Het Drugskartel Van De Gemeente Amsterdam (De Hypocrisie Van De Jeugdkruisvaarder Nader Beschouwd)

, , 1 Comment

Mensen willen graag meer persoonlijke artikelen op dit blog. Ik krijg geregeld verzoekjes. Bloggen hoort ook meer persoonlijk te zijn.

Ik ben echter een hele saaie lul, dus persoonlijk maak ik weinig spannends mee.

Zo heel af en toe doet zich echter een unieke gelegenheid voor.

U moet mij even vergeven; ik kan niet garanderen dat alles wat ik ga beweren helemaal precies klopt, maar ik ga wat jeugdherinneringen delen.

Lang, lang geleden stelde Prof. Dreesman dat Nederland achterliep op het gebied van kompjoeters (ten opzichte van Japan en de USA).

Dat werd een heus “debat” en er werd geld vrijgemaakt om (ergens eind jaren ’70) allerlei basisscholieren te testen op wiskundige en syntactische aptitude.

De kinderen die echt uitzonderlijk goed scoorden mochten vervolgens gratis, of tegen een kleine bijdrage, meedoen aan allerlei kompjoeter clubs.

Ik ook.

Ik ben een jaar of negen (9) als ik na schooltijd en in weekenden overal met kompjoeters mag spelen.

Officieel heette het volgens mij het Dreesman Traject, maar waar ik rondhing heette het “het Slim Kind Programma”.

Ja. Dat klopt.

Na bijna 11 maanden bloggen heeft niemand, maar dan ook niemand de origin story van dit blog achterhaald.

Ik vond het Slim Kind Programma reuze leuk. Ik was een van de jongste daar, dus ik werd vooral met rust gelaten. Na school en soms in weekenden, mocht ik met een hele rits andere contactgestoorde kids lekker kloten met kompjoeters en code. De oudere kinderen kregen de meeste aandacht. Er liepen mensen van de UvA rond, er liepen mensen van Philips rond en (zo hoorde ik) er liepen uiteraard mensen van de BVD rond. De kinderen werden natuurlijk in de gaten gehouden, want er waren geen ouders bij. Dat werd gedaan door zogenaamde “begeleiders” en “jongerenwerkers”. Dit zijn veelal sociaal maatschappelijk werkers en jeugdmaatschappelijk werkers, zoals van Bureau Jeugdzorg.

Eind jaren ’70 en begin jaren ’80 is Amsterdam een bende van demonstraties en rellen tussen politie, knokploegen en krakers.

Jonge mensen zijn allerlei zaken helemaal spuug- en spuugzat en breken geregeld de stad af.

De Gemeente zit met de handen in het haar.

De Jongerenwerkers verzinnen daar een oplossing voor.

Wat als we nu eens softdrugs aan die jonge mensen gaan verkopen, via jeugdhonken?

Van softdrugs worden jonge mensen namelijk vreselijk kalm ende rustig.

Als je stoned bent wil je helemaal niet rellen of demonstreren.

Zo gezegd zo gedaan.

Vanaf dat moment werd bij alle “jeugd clubs” softdrugs verkocht: wiet en hash.

De mensen die de wiet en de hash aan die kinderen verkochten waren “jongerenwerkers” en “sociaal werkers”, betaald door de Gemeente Amsterdam.

(Vanaf hier weet ik het allemaal een stuk meer zeker, want ik heb er later flink wat over gelezen).

Een van deze clubs wordt wereldberoemd: The Happy Family.

The Happy Family wordt gestart door Steve Brown, op dat moment zelf een jeugdmaatschappelijk werker, op de loonlijst bij de Gemeente Amsterdam.

The Happy Family groeit uit tot het eerste drugskartel van Nederland.

Hash, wiet, maar ook cocaine en heroine; men vond het allemaal prima.

