De samenstelling van de werkvloer

, , 1 Comment

In mijn capaciteit als “onderzoeksjournalist” had ik ooit een lang gesprek met Loes de Fauwe, “professioneel” journalist(e) van het Parool. Loes “hielp” bij de invoering van de nieuwe Jeugdwet. Alle jeugd”zorg” wordt niet meer landelijk geregeld sinds 2015. De verantwoordelijkheden voor budget, management, uitvoering en toezicht liggen nu bij de Gemeente. Hier in Amsterdam was dat al jaren zo. BJAA (Agglomeratie A’dam) had een soort status aparte.

Loes schreef tijdens die invoering tal van leuke puff pieces, met pakkende koppen als: “Jeugdzorg heeft de zaakjes goed op orde”. In zo’n artikel kregen dan de communicatie-manager van Jeugdzorg en de PR manager van de Raad v/d Kinderbescherming de kans om te vertellen hoe “soepel” de samenwerking tussen beide diensten verliep. Uiteraard waren de “communicatielijnen” ineens veel “korter” geworden.

Loes stelde ons simpele Amsterdammers gerust. Komt allemaal goed. Zaakjes goed op orde.

De Nederlandse Vereniging van Jeugdrecht Advocaten kwam niet aan het woord.

Nergens niet.

Dat noem je balanced journalism.

Onze wethouder Cluster: Sociaal, Onderwijs Jeugd en Zorg: Mw. Simone Kukenheim had ook een leuke PR club gevonden en die kwamen met een reuze pakkende slogan: We gaan het beter doen met minder geld. De slogan schitterde een tijdlang op het website van de Gemeente A’dam, naast haar profielfoto.

Sinds de invoering van de nieuwe jeugdwet zijn “we” het beslist niet “beter” gaan doen en er is bij een aantal clubs (waaronder Veilig Thuis en Jeugdzorg) een zak geld bijgekomen, want het ging grandioos mis vanaf dag 1 van de invoering. De pakkende slogan werd dan ook al snel verwijderd. En Loes ging toen maar wat andere upbeat stukjes schrijven.

Loes en ik spraken elkaar telefonisch – ergens in 2015. Ik vertelde haar het eea over Jeugdzorg en wat ik zoal te weten was gekomen. Ik had sterk het idee dat Amsterdammers daar meer over zouden moeten weten en had daarnaast het gekke idee dat het Parool – als Amsterdamse krant – daar wellicht een rol kon spelen. Loes vond dat allemaal heel erg vreemd. Toen ik Erik Gerritsen bekritiseerde raakte ze helemaal van slag en begon te ratelen. Het was allemaal weinig coherent, maar hier is een greep:

Leer mij Erik kennen, Erik is een geweldige vent… Leuke vent, ja kan leuk praten… Leer mij Jeugdzorg kennen, Jeugdzorg is een leuke, moderne club… Leuke club ja, leuke mensen… Kijk eh Jeugdzorg, jeugdzorg, we zijn allemaal jeugdzorg, “ik” ben ook jeugdzorg

(En dan komt ie).

“Er werken daar een hoop niet zulke goede mensen, maar ook allemaal hele goede mensen”.

(Wat een inzicht, niet?)

Ik legde Loes toen uit dat er volgens mij ook dikke en dunne mensen werken en hoogstwaarschijnlijk ook mensen zonder gympen en mensen met gympen. Toen ik over medewerkers zonder spijkerbroeken begon wilde Loes vooral snel van mij af.

Loes is een waardeloze journaliste, maar haar geblaat is min of meer de norm:

Jeugdzorg is een waardeloos instituut, maar de mensen die er werken zijn… 

[ vul superlatieven in ]

Jeugdzorg is dogshit, maar de mensen? Die zijn idealistisch, integer, betrokken, overwerkt, onderbetaald en doen vreselijk noodzakelijk maar ondankbaar werk. Niets is echter minder waar. Jeugdzorg is dogshit en dat komt grotendeels doordat het personeel krankzinnig dom en compleet incompetent is.

Dhr. Arnold Heertje publiceerde ooit wat dingen over Jeugdzorg en kreeg meteen een kort-geding aan z’n broek. Een Amsterdamse misdaad-blogger kreeg ruzie met ze en raakte kortstondig z’n kind kwijt. Ik heb derhalve geleerd dat je heul voorzichtig moet zijn met wat je over Jeugdzorg zegt en schrijft want anders zwaait er wat.

Jeugdzorg reageert heel eigenaardig op vrijheid van meningsuiting.

Ik ga het daarom algemeen houden. Ik doe al jaren marktonderzoek. Je moet dan denken aan data-collectie, socio-demografie en statistiek. Aangezien onze jeugdprofessionals zo [ vul superlatieven in ] zijn, is het een goed idee om eens een nadere blik te werpen op de samenstelling van de werkvloer. Die samenstelling nader beschouwen is een prima inleiding voor een meer in-depth analyse van specifieke diensten en werknemers in volgende artikelen.

