In Defense Of Rosanne Hertzberger (Ik Bef Alleen Mensapen)

, , 1 Comment

Ik weet niet of u er iets van mee heeft gekregen?

Rosanne Hertzberger heeft een boek geschreven.

BOL.com: Een Ode Aan de E-Nummers.

Ik zie 9,99 voor een E-book?

Als je het wilt lezen zou ik wachten. Je kunt met enige tijd vast wel ergens een illegale .pdf of .epub scoren.

Hoe weet ik dat zo zeker?

Er is #ophef over haar boek.

Ik ga wat context scheppen. Ik ben een trots en halsstarrig hypochonder. Als ik iets geks voel in mijn maag of keel? Als ik ergens een bultje zie, of een gek vlekje op mijn huid? Dan ga ik aan de Google. Binnen een half uurtje heb ik dan sarcoma of psioriarsis. Inmiddels ben ik een stuk ouder en wiijzer. Ik eet regelmatig, ik kom weinig tot niet op kantoor. Ik heb geen grote groepen mensen over de vloer, ik zit niet in vieze natte trams, bussen of metro’s. En als er griep “heerst” op school? Dan neem ik enige afstand van het snotterende, hoestende, gloeiende en mopperende kleine beestje. “Nee, Papa hoeft geen zoen, dank je” (Ik heb zelfs een mondkapje). Ik word zelden ziek. En als ik ziek word? Dan ga ik niet aan de Google. Dan neem ik citroen en paracetamol en thiamine en dan duik ik mijn bed in met 2 truien, een shawl en sokken.

Ik heb leren omgaan met mijn angst voor ziekte, dokter, ziekenhuis en zelfs tandarts.

Nederland kent een bijzonder mondige groep mensen die echt doods- en doodsbang zijn van (en boos zijn op) kanker.

Ze kunnen er echt niet mee omgaan.

In hun optiek? Je krijgt overal kanker van.

Zo krijg je kanker van… drinken uit blik, eten uit blik, het verkeer, fietsen, je synthetische gymschoenen, je pleather nette schoenen, je nylon jas, de mircowaves uit je combi-oven, de microwaves en radiogolven uit je telefoon, fruitella, drop, jodenkoeken, mousserende wijn, energiedrankjes, koptelefoons, harde contactlenzen, de waterpomp in je aquarium, je slimme thermostaat, het plafond boven je bureau op kantoor, TL licht, telefoonopladers, de WiFi, de router, de signaalversterker, je horlogebandje, je trouwring, je oorbellen, die mooie zilveren bestekset van je grootmoeder, dat grind in je tuin, die lak op de picnictafel en de schuur, kinderspeelgoed, lycra, tennisballen, waveboards, zweetbanden, Tae-Bo, bepaalde condooms en…

Ja!

Je krijgt kanker van E-nummers.

Er zitten gekken tussen die pakken echt het snoep uit de handen van je kind en beginnen die E-nummer dan op te dreunen en ze kunnen dan per nummer een leuke vorm van kanker noemen.

U raadt het al.

Arme Rosan kreeg een wereld van schijtbagger over zich heen van geflipte Foodies, veganisten en andere geloofsdwazen alike.

Get this?

Een lezer stuurde een hele boze brief in en zei zoiets van… Okay en nu zijn we klaaaaaar met Rosanne Hertzberger, die is stom en dus moet ze nu ontslagen worden.

Bitch Please

Nu is SlimK1nd beslist geen fan van Mw. Hertzberger.

Maar als iedereen haar aanvalt? Dan gaan wij in de verdediging.

Rosan is een wetenschapper. Ze is een Doctor in de Microbiologie. Dat is biologie op cellulair niveau. Dat wil zeggen dat je nooit je studiemateriaal kunt zien of benaderen zonder hele dure hulpmiddelen, speciale microscopen, onderzoek en laboratoria. Lieve mensen? Dat kost bakken en bakken met geld. Je wandelt niet even naar binnen met je vlotte blazer. Het vergt een hele speciale skillset en mindset. Ik heb een oom die is chemicus, pharmaceutische industrie, het maken van medicatie, het testen van stoffen? Zelfde verhaal. Dergelijke mensen vinden alles – maar dan ook echt alles wat uit een reageerbuis/laboratorium komt p a r a c h t i g.

Alles.

Voedingsstoffen, zoetstoffen, conserveringsmiddelen, speciale verfcoatings, gels, bindmaterialen, precursors, agents, vectors, DNA, RNA, proteine-sequencers, inentingen…

E-nummers…

Ja  zelfs kanker, mits het uit een laboratorium komt.

Nod Yes Icon

En even niet lullig bedoeld, snowflakes?

Maar microbiologie speelt geen geringe rol bij de bestrijding van een hele rits kankers.

Alsmede bij de ontwikkeling van vaccins (inentingen).

Het idee dat een handjevol Foodies, veganisten en andere dwazen hun emotionele, factfree “onvrede” op enige zinnige wijze kunnen loslaten op Mw. Hertzberger is echt lachwekkend.

Het is dan ook schandelijk daar haar eigen werkgever, de Persgroep nota bene, tijd besteedt aan de vooral loze, onsamenhangende en dwaze repliek die volgde.

Mw. Hertzberger? 
Die kruipers op de bovenste verdieping in dat kantoor op het Rokin zijn niet te vertrouwen.

Voor zover Slimk1nd bekend, is Rosanne Hertzberger de eerste en enige bipolaire Joodse microbioloog met een eigen column in Nederland.

