De Religie Van Vrede, de Bezetting & De Holocaust

, , Leave a comment

Een stel verwende, vermogende kwallen in Amsterdam Zuid wilde een gedenksteen voor Joodse slachtoffers van de Nazi’s laten verwijderen.

Waarom?

Een hele hoop mensen struikelden over die steen.

Die steen was vlak voor hun deur.

Weinig krachtige argumenten.

Online ontstond direct #ophef dus ze zagen er vanaf.

Ik kwam dit gisteren tegen.

NRC: Jodenhaat.

Het is best aardig geschreven.

En het artikel gaat lange tijd goed.

Maar het blijft natuurlijk het NRC.

Vorig maand organiseerde dezelfde stichting een conferentie over Holocaustonderwijs. Een docent vertelde zich er gemakkelijk van af te maken met een klassikale vertoning van Schindler’s List. Een ander wordt jaarlijks geconfronteerd met islamitische leerlingen die zich – met toestemming van hun ouders – ziek melden voor een excursie naar een synagoge.

Dat laatste vind ik geen probleem.
Ik ben een antitheist, ik zou mijn kind ook ziek melden.
(Tenzij ze zelf wel wil).

Ook was er een docent die zijn leerlingen had gevraagd wat ze als eerste te binnen schiet bij het woord ‘jood’. Autochtone kinderen antwoordden: „Tweede Wereldoorlog”. Islamitische leerlingen: „vijand”.

Dit is extreem zorgelijk.
Joden in Nederland zijn namelijk absoluut geen vijanden van Moslims in Nederland.
Er is geen Joods geweld richting Moslims.

Een lastige klus dus, dat Holocaustonderwijs in Rotterdam.

Lastige klus?
Het is een schandalige situatie.
Al decennialang.

Toch toonden veel docenten ook begrip voor het onbegrip en onwetendheid van hun islamitische leerlingen, die zich nu eenmaal gemakkelijker identificeren met hun geloofsgenoten in het Midden-Oosten dan met een in het verleden vervolgde bevolkingsgroep. En dus zou er in de les ook meer aandacht moeten komen voor de slachtoffers van geweld in het Midden-Oosten, meenden sommigen.

Islam Diagram

Klinkt goed.
Als de stof over de Tweede Wereldoorlog wordt behandeld?
Als de bezetting wordt behandeld?
Als de Holocaust wordt behandeld?
Dan spenderen we daarna wat lessen aan de Sharia straffen in Saudi Arabia.
We doen wat handen afhakken.
Vrouwen die zijn overgoten met zuur, of gestenigd.
We doen een les over de vele martelkamers in het Midden Oosten.
Homo's ophangen van hijskranen in Iran.
De uitspattingen van ISIS, Khadaffi, Saddam.
GIA en FIS in Algerije.
etc.
We zorgen ervoor dat het leed van Moslims in het Midden Oosten ook aan bod komt.
Meer ehm... balans, weet je wel?

En dan doen we een field trip, een excursie, naar een Marokkaanse gevangenis of een Turkse gevangenis.

Want naar Auschwitz willen Moslims niet.

Trouw: Auschwitz vertelt de Nederlandse politie ook over het heden.

Veel deelnemers hebben een Joodse achtergrond, of zijn actief in ‘Roze in blauw’, de LHBT-organisatie binnen de politie. Agenten ‘met een migratie-achtergrond’ schitteren door afwezigheid. “De groepen waar op dit moment hard tegenaan wordt getrapt door sommigen zijn hier niet vertegenwoordigd”, zegt Gerhard Van Dam van de recherche in Utrecht. “Daar had ik wel op gerekend en gehoopt.”.

Ik dacht er juist door Moslims hard tegen homo's aan getrapt wordt.
Maar hij bedoelt natuurlijk de populisten en hun kritiek op de Islam.

Het is een pijnlijk punt voor de organisatoren. “We hebben mensen van de Marokkaanse en Turkse netwerken binnen de politie expliciet gevraagd mee te gaan”, benadrukt Michel Theeboom van het Joods politienetwerk. “We blijven proberen om ze mee te krijgen.” Naar de redenen kan hij alleen gissen. “Misschien toch onbekendheid. Wij hebben deze geschiedenis van kleins af aan meegekregen, zeker mensen die familie hebben verloren zoals ik.”

Of familie hebben te eren, zoals wij allemaal, meneer agent.

Mijn beide opa’s stonden op een lijst, moesten zich melden. Ze doken onder. Talloze mensen verdwenen. Mijn grootouders raakten bijna al hun vrienden kwijt. Een vriend/klant van mijn opa had de kampen overleefd. Een Joodse meneer. De verhalen die ik heb gehoord zijn vreselijk. Ik doe een greep.

