Escapisme Met Ellen Deckwitz (En Haar Geflipte Vriendin)

, , Leave a comment

Enige tijd geleden bood Ellen Deckwitz steun aan een vriendin wiens relatie was stukgelopen.

Ellen’s vriendin was er heel slecht aan toe.

Ze was hysterisch aan het huilen, haar hele lichaam schokte en ze snoot zelfs haar neus in Ellen’s gordijnen.

Daarna crashte ze kreunend en schokkend in Ellen’s bed.

(Ellen sliep op de bank red.)

We zijn inmiddels enige tijd verder.

Maar het gaat nog steeds waardeloos met Ellen’s vriendin.

Het gaat – zo te lezen – met een hele hoop mensen in Ellen’s omgeving helemaal niet goed.

We gaan ons bezighouden met escapisme. Vluchtgedrag, voor mensen die hun problemen en mankementen niet onder ogen willen zien.

escapism

Leest u even mee?

NRC: Troostuitputting.

Mijn vriendin M. verbrak twee maanden geleden haar relatie en tussen de hysterische huilbuien door gaat het prima: ze kan lachen, ze kan werken, ze heeft een nieuwe woning die ze kan inrichten. Iedere week houdt ze ter troost een vreetavond. Dan sta ik op de stoep met een tas vol stroopwafels, winegums, ovenhapjes, chips en gaat ze los. Uit solidariteit eet ik dan ook maar een bak roomijs en wat pizza’s mee.

Je moet je voorstellen dat Ellen en haar vriendinnen allemaal “vrouwenbladen” lezen en ze kijken allemaal van dat soort waardeloze Hollywood rom-com’s. Als hij het ‘uit’ maakt? Dan word je heel verdrietig en zielig en gaat chocolade met ijs eten en teveel drinken en allemaal mensen bellen of appen en dan snikken op de bank bij dat ene liedje want dat was echt “ons” liedje en boehoehoe.

„Het is symbolisch”, zei ze dit weekend tussen twee scheppen krijtdrop in, „ik probeer het gat te dichten dat in me zit.” Ze voelt zich na zo’n avond troostschransen zo slecht over zichzelf dat ze weer even kan vergeten dat ze haar hele leven heeft omgegooid. Ze vervangt het ene verdriet met het andere en houdt zo de dagen vol.

Heel goed, Ellen; ze is een labiele, emo basket case, zoals alle mensen in jouw omgeving.

We zijn godverdomme maanden verder, maar je vriendinnetje zit nog steeds vast in hysterisch en overdreven emo gedrag.

Ik bespeur tevens een vleugje rouwpornoze vindt het gewoon leuk om zich rot te voelen en vooral aandacht te krijgen.

Het is opmerkelijk wat voor soorten troost er tegenwoordig in de mode zijn: mijn zus gaat keihard sporten. Hoe slechter het met haar gaat, hoe fitter ze is. Mijn beste vriend leest zich bij sipte een ongeluk. Als hij totaal bij is qua hedendaagse literatuur, weet ik dat hij er zware weken op heeft zitten. Om me heen is de meest voorkomende troost gewoon keihard werken. Toen ik vorig jaar in een relatiecrisis zat, nam ik extra opdrachten aan. Niet alleen brachten de afspraken regelmaat in een tijd waarin de rest van mijn bestaan van iedere structuur leek te zijn ontdaan, maar ook was het geweldig om niet bij mezelf te hoeven stilstaan, simpelweg bij de klussen die moesten worden geklaard. Niet positief denken, maar positief doen. Mijn kennissen in echtscheiding zitten tot in de late uren op kantoor, bevriende journalisten reizen naar de andere kant van de wereld omdat hun huis geen thuis meer is, een neef verwerkte de dood van zijn vader door een nieuw bedrijf op te zetten. We putten ons uit tot we geen puf meer hebben voor tranen.

Nou, ehm… neen, Ellen.