Steve Brown heeft later een boek geschreven: “Drugsbaron in spijkerbroek” (van Kruistocht in Spijkerbroek). Zijn onthullingen zijn nooit ontkracht of weerlegt. Hij vertelt over reizen naar Libanon, Afrika en Afghanistan, contacten met de BVD en de CIA, contacten met de Pakistaanse Ambassade, het is echt allemaal te gek voor woorden.

De “leden” van dit drugskartel waren veelal “jongerenwerkers” en “sociaal werkers” net als Steve.

The Happy Family was een uiterst linkse en sociale club.

Van de drugswinsten heeft men een groot aantal mensen geholpen met schulden, studie, woonruimte etc.

Ook bij het Slim Kind Programma werd veel drugs gebruikt, vooral hash en onze “begeleiders” waren de hele godganse dag knetterstoned en/of dronken.

Vieze, witte, plat pratende mannen met een buikje, grijzend haar en armen vol tattoos met ergens buiten, of in een hoek een vieze bouvier op een kleed vol venijnige vlooien.

Ik heb later gehoord dat Maurice de Hond, voor Interview B.V, een x aantal slimme kinderen een baan gaf.

Binnen Interview werden ze the whiz kids genoemd.

(Ja, naar die vreselijke televisieshow uit de jaren ’80 red.)

Nod Yes Icon

Het is tevens hoe ik in aanraking kom met marktonderzoek.

Ik wilde hier al eerder iets over schrijven, want ik kwam dit tegen.

NRC: ‘Ik kon goed vechten, Klaas Bruinsma had discipline’.

Let goed op: dit gaat inmiddels niet meer over de jaren ’70 en ’80, nee ook in de jaren ’90 en daarna, was het doodnormaal dat “jongerenwerkers” zich bezighielden met zware criminaliteit en werkten met en voor drugskartels.

Klaas Bruinsma zat op het Montessori Lyceum van A’dam, een paar klassen hoger dan mijn ex…

… in Amsterdam Zuid.

Mijn ex en ik kochten onze eerste etage in de Crijnssenstraat, ergens medio jaren ’90.

The High School in het artikel zat op een groot plein, tegen een kerk, aan het einde van de straat.

Ze waren 24u per dag, 7 dagen in de week open. De deur was dicht, sure, maar je kon gewoon aanbellen. Dan deed veelal een kind van een jaar of 12-15 de deur open, gapend in pyjama en kon je hash of wiet bestellen die je kreeg aan de deur. Ik heb diverse keren hash of wiet gescoord terwijl mijn (nu) ex met de taxi doorging tot aan de voordeur. The High School was een bolwerk van criminaliteit, intimidatie, bedreiging, overlast en uiteraard drugshandel. Diverse “jongerenwerkers” woonden in caravans die zij aan de andere kant van de Crijnssenstraat aan het water gestald hadden.

De Gemeente Amsterdam wil natuurlijk liever niet herinnerd worden aan het feit dat hun “jongerenwerkers” het eerste drugskartel van Nederland begonnen, jarenlang drugs aan kwetsbare kinderen verkochten terwijl ze zich vooral bezighielden met zware georganiseerde misdaad. Dat soort vervelende feiten kun je beter niet over beginnen.

De Gemeente Amsterdam wil vooral Deugen met een hoofdletter D en is – vanaf  2010-2011 – begonnen met De Jeugdkruistocht.

Wat is de Jeugdkruistocht?

De Jeugdkruistocht is een holy war voor de ziel van onze kinderen.

De doelstellingen zijn helder.

Geen enkel kind meer een beugel.

Alle kinderen VWO advies.

(Ook kinderen met ADHD, autisme of een verstandelijke beperking red.)

Hoe bereiken we dat?

Dat bereiken we door blind te marcheren in de Jeugdkruistocht. We marcheren tot aan het einde van de Regenboog. Aldaar heb je een grote pot met goud. Daar moet je dan omheen en dan na de rotonde rechtsaf. Aldaar wordt het aardse paradijs voor kinderen een feit.

