De Reden Waarom Ik Zelf GEEN Smartphone Gebruik (Met Rosanne Hertzberger, Die Verslaafd Is Aan De Hare)

, , 3 Comments

We blijven in de feeststemming want Rosanne Hertzberger is terug van vakantie!

Welkom terug Rosan!

We hebben je vreselijk gemist.

Ik heb een gloeiende teringhekel aan smartphones. De belangrijkste reden is dat ik het fucking schermpje veel te klein vind (ik ben stekeblind). De tweede reden is dat ik het lekker vind om te tikken. Ik wil een echt toetsenbord, dat vind ik veel prettiger. Ik vind het helemaal niks om als chimpansee op dat schermpje te rammen of eindeloos door schermpjes te scrollen danwel te swipen. Als ik op pad ben, naar kantoor of vrienden, ben ik meestal diep in gedachten verzonken. Ik heb wel een mobiel, voor noodgevallen, maar ik neem geen telefoon op als onderweg of uit ben. Op langere zakelijke reizen neem ik uiteraard wel mijn Chromebook mee, maar da’s eigenlijk alleen voor tijdens de vlucht, in het hotel en werk. Overal waar ik kom zie ik hetzelfde: eindeloze automatons, drones, allemaal rammend op dat kleine schermpje, helemaal blind en doof voor alles wat er om ze heen gebeurt.

Begrijp mij niet verkeerd: ik ben een echte, onvervalste digital junkie… ik doe dat alleen op een laptop/chromebook.

Rosanne Hertzberger is – geheel volgens verwachting – verslaafd aan haar smartphone.

En dat is vreemd, want ze heeft een jong kind. Ik kreeg een jonge dochter lang voor smartphones bestonden. Mijn kleine kabouter was al vier (4) jaar (jr.) oud toen die krengen op de markt kwamen. Ik geef mijn dochter graag mijn onverdeelde aandacht. En dat gaat zonder meer een heel stuk makkelijker zonder een telefoon met een heel klein schermpje (waar je als een chimpansee op moet rammen red.)

NRC: Ik ben een blueface – en dat is ook fijn

‘Negenentachtig procent van de mensen gebruikt hun telefoon in het verkeer.” Feitje in een nieuwe indringende Interpolis-reclame. Het begint onschuldig met proefpersonen die op een circuit rijden terwijl ze hun telefoon bedienen. We zien ze tegen plotseling stilstaande auto’s opbotsen en strobalen aan flarden rijden. Maar het venijn zit in de staart van de reclame: dan gaan ze in gesprek met een man, die hen vertelt over het ongeluk dat hij veroorzaakte terwijl hij met zijn carkit zat te klooien. Een jongetje overleed. Tragisch. Dit jongetje werd slachtoffer van de oude en nieuwe wereld die op elkaar botsen. 

Ehm Rosan?

Het is nu zondagochtend, bijna 9u?

Dode kinderen zo vlak voor het ontbijt zit ik eigenlijk niet echt op te wachten.

Het jongetje werd geenzins het slachtoffer van twee werelden die op elkaar botsen. Hij werd het slachtoffer van de zoveelste phone junkie die als een domme chimpansee op dat schermpje aan het rammen was (dat noem je “appen” red.) en daardoor blind en doof werd voor de wereld om hem heen. Volgens mij noem je dat “dood door schuld”.

Onze telefoons zijn allemaal smart, onze auto’s nog allemaal dom. Ook nu vereist een hopeloos ouderwetse taak als het besturen van een voertuig honderd procent van onze concentratie, terwijl de smartphone in onze zak om aandacht zeurt. Over twintig jaar is zo’n ongeluk ondenkbaar. Niet omdat bestuurders bang zijn voor een rij-ontzegging als ze onder invloed van hun smartphone rijden. Ook niet omdat een sensor die file dan een paar honderd meter van tevoren al heeft zien aankomen en op tijd heeft ingegrepen. Nee, dat ongeluk had niet plaatsgevonden omdat die file er nooit was geweest. Ook de file is maar een voorbijgaand symptoom van de transitie naar de nieuwe tijd.

Dat ben ik met Rosan eens.

Als extreem slechtziende kan ik niet wachten op self driving cars en automated traffic systems.

Ik kan niet wachten op die nieuwe tijd, want ik kijk veel liever op mijn telefoon dan op de weg. Op mijn telefoon vind ik alles. Mijn vrienden, het publieke debat, mijn foto’s, mijn boeken, de krant, muziek, radio, podcasts, televisie, mijn administratie, mijn notities. Stuk voor stuk interessanter dan sturen.