Ik heb in de zomer van 2016 een heus “boek” geschreven. Het gaat over van alles, waaronder jeugdrecht. Ik heb tussen 2010-2014 veel “onderzoek” gedaan naar jeugdrecht en jeugdprofessionals, oa voor dat “boek”. Ik ben in die jaren een slordige 22 jeugdprofessionals tegengekomen bij alle diensten die er zijn. Ik ken mensen van: JBRA (jeugdbescherming, voorheen jeugdzorg), Altra (opvoedkundige hulp/ambulante zorg), Spirit (jeugdmaatschappelijk werk), de Raad v/d Kinderbescherming (Min VenJ), de Rechtbank van A’dam, Team familie en jeugd en Veilig Thuis (huiselijk geweld en kindermishandeling), Politie, de Ombudsman team Jeugd en het Openbaar Ministerie.

Twee-en-twintig (2) “professionals” verspreid over diverse diensten is een prima steekproef. Ik trek de directieleden en kwaliteitsdirecteuren er van af en richt mij dan echt alleen op de werkvloer. Je moet je alle jeugdprofessionals voorstellen als een grote pan soep. Een hele grote pan soep met alles en iedereen erin. Als je als burger met “jeugdzorg” te maken krijgt? Dan krijg je een lepel uit die pan soep. Je krijgt te maken met een kleine subset, een kleinere steekproef uit het totale universum. Ik kom dan op de volgende cijfers.screenshot-2016-11-22-at-05-07-13

Tabellen lezen is een beetje een vak apart – niemand wordt echt direct vrolijk van een sheet vol cijfers. In dit geval zeer zeker niet want het is allemaal nogal schokkend. De paarse row – da’s Jeugdzorg: 9 medewerkers, 7 vrouwen. Da’s relatief normaal. Er werken nu eenmaal meer vrouwen in de (lagere) functies in de “zorg” dan mannen. De 7 vrouwen echter zijn allemaal single en kinderloos. We zien tevens een vrij hoog aantal mensen met een etnisch religieuze achtergrond. Niet bepaald een accurate weerspiegeling van Amsterdam.

Als we naar de gehele steekproef kijken dan zien we dat alle 14 vrouwen kinderloos zijn. Dat is uitermate vreemd. De kans dat je dat uit die grote kom soep lepelt is statistisch verwaarloosbaar, probability 0.0000000000000 iets miniems. De meiden van Spirit, Jeugdzorg, Altra, noem ze maar op. Ze hebben allemaal zelf geen kindjes en veruit het merendeel van die meiden is single. Gemiddelde leeftijd? Rond de 30 zou ik zeggen. “Meisjes” van 30+. Zo beschrijven ze zichzelf ook: “Ik ben een meisje van 32 jaar”. (En dan een beetje heen en weer wiegen met je telefoontje in je hand).

Als we naar de directies kijken dan zien we alleen maar vrouwen. Dat is denk ik een plus? Geen idee. Als ik puur op mijn gevoel afga, dan zou ik zeggen, vrouwen zijn wellicht meer humaan en betrokken bij het leed van jeugdigen dan mannen? Mannen zijn meer klinisch en technocratisch? Ik lul maar wat. Voor mijn gevoel is het denk ik een plus.

Het gemiddelde opleidingsniveau bij Jeugdzorg is MBO. De meiden werken veelal 4 dagen in de week. Da’s weinig uren en het betaalt niet bijzonder goed, dus dat betekent sociale huur, of – voor die minieme groep die niet single is – wellicht een vrije sector flat, of misschien zelfs een klein hypotheekje (omdat je partner ook een redelijk salaris heeft, of omdat papa en mama bijspringen?).

Onder de 9 Jeugdzorg medewerkers bevinden zich 3 teamleiders, allen single en kinderloos. Ook daar een gemiddeld opleidingsniveau van MBO. Twee (2) van de drie hebben een etnisch religieuze achtergrond. Leeftijden ergens tussen de 30-40 gok ik. De allochtonen hebben allemaal een etnisch-religieuse achtergrond.

Ik ga in deze sectie “Jeugdrecht” een aantal leuke, edoch volledig anonieme verhalen delen. Het is mijn hoop dat die verhalen dieper inzicht verschaffen in de manier waarop onze overheid, “de Gemeente”, zich bezighoudt met de Conventie van de Rechten van het Kind en hoe de dienstverlening naar burgers toe zoal verloopt.

Ik ga de paarse row eruit lichten en we gaan rustig aan beginnen met onze subset, onze jeugdzorg-steekproef.

Hou de samenstelling van de werkvloer in je achterhoofd.

De kernwoorden zijn: meisje, kinderloos, single, MBO, etnisch-religieus... en stoepkrijt.
Dozen en dozen vol stoepkrijt.

Devious Smile

Share