Mijn grootouders en hun vrienden, kennissen, andere mensen van hun leeftijd vertelden ons eigenlijk niks over de oorlog en de bezetting.

Tot het op school werd behandeld.

Ik kreeg in de vierde klas les van een schat van een vrouw. Juffrouw Elly Pop. Ze was Joods en had de oorlog grotendeels doorgebracht op een onderduikadres. Ze moest lange tijden achter elkaar rechtop in een geheime ruimte in een kast staan. Daardoor waren haar bekken en heupen helemaal vergroeid. Ze waggelde als een pinguïn. Ze had een stoel op wieltjes. We mochten haar omstebeurt rollen door de school.

Ergens in de winter van 1979? 1980? – na het speelkwartier (wat gek genoeg altijd een half uur duurde), na de lunch… begon Juffrouw Elly Pop, in een dikke, blauw, angora trui, met haar ketting met die Ster van David… ‘We gaan het hebben over de Tweede Wereldoorlog en de bezetting van Nederland door de Nazi’s….

Ik vond het een prima “les”. Het was een soort gesprek. Iedereen mocht meedenken en meepraten. Een aantal kinderen deelde zelfs verhalen, dingen die ze al van hun grootouders hadden gehoord.

“Ja”, zei Elly, “dat is verreweg het beste idee, praat maar eens met je grootouders”…

Dus dat deed ik.

En daarna ben ik nooit meer hetzelfde geweest.

Die verhalen maakten een hele heftige, blijvende impact.

Mijn grootmoeder (moeder van mijn vader) hoorde bij een soort commune, een soort antroposofisch kunstgenootschap. Albert Mol en zij waren goede vrienden. Mijn opa, haar man, was een dichter, schrijver, schilder. Men nam absinth, men dronk, open relaties, open homoseksualiteit. Dat vonden de Nazi’s allemaal maar niks dus iedereen kon op de vlucht. Mijn oma had het heel zwaar, alleen, zonder man. Mijn opa dook onder en werd ziek. Hij kreeg zware bronchitis en longontsteking. Hij overleed kort na de oorlog. Ze hebben het alletwee vreselijk zwaar gehad tijdens de bezetting. Er kwamen zelden verhalen uit. En als mijn oma erover praatte dan voelde ze zich duidelijk helemaal niet lekker.

Mijn grootvader (vader van mijn moeder) werkte in de confectie, een bedrijfstak waar ook veel Joodse mensen werkten. Hij vertelde mij jarenlang, avondenlang over die bezetting. Te weinig eten. Illegaal bomen omhakken om het hout te verstoken, of te ruilen voor iets anders. Toen al z’n vrienden verdwenen waren, en er helemaal niemand meer over was, kwam de hongerwinter. Hij moest eten zien te regelen voor zichzelf, mijn oma en haar ouders. Zijn eigen moeder, mijn overgrootmoeder, een felle Communist, ging op transport. Zijn broer – een schijterd – ging bij de NSB. Mijn opa kwam op een lijst terecht, hij moest werken in Duitsland. Dus ook hij ging onderduiken. Zodra de oorlog stopte, ging mijn opa met mijn oma (dan vriendje/vriendinnetje) naar de Dam. Ze wilden feesten. De Nazi’s openden het vuur op de menigte. Mijn opa en oma moesten op de grond duiken en rennen. Na de oorlog probeerde z’n broer te schuilen bij een tante. Ze deed het raam open en schreeuwde de straat in: “Hij is hier, die verrajer is hier”. Mijn grootvaders broer werd gearresteerd en kreeg een lange gevangenisstraf. Mijn opa had nooit meer contact met zijn broer.

Jaren later, als ik krap 20 ben, overlijdt mijn opa.

Zijn broer, de ex-NSB’er – kreeg geen uitnodiging, maar kwam wel opdagen bij de crematie.

Ik heb ‘m eruit gezet.

Samen met mijn oma.

 Burgemeester Aboutaleb, ook bij de conferentie, benadrukte dat niet alleen moslimjongeren zich schuldig maken aan antisemitisme, maar dat het van alle tijden is en van alle bevolkingsgroepen. Hij gaf geen voorbeelden, maar nog diezelfde dag werd bekend dat de Rotterdamse rapformatie Broederliefde geen Ambassadeurs van de Vrijheid meer mogen zijn tijdens het landelijke Bevrijdingsfestival, omdat rapper Emms (geen moslim) in een voetbalstadion had meegezongen met het vreselijke „Hamas, Hamas, joden aan het gas”.

Had ik al over geschreven.

Het zal ze leren. En hopelijk meer effect hebben op onze jongeren dan welke struikelsteen of Holocaustles dan ook.

Struikelsteen?
Nee, dom kutwijf!

 

G e d e n k s t e e n.

Share