De “jongerenwerker” van weleer, met lang haar, armen vol tattoos en die vieze, stinkende bouvier bestaat niet meer.

Die heeft plaatsgemaakt voor: De Jeugdkruisvaarder.

Er zijn drie soorten Jeugdkruisvaarders.

1.) Etnisch-religieuze meisjes die een diepe haat koesteren voor hoopopgeleide, ongelovige, heterosexuele, cisgender overlegpapa’s.

2.) Kinderloze MBO meisjes met een hele mooie grotemeisjes telefoon, die zichzelf niet uit een papieren zak kunnen vechten.

3.) Onvruchtbare “oude rotten”, ooit vol idealisme begonnen maar nu afgestompt en veelal alcoholist.

Ik raad u met klem aan mijn eigen aanvaringen met de Jeugdkruisvaarders van Amsterdam eens door te lezen.

SK: Santa’s Naughty List.

(Ik wil de artikelen ooit bundelen en er een heus “boek” van maken red.)

Ik kwam vanmorgen dit juweeltje tegen.

 alles-verboten

Parool: Door sluiting school mogen coffeeshops overdag weer open.

Het gezegde ‘waar een deur dicht gaat, opent altijd een andere deur’ is in dit geval meer dan waar. Toen eind juli de deuren van de particuliere middelbare school De Amsterdamsche School sloten, gingen die van de zes nabijgelegen coffeeshops na vier jaar eindelijk weer open.

“Officieel zijn we sinds maandag weer de hele dag open,” zegt Michael Veling, eigenaar van coffeeshop 420 in de Oudebrugsteeg trots. Vier jaar lang moest hij zijn deuren overdag gesloten houden.

Even goed opletten: overdag… zitten die kinderen op school. Het is dus superveilig om die coffeeshops overdag open te laten, want dan weet je zeker dat er geen kind in de buurt kan komen, want die zitten op school. Bovendien werken er geen Jeugdkruisvaarders in de coffeeshop dus de kans dat er drugs aan kinderen verkocht wordt is absoluut nihil. Je moet als Jeugdkruisvaarder echter een meer dan gemiddelde hoeveelheid lijm snuiven, dus: als een coffeeshop open is tijdens schooltijd? Dan is dat schadelijk voor de kinderen die verderop op school zitten.

Nod Yes Icon

De Amsterdamse School is een dure prive-school en die roomwitte, vermogende (expat) kindjes verdienen natuurlijk allerlei extra aandacht ende bescherming van allerlei verzonnen gevaren..

Veling: “Ik zit dan nog bijna op het Damrak, maar voor de wat achteraf gelegen shops was het een financiële aderlating. Vooral dat cruciale uurtje, tussen vijf en zes ‘s middags, was wel even wennen. Normaal gesproken komen de mensen vanuit hun werk toch nog even gauw een stickie halen.”

Dat ging de afgelopen jaren dus niet op, want zolang er een middelbare school op minder dan 250 meter afstand stond, moesten de coffeeshops hun deuren tot zes uur ‘s middags dichthouden.

Kome het volgende probleem.

Waarom 250 meter?

Waarom niet 150, of 300, of 175?

Is er een studie gedaan die wetenschappelijk bewijst dat enige schade voor kinderen beperkt blijft als coffeeshops op 251 meter afstand en meer open zijn tijdens schooltijd?

Natuurlijk niet.

Een echte zeloot, een Jeugdkruisvaarder Supreme heeft een getal verzonnen, ergens in een achterkamertje een keer.

Sinds De Amsterdamsche School is gefuseerd met het eveneens particuliere Winford is dat voor de coffeeshophouders in die buurt niet meer nodig. Door de fusie heeft De Amsterdamsche School namelijk haar monumentale pand op de Nieuwezijds Voorburgwal ingeruild voor Zuid.

