De Slimme Gemeente Nader Beschouwd

, , 1 Comment

2011 begon fantastisch voor Erik Gerritsen met de publicatie van zijn boek: De Slimme Gemeente Nader Beschouwd.  Er is online een gratis .pdf exemplaar verkrijgbaar, ziehier.

Google Books

En hier:

OAPEN

Even goed opletten hier. Dit is niet zomaar een “boek”… dit is een proefschrift. Erik is een parmantige meneer die zichzelf graag hoort praten. Een meneer die vindt dat ie een zekere status verdient en dus wilde Erik vreseluk graag promoveren. Da’s een hoop academisch gedoe. Je moet namelijk zogenaamd “wetenschappelijk onderzoek” doen en dan vervolgens dat “onderzoek”, de gehanteerde methode, peer-review, de metrics (de eigenlijke uitkomsten) en je thesis en conclusie publiceren.

Erik’s publicatie is mede tot stand gekomen dankzij een genereuse donatie van het door het Prins Bernhard Cultuurfonds beheerde Van Der Kruijs Fonds. De ondertitel van Erik’s proefschrift is dan ook regentesk en gewichtig.

Hoe de lokale overheid een bijdrage kan leveren aan ongetemde maatschappelijke problemen.

Dat “temmen” is relevant. Denk aan white man’s burden. De natives? Die moet je temmen. Die zijn wild.

Hoe heeft Erik in Godesnaam de tijd gevonden om 1.) wetenschappelijk onderzoek te doen, 2.) dat te publiceren… terwijl ie de Algemeen Directeur van Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam was? Waar haalt Erik de fokking tijd vandaan? Erik’s onderzoek bestaat grotendeels uit eigen ervaringen en gesprekken, een soort interviews met zijn meer directe collega’s. Het top-echelon van Jeugdzorg, waar Erik de directeur is. Veruit de beste manier om objectief en maatschappelijk relevant wetenschappelijk onderzoek te doen is door je naaste collega’s wat leuke vragen te stellen.

Jeugdzorg betaalt Erik dus dat dikke directeur’s salaris en dan komt daar een leuk bedrag bovenop van dat Cultuurfonds.

Het proefschrift heb ik niet helemaal gelezen. Ik heb liever een vogelspin die eitjes legt in mijn oor. Ik heb erdoorheen gebladerd, zoekend naar iets wat niet vreselijk bowring was. Ik ben wel van plan om het ooit helemaal te lezen, het is per slot van rekening gratis te downloaden (waarvan akte en waarvoor dank, ook namens de Piratenpartij Nederland). Het is een verzameling van bestuurlijk gewauwel en “inzichten” van zijn mede directrices, Sigrid van der Poel en Claire Vlug, een kwaliteitsmanager, wat andere figuren. Het is academische bestuursonzin.

Het is vooral: kijk eens hoe noodzakelijk en belangrijk we zijn.

En dat allemaal voor “de samenleving” en uiteraard de “maatschappij”.

En natuurlijk voor “slimmer werken“, meer efficient en transparant bestuur.

Er zit een hele bijzondere passage in het proefschrift. Jeugdzorg blijkt in hun interne communicatie en organisatiestructuur de wereld opgedeeld te hebben in 2 delen: de binnenwereld (da’s iedereen die bij Jeugdzorg werkt) en dan is er de buitenwereld (da’s de rest). De binnenwereld is uiteraard een bolwerk van creatief professionalisme met een scherp oog voor efficientie, ruggespraak en vooral vruchtbare samenwerking. De buitenwereld laat echter veel te wensen over. Het is een absoluut zooitje, er is duidelijk ruimte om enorm veel “slimmer te werken” en wie beter om de rest van de wereld de vele benefits van al dat “slimme werken” bij te brengen dan een moderne, progressieve, dynamische, avant-garde organisatie als Bureau Jeugdzorg.

De buitenwereld is een drama.

De situatie is zo ernstig dat er een heuse functie voor in het leven geroepen is: De Manager Buitenwereld.

Maatschappelijke problemen moet je temmen.

En de buitenwereld vereist management.

In die boze buitenwereld is er een bijzondere groep die echt helemaal absoluut fokking shit is. Die groep heet “ouders”. En in die enorme, rottende, stinkende pan soep vol (yuck) “ouders”, zit een hele bijzondere groep van kankerlijers die echt helemaal modderfokking dogshit zijn. Mondige, progressieve ouders met enige kennis van hun rechten en enig inzicht in hoe hun rechtstaat hoort te functioneren.

Die “ouders”?

Die vertrouwen niets of niemand, die zijn wantrouwig, die bemoeien zich overal mee, die dienen overal klachten in, toestanden met juristen, die klagen ook altijd, ze zeiken maar over hun rechten, en elektronische communicatie en digitaal dossier bijhouden, zoveel tijd kwijt aan administratie, we kunnen ons werk niet of nauwelijks doen door een woud aan toezichthouders dus…

Je kunt gewoon niet lekker met zo’n gezin aan de slag.

Okay, let's recap:

We hebben meisjes van 30, single, kinderloos, MBO, met leuke telefoontjes, etnisch-religieus en stoepkrijt.

Daar voegen we een sekte-achtige mentaliteit aan toe.

"Wij versus de buitenwereld".
"Ik hoor bij de binnenwereld".

Ouders kun je niet lekker mee aan de slag.
Die vertrouwen niets of niemand.

Die horen bij die enge, boze ... (gulp)... bui-hui-hui-huil-tenwereld.

Aan het hoofd van dit alles staat een statige regent die de "binnenkant" gaat opknappen.

En ergens een donatie heeft losgepeuterd.
Van een Cultuur?fonds?
Want bestuur van een sociale jeugd-instelling is cultuur?

En onder zijn Verlichte Leiding.
Wordt Jeugdzorg de 21e eeuw ingetrokken.
Modern. Digital. Hip. Open workspace. Korte communicatielijnen.

En die meisjes, met die telefoontjes?

Die gaan dan de wijk in.

Om maatschappelijke problemen te temmen.

I see a recipe for disaster.

Weet je wie ook een Manager Buitenwereld heeft?
De Kerk van Scientology.
I shit you not.

 

Share