Je zou ook een goed gesprek met je kind kunnen voeren, of dat kind helpen met huiswerk of whatever, maar misschien is je kind nog te jong.

Mij lijkt het vooral supercool om gereden te worden.

Een ‘blueface’ ben ik. Die morbide term leerde ik kennen uit het boek Is daar iemand? van Wouter van Noort over de consequenties van onze smartphone-verslaving. Die zijn niet gering: naast ongevallen veroorzaakt het stress, burnout, concentratieproblemen en depressie. Van Noort legt uit hoe Silicon Valley een soort gokkast ontwikkelde, een apparaatje dat volledig uitgerust is om ons verslaafd te maken en verslaafd te houden. Ook ik moet mezelf er zo nu en dan fysiek van weerhouden het ding niet in de plomp te gooien, zo gek word ik van de tijd en aandacht die het ding opslurpt.

Rosan weet weinig van tech. De term is in werkelijkheid zo’n jaar of 12 oud.

Blueface

Dat Interpolis-filmpje is een terechte en dringende roep om je smartphone in de achterbak op te bergen tijdens het autorijden. Maar er verschenen de afgelopen jaren talloze andere alarmistische filmpjes over ons bluefaces. Ik zag een filmpje waar twee mogelijke geliefden elkaar mislopen omdat ze op hun telefoon aan het kijken waren. Ik zag een filmpje waar kinderen tevergeefs de aandacht van hun blueface-ouders proberen te trekken. Er gaat op Facebook zelfs een animatie rond waarin onder begeleiding van verdrietige muziek een kudde zombies rij voor rij de afgrond in marcheert al starend naar ons schermpje.

Dergelijke waarschuwingen hebben nul effect op Rosan. Zij is het soort ouder wat pas ‘r eigen verslaving doorkrijgt als ‘r kind gillend en schreeuwend die telefoon uit ‘r handen grist en ‘m kapot smijt tegen de muur: “Je houdt meer van die kanker telefoon dan van mij, kutwijf, ik haat je!” en dan wegstormt en met een deur smijt. Ik heb dit elders al eens gezegd: ik heb echt medelijden met haar gezin.

Een treincoupé vol bluefaces past naadloos in een van die filmpjes: de extreem geïndividualiseerde technologie-afhankelijke mens, die alleen nog virtueel door het leven gaat en geen flauw benul meer lijkt te hebben van waar of met wie hij zich in real time bevindt. Er ontbreekt echter een essentieel perspectief, dat van de blueface zelf. Als je op het schermpje meekijkt verdwijnt het pessimisme snel. Dan zie je oude en nieuwe vriendschappen herleven. Mensen die elkaar online toejuichen, feliciteren, omhelzen en troosten. Ik zie bijvoorbeeld de foto’s van de bruiloft van mijn zwager op de familie-app nog een keer voorbijkomen en herbeleef die prachtige dag. De bruid en bruidegom hadden elkaar juist ontmoet omdat zij op hun telefoon hadden gekeken en niet om zich heen op straat. De meest gebruikte emoji’s zijn hartjes, kusjes en vrolijke gezichtjes.

Even opletten: digitale, virtuele… hartjes, kusjes en vrolijke gezichtjes.

De blueface kan namelijk slecht omgaan met echte hartjes, kusjes en vrolijke gezichtjes, da’s veel te confronterend.

(Die kun je namelijk niet blokken of liken red.)

De telefoon leert steeds beter zijn plek kennen in ons leven, als aangename levenspartner, die zo nu en dan in zijn hok moet worden gestuurd, bij overgebruik of in het verkeer. Het is hoog tijd dat er een verplichte app komt, die ervoor zorgt dat je je telefoon alleen kan gebruiken als de motor uit staat. Voor de overgangsperiode in ieder geval. Tot de zelfrijdende auto ons komt verlossen.

Ik zou die telefoon gewoon helemaal zelf uitzetten in de auto, Rosan.

Je bent wetenschappelijk geschoold, gepromoveerd zelfs.

Heb je echt een app nodig om die telefoon uit te zetten in het verkeer?

Ben je echt zo verslaafd?

Phone Addiction

Share
 

3 Responses

  1. RvC

    July 27, 2017 7:46 am

    The theme is a free wordpress theme called Lightly. There is a paid/pro version as well.
    I then had a friend of mine “tweak” the theme.
    With some help from the Lightly theme-support people.

    My 11yo daughter is the visual wizard who came up w/ the rest of the look and feel.
    (Which I then implemented).

  2. Kendrick

    July 27, 2017 9:51 pm

    Wonderful post but I was wondering if you could write a litte more on this topic?
    I’d be very thankful if you could elaborate a little bit more.
    Bless you!

Leave a Reply