Joop.nl: Een Orgastische Uitspatting Van Identity Politics

, , 1 Comment

Kent u Joop.nl?

Het is de digitale variant van wat vroeger “VARA Magazine” heette.

Ik heb VARA Magazine nooit gelezen, dus ik heb geen idee wat voor content daar zoal werd voorgeschoteld.

Ik wist aanvankelijk niet wat Joop.nl was.

Een kennis wist mij echter te vertellen: “Dat is echt iets voor jou, dat moet je zien”.

Ik heb dit weekend dus eens een blik geworpen.

Kijkt u even mee?

Dit is de voorpagina – rechts. “Getipt”, dus dit wordt ons aangeraden door Joop zelf.

Joop 01

We beginnen met Dieke Hengelaar die zich vreselijk druk maakt om vrouwelijke ondernemers uit Saudi Arabia. In Saudi Arabia zelf hebben alle vrouwen (niet alleen de ondernemende vrouwen) geen rechten. Je moet trouwen met een man die je vader uitzoekt, op homoseksualiteit staat de doodstraf, je mag alleen de straat op onder begeleiding van een mannelijk familielid, je mag niet stemmen (en al helemaal niet verkozen worden), je mag niet werken, je mag geen autorijden en je bent verplicht om je echtgenoot van seks te voorzien wanneer hij maar wil. Op vreemdgaan staat ook de doodstraf. Doodstraf betekent onthoofding. Helaas krijgen die feiten bijzonder weinig aandacht in het artikel, want Dieke maakt zich alleen druk over hoe wij, witte Nederlanders met die situatie om gaan. Hoe het met de mannen van die vrouwelijke ondernemers gesteld is komt – gek genoeg – niet aan bod.

Incidenteel worden de Taliban, ISIS en tal van andere leuke religieuze groepen grotendeels gefinancierd door Saudi Arabia. Ik vind het derhalve niet meer dan logisch dat we weinig tot niets met dat land (en de “ondernemers” uit dat land) te maken willen hebben.

ReliCops

Een teleurstellend begin.

Daarna gaan we lekker huilen over de postercampagne van Leefbaar Rotterdam van enige weken geleden. Op de posters zien we mannen met elkaar zoenen, we zien vrouwen met elkaar zoenen. Er zijn tevens een paar posters waar een Moslima een vent met een hoedje/keppeltje op zoent. Het doel van de campagne? “In Nederland kiezen we zelf onze partner”. Het is dus niet je vader die er eentje uitzoekt. Dit is een prima boodschap. De Nederlandse Moslimgemeenschap is namelijk extreem homogeen. Turkse Moslims trouwen vrijwel uitsluitend met Turkse Moslims. En Marokkaanse Moslims trouwen vrijwel uitsluitend met Marokkaanse moslims. Al het diversiteitsgelul ten spijt? De Nederlandse Islam is een exclusieve, intolerante club die geen buitenstaanders en/of bemoeienis duldt. En men heeft een afschuwelijke hekel aan homoseksualiteit.

We krijgen van Joop maar liefst 2 artikelen waar deze feiten helemaal niet aan bod komen, maar vooral kankeren. De titel van het artikel van Fatima Talbi is helemaal geweldig. Leefbaar deugt niet, hun postertjes deugen niet, maar Fatima – De Deugridder – deugt uiteraard wel.

Het lot van vrouwen en homoseksuelen in Saudi Arabia en Nederland kan Joop weinig schelen.

Ik kwam dit tegen.

NRC:  Vrouw die hand in hand liep met vriendin mishandeld.

Betonschaar

Dat is wat sneu.

Terwijl de Deugridders van Joop aan het kankeren zijn over Leefbaar Rotterdam wordt er juist in Rotterdam een homoseksuele vrouw mishandeld omdat ze hand in hand liep met haar vriendin. Dit soort incidenten doen zich geregeld voor en zouden, als je ene ruk geeft om mensenrechten, echt een heel stuk belangrijker moeten zijn dan je gezeur over de vrouwelijke “ondernemers” uit de meest regressieve, monsterlijke theocratie die onze planeet kent en tja… kankeren over posters die tolerantie en diversiteit uitstralen lijkt mij vrijwel altijd superdom. In dit geval is het schrijnend dat er precies in die stad dan een homoseksueel stel wordt geschopt en geslagen. Uiteraard mogen Moslima’s helemaal niet zoenen, ook niet op posters. In Rotterdam zijn dan ook diverse zuilen en bushokjes vernield omdat die posters daar toevallig hingen. Dat soort feiten kom je – gek genoeg – nergens tegen bij Joop.

Men gaat dus heel selectief met empirisch waarneembare realiteit om.

Feiten doen er niet toe.

We zijn lekker bezig met identity politics en vreselijk aan het deugen.

