat brengt mij dan ook bij mijn punt.

Lieve Ralfie. Zou je de zinvolle vergelijkingen en het rekenwerk willen overlaten aan grote mensen? Na 26 jaar als professional ben ik het gepruts van amateurs meer dan zat. Dan kun jij gewoon je creditcard aan lieve Emma lenen en haar blijven uitleggen hoe gevaarlijk keukentrapjes zijn. Wie weet kunnen jij, Emma en haar buitenlandse vrienden misschien zelfs samen een keer naar een concert van Sting? Die trad op in Bataclan, na de aanslagen in Parijs. Ik las dat het heel bijzonder was en vooral liet zien hoe “vrij” en “verenigd” Frankrijk was op dat moment. Een echte viering van diversiteit, tolerantie en vrijheid. Ik begrijp dat Sting het vooral had over hoe liefde “de haat” zou overwinnen (want hij sprak het publiek toe en zo). Hij zei – gek genoeg – helemaal niets over keukentrapjes. Dat schoot veel mensen in het verkeerde keelgat.

Enige tijd later reed een geflipte Moslim tientallen mensen dood met een truck in Nice.

Ik kreeg toen sterk de indruk dat concerten bezoeken dus niets helpt tegen Islamitisch terrorisme. 

Doe je Emma de groeten?

Ramadan-Bombathon-2017-11

Share