Dat is heel bijzonder.

Zo iemand moet je niet ontslaan.

Die moet je laten schrijven.

Kom er maar in, Rosan!

NRC: Wetenschap moet bevrijd.

Ik moet hier opnieuw wat context scheppen. Rosan deed wetenschappelijk onderzoek in de USA. Ze ging daar echter weg met ruzie en conflicten en drama. Ze werkte in de voedselindustrie? Ook daar waren allerlei spanningen en uiteindelijk vertrok ze. Daarna was er wetenschappelijk onderzoek aan de UvA, waar ze ruzie kreeg en vertrok na een lelijk conflict.

Rosan kan daar niets aan doen.

Het is heel moeilijk om een ‘normale’ relatie te hebben met iemand met een bipolaire persoonlijkheidsstoornis.

Rosan is grillig, druk, hyper, drammerig, onredelijk en wantrouwig.

Dat is bipolariteit.

 bipolar

De komende tijd ga ik terug naar de allermooiste plek waar een nieuwsgierig mens kan rondhangen: de universiteit. De Vrije Universiteit in Amsterdam heeft me gastvrijheid geboden om wetenschap te bedrijven.

Gefeliciteerd Rosan!

Ik ga verder met het bestuderen van de vraag die me blijft bezighouden: waarom de menselijke vagina zo ontzettend zuur is terwijl de vagina’s van de andere mensapen gewoon neutraal zijn.

Oh, iets heel relevants.
Ik heb die quest opgegeven.
Ik bef nu alleen nog mensapen.

Tot ik ergens funding vandaan tover ben ik vrijwilliger, een nieuwsgierige burger die dolgraag mee wil doen. Het voordeel is dat ik op een aantal veiligheidsaspecten na volledig vrij ben. Het is een flexwerklab, een speeltuin. Ik ga mezelf niet kapot werken zoals gebruikelijk is voor mensen van mijn leeftijd die carrière maken in de academie en ik hoef door geen enkele hoepel te springen.

Opnieuw: dit is normaal voor bipolaire mensen.

Rosan vat een gedragscode, hierarchie, professionele standaarden en omgangsregels allemaal als naar en ongemakkelijk en zelfs bedreigend.

Dat leidt dan tot stampvoeten.

“Ik ga mij niet doodwerken” (en dan boos weglopen).

Of: “Ik ga niet door jouw hoepel springen” (en dan huilend en overstuur weglopen).

Stop whining Logo

Nogmaals: dat is bipolariteit.

Het is de bedoeling dat elk snippertje kennis dat het onderzoek genereert online komt. Positief of negatief, groot of klein, duidelijk of onduidelijk. Ik ben ervan overtuigd dat er in onderzoek niet zoiets bestaat als ‘too much information’. De wetenschapsvorm die ik wil bedrijven is radicaal transparant, ik noem het zelf ‘open kitchen science’. Alleen de belangrijkste conclusies wil ik laten beoordelen door andere wetenschappers, peer review blijft een belangrijk kwaliteitskeurmerk. Maar het is in mijn ogen slechts een zilveren standaard. De belangrijkste validatie krijgen je resultaten pas als ze gereproduceerd worden in een onafhankelijk lab, ook wel ‘scooping’ genoemd. Dan heb je in mijn ogen pas iets geloofwaardigs in handen.

Dit soort warrig geratel is opnieuw – kenmerkend voor de bipolaire persoonlijkhedsstoornis.

We gaan “onduidelijke resultaten” online zeten. En “groot en klein” onderzoek. In principe is dit meer zelfverheerlijking. Iedere gedachte, iedere halve gedachte, iedere tweet, gaat online. Kijk naar mij, ik heb op een hele leuke manier een witte laboratoriumjas aan. Kijk, we eten cake bij de koffieautomaat want Saskia is jarig. Ondertussen zullen haar vele botsingen met personeel, regels, structuur en noemenswaardigheden over de VU de weg vinden naar haar evenzo ratelende columns.

Uiteindelijk wordt het gillende en slaande ruzie.

En dan stapt Rosan boos op.

Drama Queen

De rest van het artikel is vooral huilen.

De wetenschap, onderzoek, academici, dat is een hele vervelende exclusieve club.

Duh.

En dan dit glorieuze slot.

De wetenschappelijke methode zit vast in een onneembare academische vesting en het lijkt erop dat academici daar vrede mee hebben. Ik niet. En ik geloof dat het helpt als we laten zien hoe het er in de realiteit aan toe gaat. In plaats van succesverhalen de wereld insturen onze keukens open gooien, onze twijfels laten zien, hoe rommelig het er achter de schermen aan toe gaat, hoeveel er mislukt, hoe weinig we weten. Misschien nodigt dat mensen uit om zelf ook een poging te wagen. Ik ga daar de komende tijd mee beginnen aan de VU. Ik hoop dat velen mij volgen.

En dat is de kern van de zaak.

De cult of personality – Rosanne Hertzberger – does open kitchen science.

Een soort blog, over vaginaproefjes, toegankelijk voor iedereen.

Rosanne zoekt namelijk – al jaren – aansluiting bij het Libelle publiek.

Me Me Me

En wie wil er nu niet via Facebook en Twitter meer te weten komen over al die vaginaproefjes van Rosan?

Wie weet leert Rosan wel allerlei hele interessante dingen over haar eigen vagina?

Shmexy

Share