Dan krijgen we een artikel over “statistieken van terroristische aanslagen”. Het is exact dezelfde apologetiek die Ralfie Bodelier bezigde in zijn vreselijk persoonlijke en emotionele brief aan zijn witte, entitled, privileged dochter, die met papa’s credit card en een clubje eurotrash door de EU hopt en concerten bezoekt. De schrijver geeft het ook ruiterlijk toe. Het hele artikel is: “Ik herhaal wat lulkoek die andere mensen gebruiken en een keukentrapje is gevaarlijker dan terrorisme”. Fijn spelen met een telraam en wat random cijfers. Het artikel werd geschreven na Manchester, maar voor de aanslagen in London. Na de aanslagen in London maakte de voorpagina van Joop dan ook direct plaats voor de gruwelijke beelden van de zoveelste aanslag en die staan vandaag nog steeds boven al die leuke artikelen die “getipt” worden door de eindredactie van Deugridder Magazine.

Telraam

Het slotartikel is het allerbeste.

Het is een orgastische uitspatting van identity politics. 

De schrijfster is “dol op witte heteroseksuele mannen”, maar kampt met allerlei vreemde zelfbeeld (identity) issues.

Leest u even mee?

Joop.nl: Ik ben dól op heteroseksuele witte mannen.

De ondertitel is fenomenaal.

Houd toch op met het te pas en te onpas trekken van je slachtofferkaart als iets je niet bevalt

Woensdag zat ik samen met mijn teerbeminde genoeglijk een visje te prikken in een etablissement aan het water. Om de ongedwongen sfeer extra luister bij te zetten zit je daar samen met wildvreemden aan houten picknicktafels. Wij kwamen terecht naast twee vrouwen, die zo dol op elkaar waren dat ze knus naast elkaar zaten. Dat de efficiëntie van de tafels daarmee in het nauw kwam scheen hen niet te deren. Sociale conventies leken sowieso geheel niet aan hen besteed, aangezien ze onophoudelijk aan elkaar bleven zitten. Luidruchtige zoengeluiden, afgewisseld met kirrend ‘auw’, ‘auw’, ‘dat deed pijn!’ Tegen de tijd dat de sardines arriveerden was mijn geduld op.

Knap he?

Je mag de slachtoffer kaart niet te pas en te onpas trekken.

En in de eerste paragraaf is onze “schrijfster” meteen het slachtoffer van een zoenend stelletje.

(Die zich ook nog eens niet aan de picnicktafel-zitregels houden red.)

Als Deugridder is het vrij normaal om jezelf tegen te spreken in de eerste alinea van je column.

Victim

Nu ga ik er nogal prat op dat het in een steeds individualistischer wordende maatschappij van essentieel belang is om elkaar in de openbare ruimte aan te spreken op asociaal gedrag. Zo vroeg ik gisterenmiddag nog aan de drie morsige heren in het park of het nu echt nodig was dat ze direct naast ons gingen zitten, uitleggend dat roken naast een pasgeboren baby niet zo fijn was. Wat bleek! Ze zaten daar élke dag. Het was hun vaste plek. Maar, de shag die zouden ze op gepaste afstand opsteken. We kregen zelfs humus aangeboden! Een mooi voorbeeld van hoe confrontatie tot wederzijds begrip leiden leidt.

In de 2e paragraaf is de Deugridder alweer het slachtoffer.

Ditmaal van shag die opgestoken zou worden naast een baby?!??!?

En in de buitenlucht heeft die baby daar natuurlijk vreselijk veel last van.

Die arme zuigeling krijgt natuurlijk meteen COPD.

Gelukkig wist de Deugridder dit te voorkomen door meteen slachtoffer te spelen en te gaan prediken.

Welnu, je voelt het misschien al aankomen, maar de twee dames waren minder geneigd de hand in eigen boezem te steken. Op mijn vraag of ze misschien de fysieke liefde iets minder uitbundig konden uitoefenen terwijl ik zat te eten, omdat ik daar wat ongemakkelijk van werd, werd gereageerd alsof ik had voorgesteld om ze levend in brand te steken. Samenvattend: ik was overduidelijk homofoob, hoe durfde ik, misschien moest ik het zelf maar eens proberen, want met zo’n lelijke tafelgenoot ontbrak het mij duidelijk aan iets. Hierna vertrokken ze, mij in mijn oor nog een laatste hatelijkheid na sissend. Ik deed mijn best volwassen -niet- te reageren en concentreerde mij op de graten in mijn vis. Maar het incident bleef hangen en vooral om deze reden.

Heeft u opgelet?

Naast elkaar zitten ipv tegenover elkaar aan picnicktafels?

Dat is asociaal gedrag.

Zoenen aan picnicktafels?

Dat is asociaal gedrag.

Shag roken op een bankje in een park?

Dat is asociaal gedrag.

Dit is typerend.

De Deugridder is heilig overtuigd van het eigen gelijk.

Het recht “om met rust gelaten te worden” is haar vreemd.

