Journalistiek “Gerommel”: Koen Greven (NRC) Heeft Een Nieuwe Vlam!

, , 2 Comments

Dit is geweldig.

Ik kwam dit gisteren al tegen, maar ik had geen tijd.

Leest u even mee?

NRC: Ex-drugsrommelaar Bouajaj wil snel weg uit het Rifgebied.

Abdessadel Bouajaj ligt bij het ondergaan van de zon uit te rusten in een groot, rood visnet. De 37-jarige Marokkaan woont letterlijk in de haven van Al Hoceima. Dagelijks probeert hij te overleven van het beetje vis dat hem door anderen wordt gegund. Meer zit er niet in.

Aah. De. Gossie.
Hoe is dat zo gekomen dan?

Bouajaj droomt van een leven aan de overkant van de zee. In Spanje. Hij woonde er twintig jaar, totdat hij er wegens gerommel met drugs werd uitgezet. Uit woede heeft Bouajaj overal op de muren van de Marokkaanse haven ‘Viva España!’ gekalkt.

Viva Spain

"Gerommel" met drugs?

Je bedoelt dat ie een Marokkaanse drugsdealer is?

Ik geloof ineens niet meer dat ie leeft van “een beetje vis wat hem door anderen wordt gegund”.

Het verhaal van Bouajaj staat symbool voor dat van vele Riffijnen. Ze zijn niet of nauwelijks in staat een leven op te bouwen in het in Marokko systematisch achtergestelde gebied. De afgelopen zestig jaar zijn er miljoenen van hen naar Europa vertrokken. De achterblijvers vechten voor hun bestaan en het behoud hun cultuur.

Miljoenen, zeg je?

Die zijn vast hartstikke goed ingeburgerd in al die diverse, tolerante Europese gastlanden.

„Toen ik twaalf jaar was, ben ik er met een vriendje zelf vandoor gegaan”, vertelt Bouajaj achter een bordje met gebakken sardientjes. „Ik klom bij de haven van Tanger onder een vrachtwagen en bleef daar zitten zolang ik het vol kon houden. Ik kwam uit in de stad Granada. Een totaal andere wereld.” Met vallen en opstaan vindt Bouajaj zijn eigen weg in Spanje. Hij komt in een opvanghuis terecht, krijgt psychologische hulp, leert Spaans en probeert wat van het leven te maken. Hij heeft een vrouw en een kind. Maar in het Zuid-Europese Andalusië liggen de banen niet voor het oprapen. Zijn verblijfsvergunning biedt geen enkele garantie.

Allemaal even opletten?

Deze drugscrimineel werd vanaf z’n 12e verzorgd door de Spaanse overheid.

School, zorg, kleding, sport, huis, uitkering… the works.

Bouajaj kiest voor de makkelijkste weg naar geld en gaat drugs verkopen. Hij is slechts een kruimeldief in een wereld met grote dealers. Het gaat al snel mis. De Marokkaan wordt opgepakt en krijgt een celstraf van vijf jaar opgelegd. Opnieuw staat hij er alleen voor. Zijn gezin verbreekt de banden. Met zijn Marokkaanse familie had hij al lang geen contact meer.

Hoe heb je vastgesteld dat hij een "kruimeldief" was?
Is dat wat ie je vertelde toen je hem vis voerde?
(En duikt ie dan door zo'n hoepel uit het water?)

In de cel komt Bouajaj enigszins tot bezinning. Hij wil zijn leven beteren. Een serieus bestaan opbouwen in Spanje. Wegens goed gedrag mag hij een aantal dagen per jaar naar buiten. Het liefst zou hij zijn psycholoog opzoeken, maar dergelijke hulp is nu niet meer voorhanden.

Psychologische hulp, school, taalles, uitkering, vrouw zwanger maken, drugsdealen en dan gevangenis.

Heeft deze knuffel migrant ook maar iets bijgedragen aan de Spaanse economie en samenleving?

Want dit grapje zal Spanje een fors bedrag aan pesetas gekost hebben.

Als drugsdealer en crimineel heeft deze gek natuurlijk in al die jaren een hele reeks slachtoffers gemaakt.

Maar hij is zielig en de slachtoffers van misdaad tellen weer eens niet voor het NRC.