Shaking No Emoticon

Dit zijn allemaal voorbeelden van klassiek vluchtgedrag, escapisme. Mensen vluchten in allerlei activiteiten en gedragingen omdat ze niet in staat zijn om op een adequate manier met hun problemen slash tegenslag om te gaan. Ze willen die problemen niet onder ogen zien en ze kunnen slecht omgaan met hun eigen zwakte en incompetentie. We zijn een stuk intelligenter dan bijvoorbeeld apen; als het op de apenrots even tegenzit wordt er direct met stokken geslagen, met poep gegooid of er wordt een schijnparing opgedrongen. We zijn tevens een stuk intelligenter dan pre-teens; als het jonge kinderen even tegenzit wordt het veelal direct huilen, stampvoeten, gillen, boos weglopen, met een deur smijten en dan hysterisch op een bed gillen met je hoofd in je kussen. Een hysterisch, extreem emotionele, bijna labiele respons op tegenslag zou je dan ook niet verwachten bij vrouwen van 34+ jaar oud. Maar zoals reeds eerder gezegd: in Ellen’s omgeving is iedereen niet echt helemaal in orde. Hoe een enkele columniste een vriendenclub louter bestaande uit randdebielen opbouwt is mij een raadsel.

Escapisme is heel slecht voor je.

Je kunt beter je problemen onder ogen zien.

Net als grote mensen.

Dan moet Ellen – na al dat gemekker en geweeklaag – er een einde aan breien, en dat gaat een beetje mis.

Natuurlijk, eens komt de klap, je kunt niet om verdriet heen, je moet erdoorheen, etcetera, maar ondertussen worden er bakken met geld verdiend aan het ontwijken van ons leven. En harkt de Belastingdienst daar weer een gezellig percentage van binnen. Maar wat maakt het ook uit: je verdient geld, hebt afleiding en stut ook nog eens de economie. Zo worden er kapitaal, pensioen en een nationale spaarpot opgebouwd, op zoek naar het einde van het lijden. We werken liever aan iets anders dan aan onszelf. En zo leven we in een land dat drijvende wordt gehouden door een streven naar verlichting. De samenleving dankt een fundament aan de gaten van haar inwoners.

Dat klopt, Ellen. Na maanden uitstel komt dan “de klap” en dan kun je eens een (1) hele week extra doorhuilen en je thuis opsluiten met een bak ijs en een heel seizoen van Game of Thrones. De “klap” kan – maanden aandacht trekken en vooral heel zielig doen – nog eens extra gemolken worden. “Ja, ik heb het maanden uitgesteld, maar ik kon gewoon niet huilen”, en dan nog eens lekker extra dik aanzetten en huilen en snotteren en kankeren en mijmeren over je fokking ex. In latere jaren kun je kleine micro-dipjes hebben, een off day, waar je 1x per jaar toch nog eens dik moet uithuilen en stressen over die ex; het liefst met een vriendin erbij met drank en veel suikertroep.

Daarna wordt het ineens een kapitalistisch slash free market laissez-faire manifesto?

“Er wordt bakken met geld verdient aan het ontwijken van ons leven”.

Dat klopt, Ellen!

Zo verdien jij inderdaad je geld.

Nod Yes Icon

Kapitaal, pensioen en een nationale spaarpot, op zoek naar het einde van lijden?

Een streven naar verlichting?

(Ellen slikt zware medicatie red.)

En klaarblijkelijk betalen we dus belasting omdat we allemaal vreselijke kneusjes zijn met allerlei problemen?

De gaten in de bevolking?

Dat was weer heerlijk depressief.

Thanks.

Ik vond het slot erg verwarrend, Ellen.

Heb jij vandaag je medicijnen genomen?

Hier, kom eens zitten. Wil je een pakje appelsap bij je pil?

Prozac Pill Icon

Probeer je eens die ex van die vriendin van Ellen voor te stellen.

Dit is de tweede column waar dit mens als een absoluut hysterische, emo, jankende, snotterende, labiele, attention whore overkomt.

Wat zal die jongen denken?

God, ben ik blij dat ik van dat fokking wijf af ben!

 

Share
 

Leave a Reply