Aah. De. Gossie.

Arme stinkend rijke kinderen, van de gracht, helemaal naar dat stomme Amsterdam Zuid?

Dan moet de au pair een heel eind omrijden met brengen en halen?

Dat is vervelend zeg!

Gelukkig voor Veling zag hij zijn omzet sinds de invoering van het afstandscriterium niet meteen kelderen. “Tijdens schoolvakanties en in de weekenden kon ik natuurlijk wel gewoon mijn deuren vroeg openen.”

Dat betekent niet dat zijn coffeeshop er zonder kleerscheuren vanaf is gekomen. “Vooral voor het personeel was het een zware klap dat er geen diensten meer waren te vergeven. Plotseling stonden ze op straat, ik kon ze niet houden.”

Als tientallen (veelal laagopgeleide mensen, internationalen en jonge mensen) hun bron van inkomsten verliezen om die arme stinkend rijke kindjes in dat klaslokaal 250 meter verderop te beschermen? Dan maakt dat de hele stad beter voor ons allemaal … en we zijn weer een paar stappen dichter richting de regenboog.

Hier in Amsterdam Republiek Kukenheim zijn wij bijzonder begaan met “jeugd”.

Kajsa Ollongren kan u er meer over vertellen.

Republiek Kukenheim: Class Warfare & Sociaal Darwinisme Met D66

Openbare orde
Volgens Veling zijn naast de coffeeshophouders ook de andere ondernemers in ‘zijn steeg’ blij met de verruimde openingstijden. “De bakker, de winkels en cafés, alle ondernemers hebben er baat bij. Zo’n coffeeshop trekt toch aardig wat publiek.” Hij stipt toch ook nog even het punt van de openbare orde aan. “We moesten weg omwille van de openbare orde. Maar wat ook weleens gezegd mag worden is dat de coffeeshop juist het perfecte instrument is om de openbare orde te handhaven.”

“De ondernemers, het personeel, iedereen zet zich in om de boel hier op orde te houden. Netjes het stoepje vegen, onaangename gasten weren: zo’n gedoogverklaring is toch een gunst, dat kan elk moment weer worden ingetrokken. We moeten dus op onze tellen passen.”

Ja meneer de kleine ondernemer met een handjevol personeel.

U moet inderdaad “op uw tellen passen”.

U moet bang ende angstig zijn.

Niet voor gekke dronken Ierse toeristen die helemaal uit hun plaat zijn en ook al niet voor hele agressieve meer etnische jongens met vuurwapens en een hersenpan vol cocaine.

Nee, u moet bang zijn van uw buren (de “help, overlast!”-mensen, de klagende Deugridders in het centrum).

En u moet bang zijn van de stormtroopers van Republiek Kukenheim.

Aan het einde van het artikel gebeurt er dan ineens iets heel geks.

Het Parool deelt ineens waardevolle informatie.

wietpas-parool

De eerste paragraaf is de belangrijkste.

De wietpas zou een klap geweest zijn voor het toerisme.

Dat zijn namelijk de allerbelangrijkste klanten van Republiek Kukenheim. We willen onze toeristen dronken, stoned, naar de hoeren en dan half slapend in de rij bij het Van Gogh Museum waar ze een ochtendje hun roes uitslenteren. Die toeristen zitten grotendeels in het Centrum en die moeten dus wel gewoon de hele dag aan hun drugs, drank en vette troep kunnen komen. Die wietpas zou dat allemaal verpesten!!?!?

Van der Laan, Chief Information Officer (en knuffel kankerpatient) van Republiek Kukenheim kon dus twee vliegen in een klap slaan.

Geen wietpas zodat alle echte “klanten” van Republiek Kukenheim aan hun fix kunnen komen….

en hij kon z’n broek ophalen, z’n riem goed doen, opstaan met beide armen wijd en bulderen…

Kijk. Eensch. Hoe. Ik. Deugggggg!!!!

