Keep Your Knees Together [PTR – Post Traumatic Rant]

, , Leave a comment

Slecht geslapen.

Ik ben echt goed kwaad op de voorzitter van die klachtencommissie. Dat wapperen met die velletjes is intens beledigend. Ik kan haar gelaatsuitdrukkingen niet eens zien, ik kan ‘r kleur ogen niet zien, er is overal fel licht. Als ik binnenkom zie ik eruit als een kikker die knetterstoned is. Ik heb vanaf vertrek uit A’dam West tot aan Centraal Station lopen huilen. Mijn ogen zijn waardeloos. Ik zie slecht en ik heb allerlei problemen met licht. Ik huil, ik snotter, ik nies, ik knipper, ik zie vlekken, ik staar, Ik ben echt functioneel blind. De eindeloze discriminatie, vanaf 2008, tot op de dag van vandaag door de Jeugdkruisvaarders van Amsterdam, tegen een extreem slechtziende is om furieus van te worden.

Dat wapperen met die velletjes?

Ik zie een wit schimmig vlak.

De enige reden dat ik weet dat het velletjes zijn is omdat ik dat hoor. 

Dat wat mijn ogen “missen”, wordt aangevuld door gehoor, geur, gevoel, ervaring (de hersenen).

Hoe de fok kan ik dat lezen dan idioot?

De discriminerende Jeugdkruisvaarder vertelt ook niet wat het is dat ze in haar handen heeft.

Waar het vandaan komt, wie is de afzender, samensteller?

Kan ik het raden denk je? Achterlijke gek?

Deze “rechter” is beslist niet een etnisch-religieus MBO meisje wat vreselijk leuk met ‘r telefoontje bezig is.

We praten hier over een rechter, da’s wat? Acht (8) jaar studie?

Dat is een IQ van honderdvijftig plus (150+).

Brain Schematic

En dan dat Google-email adres.

For fuck’s sake.

Als tech-specialist is het intens beledigend, alsof je met kleuters te maken hebt.

Je zetelt in het Paleis van Justitie, een fenomenaal gebouw. Het is werkelijk wonderschoon.

Een prachtige werkplek.

Je bent een fucking rechter.

Je leest godverdomme weleens een krant?

Privacy is een beetje een dingetje?

Maar neen.

Shaking No Emoticon

Je gebruikt een Google email-adres voor vertrouwelijke klachtenprocedures Jeugdrecht/Kinderbescherming.

Alsof je zaken aan het doen bent met de coffeeshop op de hoek.

In mijn vakgebied (data collectie) wordt je volgens mij dertien (13) duizend keer ontslagen als je zoiets doet.

Onze receptioniste, onze schoonmakers, die vent die de planten water komt geven?

Niemand. 
Maar dan ook helemaal fokking niemand zou een Google email adres gebruiken voor bedrijfscommunicatie.

Waar ik mij ook mateloos aan stoor is dat deze “rechter” het volkomen geloofwaardig vindt dat de RvdK, in 8 jaar tijd, slechts vijf (5) velletjes papier produceert.

Sure. That sounds totally plausible to me.

Laten we eens wat metrics tegen die these aangooien.

Vier (4) rechtzaken (2008, 2009, 2013, 2014), waarvan drie (3) met zitting.

Anderhalf (1,5) jaar communicatie omtrent opheldering, correcties, rectificatie en schadevergoeding.

Een Ombudsman onderzoek van dertien (13) maanden.

Drie (3) klachtenprocedures.

Vier (4) mensen ontslagen, twee vertrokken.

En twee (2) formele RvdK onderzoeken (2008, 2013).

Da’s vijf (5) velletjes papier, denk je?

Dat is het hele dossier?

Shaking No Emoticon

Je moet fokking lijm snuiven om dat te geloven.

Veel. Lijm.

Ik ben niet verbaasd. Ik heb elders uiteengezet hoe vreselijk waardeloos klachtencommissies zijn.

Je kunt het hier vinden, zoek op klachtencommissie en "woud van toezicht".

Nee, niet verbaasd, maar wel intens geschokt.

En verbolgen.

Ik ben een grote jongen, ik kan echt wel wat hebben.

Maar het slot? Dat is echt niet goed gevallen.

Ik was … aan het einde vrij pittige dingen aan het bespreken.

Dingen waar ik liever niet over praat.

Ik ga hier niet delen wat, maar ik doe een hint.

The Guardian: Ethical Judicial Conduct

Wat is sadistischer?

Tegen het slachtoffer zeggen dat ze haar benen bijelkaar moet houden?

Of het slachtoffer uitlachen?

Waarom schuift dat electoraat toch zo op naar rechts?

Vanwaar al die kleine, nieuwe en splinter- partijen?

Waarom hebben die boze burgers zo weinig vertrouwen in die rechtstaat, de media, de politiek, Brussel, politie, en de rechtbank?

Hierom.

Omdat dit de staat is waarin onze rechtstaat verkeert.

Als jij klaagt over bestuurders?

Eist om inzage, onderbouwing en bewijs?

Als jij kritiek hebt op Jeugdkruisvaarders?

Als jij eist dat onrecht wordt aangepakt?

Als jij transparantie eist van welke tak van overheid dan ook?

Dan heb je pech.

Stomme kutburger.

Met je vieze kutshawl.

Zo.

En we sturen shit naar random adressen, we schrijven her en der wat lulkoek op, je krijgt geen volledig digitaal dossier met inhoudsopgave, we bespreken dossier op Skype, we delen dossier op Skype en via Google en we constateren kindermishandeling met een kristallen bol, als je namens de Ombudsman om hulp vraagt om je daarna te bedreigen en nog eens vals te beschuldigen van kindermishandeling, terwijl we lekker appen op open wifi’s in het park als we lekker even bijkletsen met een vriendin en dan hop: de wijk in. Er zijn maatschappelijke problemen die getemd moeten worden.

En als jij vreselijke, traumatische dingen uitlegt aan een rechter?

Dan blijkt die een sadist.

En lacht je uit.

Nu ben ik een beetje vreemde jongen. Zo’n kick in teeth, door een rechter, is okay, ik trek het wel. I am coping. Daarom ga ik vandaag een hele rits (grotendeels verzonnen) klusjes afhandelen. Daar kan ik een gezonde dosis agressie en frustratie in kwijt. Als ik dan tegen een uur of vier een behoorlijk glas koude witte wijn tegenaan gooi, voel ik mij vast weer kiplekker. Dus we gaan vreselijk schoonmaken, en wassen (meervoud) draaien en dan een rits administratie afhandelen (waaronder langs een internet cafe om iets te scannen, diepe zucht, want een of andere teringoverheidsinstantie heeft toch weer papier gestuurd, terwijl men weet dat ik het niet kan lezen). Daarna doe ik een rits correspondentie, werk en dan dus dat felbegeerde, behoorlijke, ijskoude glas witte wijn.

I am gonna keep my knees together. 

 

Share