Bouajaj moet het zelf uitvogelen. Op een dag wordt hij staande gehouden door de politie. Zijn verblijfsvergunning is in de gevangenis verlopen. Vanwege zijn criminele verleden is het hem niet gelukt deze te verlengen. De Spaanse agenten zijn onvermurwbaar. Bouajaj wordt als illegale vreemdeling zonder pardon uitgezet.

Guardia Civil

Godverdomme!

Het kan dus wel.

Nod Yes Icon

Na twintig jaar teren op de zak van Spanje en drugsdealen was het feest dan eindelijk voorbij.

En weer een kind wat (gelukkig) opgroeit zonder z’n laagopgeleide, criminele, niksnut vader.

De nauwe samenwerkingsverbanden tussen Marokko en Spanje zorgen ervoor dat Bouajaj zonder enige problemen terugkeert naar zijn geboortegrond. Hij legt dezelfde weg af die hem twintig jaar daarvoor naar Europa bracht. Maar dan in omgekeerde richting. Van Granada naar Algeciras over land. En daarna per boot naar Tanger. Dat is nu vijf jaar geleden.

En toen werd ie een hele leuke “jongeren”werker, die kinderen helpt op het rechte pad te houden?

In Marokko zit niemand te wachten op iemand met zijn cv. Zelfs zijn moeder ziet hem liever gaan dan komen. Bouajaj bekijkt de protesten van de Riffijnen tegen het Marokkaanse regime van een gepaste afstand. „Uiteindelijk moet je zelf iets van het leven proberen te maken. Dat gold voor mijn vader zo en dat geldt nu ook voor mijn zoon. Al woont die in Spanje. Dat is het verschil”, zegt Abdessadel Bouajaj. „Ik had een kans. Ik heb het verkloot. Het is wachten op een nieuwe mogelijkheid.”

Dat is “zijn zoon” die hij nu vijf (5) niet gezien of gesproken heeft?

Wijze woorden.

Als dingen niet lopen hoe je wilt?

Kun je het beste “wachten”, heel passief, onderuit op je reet in de haven (met Koen red.)

Vanuit de haven tuurt hij over zee. Naar het onzichtbare Spanje.

Terwijl zijn tranen zich langzaam vermengen met de regen?

We gaan het Lalaland waar Koen Greven woont verlaten en we gaan terug naar planeet Aarde waar feiten een hele bijzondere rol spelen.

Spanje wordt overspoeld door drugs uit Marokko, voornamelijk hash. Het is in Spanje vrij normaal om een keertje stoned te worden, dus voor een beetje hash krijg je geen gevangenisstraf, ook niet als migrant. Hoewel hash vrij onschuldig klinkt (ik vind het persoonlijk erg lekker) wil dat natuurlijk niet zeggen dat drugsdealers lieve jongens zijn. Net als de Mocro Maffia in Amsterdam gaat het er ook in Spanje kei- en keihard aan toe: wapens, coke, geweld, schietpartijen, afpersing, you name it. Mijn vermoeden is dan ook dat deze knuffel Marokkaan beslist geen lieverdje is. Hij zal zich binnen een bende beziggehouden hebben met hard drugs (coke) en daar staan inderdaad meer forse straffen op. Je kunt dan nog een argument maken dat ie echt geen enkele andere keus had, maar dan was ie niet meteen gedumpt door zijn “gezin” zodra het mis ging. Het was dan ook (wellicht) verstandig geweest om eens contact te zoeken met de Spaanse autoriteiten en zijn “gezin” om eens uit te vinden of zijn verhaal klopt. Je had tevens eens kunnen babbelen met z’n moeder. Er is vast een hele goede reden waarom ze hem liever “kwijt” is.

Je kunt natuurlijk ook klakkeloos opschrijven wat je nieuwe havenvriendje je verteld terwijl je samen stoned met je vingers door elkaars haar aan het woelen bent (en vis aan het eten bent red.), maar dan schiet je – als journalist – echt wat te kort.

Het idee dat miljoenen van dit soort malloten naar Europa trekken stemt mij dan ook allerminst gelukkig.

Ehm Koen?

Wat was precies het idee met dit artikel?

Welke boodschap probeerde je over te brengen?

Wat probeerde je te bereiken?

Ik vond dit een beetje ... ja eh... journalistiek "gerommel".

En eh… veel plezier bij dat concert van Shakira in Madrid Koen!

(Jammer dat Abdessadel niet mee kan. Stuur je ‘m een link naar dit artikel? Thanks!)

Share
 

2 Responses

Comments are closed.