Zodra het zoenende homostelletje haar laat weten dat ze ‘r rotbek dicht moet houden is ze dan ook meteen beledigd.

Ze gedraagt zich in de derde paragraaf opnieuw als slachtoffer.

Ditmaal van zoenende mensen die niet gediend zijn van haar Deugkruistocht.

Aan tafel naast het stelletje durft de Deugridder nu ‘r bek niet meer open te doen.

Maar veilig thuis, achter haar computerscherm, kan zij dubbel zo flink deugen.

Dan komen de zelfbeeld issues, de identity politics.

Want dit hakt er natuurlijk fors in.

Je schrijft voor Joop, je deugt als een tierelier en je bent dus vet voor homorechten en zo.

En nu word je uitgemaakt voor homofoob.

Dat wordt huilen, stampvoeten, bedplassen en stoepkrijt.

Het schijnt, zo heb ik inmiddels uit het huidige maatschappelijke debat begrepen, dat ik een probleem heb. Dat probleem is dat ik me niet de godganse dag aan het beklagen ben over de terreur van de meerderheid, en met name die van heteroseksuele, witte (want blank mag niet meer!) mannen. Sterker nog. Ik ben dól op heteroseksuele witte mannen. Ik zou het bijna een hobby noemen. Onlangs werd mij door een notoire activist voor de ‘zwarte zaak’ medegedeeld, dat dit een teken is dat mijn geest ‘gekoloniseerd’ is. Dat ik een witte vriend heb is ook hoogst verdacht. Nee, als ik een beetje woke zou zijn, deed ik mijn best te strijden tegen het continue onrecht dat ‘ons’ wordt aangedaan.

Even opletten? Tara heeft een “witte” vriend.

Dus is zij “dol op witte heteroseksuele mannen” (meervoud red.)

De logica is ver te zoeken.

Het is dood- en doodeng.

Tara gaat dus vrijwillig om met mensen die dit soort dingen tegen ‘r zeggen.

(En ze valt geregeld willekeurige omstanders lastig met haar Deugkruistocht red.)

Ze zou bijvoorbeeld, net als dat zoenende homostel, gewoon kunnen zeggen: hou je fokking rotbek dicht.

Maar dat kan Tara niet.

Want Tara is een homely girlfijn verscholen achter een bril, shoegazing her way thru life.

Arme Tara, had ze maar een etnische vriend, met een strafblad en een taalachterstand.

Dan had ze al dit soort problemen niet.

Nu heb ik me dus oprecht wekenlang af zitten vragen of het inderdaad zo is dat ik het probleem ben. Omdat ik me geen slachtoffer voel van de maatschappij. Omdat ik weet dat de vraag ‘waar kom je vandaan’ niet racistisch is. Tenzij we allemaal racisten zijn. Welnu sinds gisteren ben ik eruit. Mogelijk ben ik een product van kolonisatie. Maar ik weiger om dat een probleem te vinden, als het alternatief een offensieve campagne is van hypergevoelige individuen. Dat lijkt namelijk de toon van het huidige maatschappelijke debat, en ik ben het eindeloze gezanik van minderheden over hun achtergestelde positie zat. Of het nu vrouwen, homo’s of mensen met een kleurtje zijn. Als je wordt gediscrimineerd, spreek je uit, protesteer! Maar houd op met het te pas en te onpas trekken van je slachtofferkaart als iets je niet bevalt.

Knap he?

Ze is HET HELE MODDERFOKKING artikel het slachtoffer.

(Van voorbijgangers “de maatschappij” red.)

De zoenende homo’s, die vervelende “morsige” heren die wilden roken, de kritiek van de homo’s, de kritiek op ‘r vriend.

Het hele artikel slachtoffer en ook nog eens misschien “een product van kolonisatie”.

Alles en iedereen is gemeen en naar tegen Tara.

Maar na “wekenlang” nadenken heeft Tara het dan door.

Minderheden, die moeten niet zo “zaniken”.

Alleen Tara… die mag zaniken, over … nou alles eigenlijk.

Nu hebben een loos einde nodig.

Komt ie.

Het gevolg is dat niemand elkaar nog durft aan te spreken, op een civiele manier. En, wie zichzelf buiten de maatschappij plaatst, komt in een positie waarin asociaal gedrag geoorloofd lijkt. Het gevolg is verdere segregatie, onbegrip en een tegengesteld effect dan we denk ik allemaal willen: gewoon gezellig met elkaar aan een picknicktafel een visje prikken.

Na dit artikel wil helemaal niemand meer een visje met je prikken Tara.

Je komt namelijk over als een vervelende trut die vreselijk met zichzelf in de knoop ligt.

Neem er gerust twee.

Prozac Pill Icon

Ik heb medelijden met ‘r “witte” vriend.

Als ik hem was zou ik een “Plan B” opstellen.

(En ergens wegstoppen onderin een la red.)

Share