In de supermarkt, die gewoon open is tijdens schooltijd, verkopen ze allerlei vormen van vergif.

Nee, lieve Deugridders, ik bedoel dan geen zoete troep en suikers, ik bedoel schoonmaakmiddelen als bleekwater, spiritus en gootsteenontstopper.

De kans dat een kind schade oploopt door bleekwater, spiritus of gootsteenontstopper terwijl je op school in de klas zit en niet in de buurt bent van de supermarkt die deze producten verkoopt is … well, it’s too fucking ridiculous to even merit any consideration. Een fucking zes (6) jarige kan je uitleggen dat dit een waanzinnig concept is (en dan gillen, stampvoeten, weglopen en demonstratief een deur dichtsmijten red.)

De laatste paragraaf is eveneens interessant.

Alleen de zes (6) coffeeshops rond de Nieuwezijds Voorburgwal zijn nog open.

De overige een-en-twintig (21) kleine ondernemers (met zaken rondom scholen) met een handjevol personeel hebben de deuren moeten sluiten.

Drugs horen in het Centrum, niet in de buitenwijken waar allemaal gewone mensen met kinderen wonen.

Kijk onsch eensch deugen met een hoofdletter D.

Dan gaan we het Lalaland van Republiek Kukenheim verlaten.

We gaan terug naar planeet aarde waar feiten een hele vreemde rol spelen.

Hoe staat het nu met het drugsgebruik onder “jeugd”?

Ongetwijfeld is dat drastisch gedaald met al deze geweldige Deugridder maatregelen?

Shaking No Emoticon

Helaas niet.

Drugsgebruik onder jongeren neemt toe. Ze nemen meer verschillende dingen (combinaties drugs, veelal met veel alcohol zoals breezers). Ze nemen veel zwaardere dingen (GHB, XTC, Speed, Cocaine). En ze nemen meer (grotere hoeveelheden).

Dit wordt nog leuker.

Onderzoek door het Trimbos Instituut wijst (al jaren red.) uit dat verreweg de meeste drugs gedaan wordt door de “jeugd”….

… van Amsterdam Zuid.

Al die roomwitte, vermogende, “linkse”, self absorbed Zuidkakkers kan het namelijk geen ene ruk schelen of hun kinderen drugs doen.

(Ze doen zelf namelijk ook geregeld drugs, of ze deden het vroeger).

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de Jeugdkruisvaarders een stuk leuker vond toen ze gewoon drugs aan kinderen verkochten en een drugskartel begonnen.

Oh… en waar begonnen de “jeugdwerkers” hun eerste “jeugdhonk” om drugs te verkopen aan kinderen?

Yea…

… in Amsterdam Zuid.

happyfamilyzuid

Dan tot slot een stukje onderzoeksjournalistiek.

Ik spel ons blog met een “1”, SlimK1nd.

Waarom doe ik dat?

Nou een aantal redenen.

1.) Ik vind het hip en jong en techy.

2. Ik heb maar 1 kind en “ik heb er maar 1” als justificatie voor verwennerij is een soort lijfspreuk geworden.

en 3.)… wel… eh ditte….

whois-slimkind

Met whois kun je achterhalen wie de eigenaar van een website is.

En als je intikt who is www.slimkind.nl dan krijg dit wazige “bedrijf”.

Het adres van het “bedrijf” is errug interessant.

Het hoofdkantoor van Jeugdbescherming Regio Amsterdam (JBRA, wat vroeger Bureau Jeugdzorg heette) zit ook op de Overschiestraat.

(Alleen niet op dat huisnummer).

Ik ben bloedje nieuwsgierig wat ze daar doen.

Voor de oplettende lezer: ik ben door Jeugdzorg beschuldigd van “lidmaatschap van een drugskartel”, ergens in 2008.

Enige excuses, rectificatie en schadevergoeding blijven uit.

Share
 

Leave a Reply