De Flinke Kantoormeid

, , 1 Comment

Laten we eens kijken hoe het work-environment van onze steekproef er zoal uitziet.

Meer concreet: Hoe zijn die meiden op kantoor?

Let op: we gaan nu kwantitatief marktonderzoek verlaten en we gaan ons bezig houden met kwalitatief onderzoek.

Da’s meer in-depth en dat betekent face2face met respondenten.
Dat praat prettiger.

Ik kan tal van leuke voorbeelden noemen. Ik pik er eentje.

Ik hou het weer algemeen en anoniem.

In 2015 word ik door de Nationale Ombudsman Team Jeugd naar het hoofdkantoor van politie gestuurd. Er is daar voor mij een afspraak opgezet met de jeugdpolitie. Ik ben weer eens leuk “onderzoek” aan het doen. Ik ben gekleed in mijn leren jas (het is echt koud), spijkerbroek, dikke wollen trui en mijn PLO shawl. Ik voelde mij al niet echt lekker; last van mijn keel, al dagen last van mijn maag. Maar de afspraak stond nu eenmaal en anders duurt het weken alvorens er een nieuwe gemaakt kan worden.

In een piepklein kantoortje krijg ik gek genoeg geen politie voor mijn neus maar een hele belangrijke mevrouw van Jeugdzorg.

Wat de fok doet Jeugdzorg op het hoofdkantoor van politie?

Er is een nieuwe functie in het leven geroepen, allemaal in het kader van al dat slimmere werken in die vreselijk Slimme Gemeente van ons. Ik krijg te horen dat zij de “nieuwe” Liaison Jeugdzorg Sociale Jeugd/Zeden Politie is. Ze heeft kantoor bij politie en bij Jeugdzorg. Dat is allemaal in het kader van “samenwerking” en de “nieuwe jeugdwet”. Het is een hele belangrijke, senior positie. DIt is niet een doodgewone gezinsmanager.

Okay? Ik heb echter een afspraak met “politie”, niet met Jeugdzorg.

Neen.

Zij is de aangewezen persoon.

Wat vreemd is want we doen een vertrouwelijk juridisch Ombudsmanonderzoek naar Jeugdzorg.

Maar goed.

***

Ze heeft een dure, grote telefoon en daar is ze lekker mee bezig. Ze is jonger dan ik, volgens mij eind 30, begin 40. Ze is een enorme ronde vleesberg in vooral dikke, donkere kleding. Ik geef ‘r geen ongelijk. We moesten over een binnenplaatsje lopen om dat kantoortje binnen te komen en dat was allejezus fokking koud. Ze ziet er slecht uit. Grauw, bleek met dikke donkere wallen. De stress van deze kutbaan?

Ik leg uit over dat “onderzoek” wat ik aan het doen ben. Ik ben op zoek naar stukken voor de Ombudsman. Ik leg de aard en historie van die stukken uit. Ze speelt met ‘r telefoon en krabbelt wat op papier. Ze wil weten wat er allemaal aan de hand is en ik leg haar kort uit wat ik zoal ontdekt heb en waarom dat ernstig is etc. Ze vindt dat meteen drie keer niks en begint te tetteren. Zo moet ik stoppen met die Ombudsman. En ik moet stoppen met die juristen. En ik moet ook al stoppen met haar collega’s zwart maken want die mensen zijn, stuk voor stuk, helemaal geweldig.

Ik ga daar gezellig tegenin. Geweldig? En dat heb je geconstateerd hoe? Door hier te zitten? Met je telefoon? Da’s knap zeg! Ik leg haar nog eens helder de gedragingen uit en de verplichtingen omtrent inzage in dossier en rechten van burgers… maar neen. Ze heeft het wel gehad. Die vervelende gek met z’n kutkraker-shawl, die kutburger, die kan de pleuris krijgen.

Ik krijg dan “les” in Nederlands recht. Zo hoeft Jeugdzorg helemaal geen inzage te geven in dossiers (want die zijn staatsgeheim?) en ook al niet aan die juristen waarmee ik samenwerk (want jeugdrecht advocaten zijn ehm “fout”?) En ook de Ombudsman heeft geen recht op enige inzage in stukken (want de rechtstaat stopt op haar kantoor?)

De reden?

Nou, u bent nu bij dit onderzoek betrokken, maar het is vroeger gebeurd.

Goed zo. Dat klopt.
Onderzoek wordt gek genoeg pas na de gedragingen gedaan, niet voordat ze gebeuren. 
Ben je daar helemaal zelf op gekomen?

Dat vindt ze dan zichtbaar niet leuk om te horen en ik ga dan wat mopperen over Erik Gerritsen en die vreselijk Slimme Gemeente. Waarom is zij zo dom? Hoe zit het met dat “slimme werken”? En dan wordt ze gek. Ik moet echt stoppen. En die Ombudsman, nou ook mee stoppen. En dan moet ik weg, dus naar huis gaan, en daar moet ik dan gaan “genieten” van mijn dochter (die zij niet kent en die op school zit?). Als ik dat doe, dan doe ik het “goed”.

Als ik dossier probeer te bemachtigen voor de Ombudsman, dan doe ik het “fout” en dan ben ik een “slechte” vader en dan maakt zij zich zorgen.

Zorgen?

Ja. Om uw dochter.

Ik kijk dan om mij heen en zeg: “Mijn dochter zit op school? Die is hier niet. Mijn dochter heeft nul met dit onderzoek te maken. Dat kun je zien, toch?”

Ze is dan al goed pissig. Nerveus in ‘r stoel. Armen over elkaar, achterover leunen. Zwaar ademen. Ze is klam. Ik kan het ruiken.

Ze is er klaar mee.

Ze wil van mij af.

Ik leg dan nog eens uit dat ik echt die stukken moet hebben, maar neen, ik mag vertrekken. En nee ik krijg niet een “mailtje” waarin staat waarom we die stukken niet krijgen en nee ook al geen “briefje”. Stel je even voor zeg? Nou dat was reuze leuk en vooral slim gewerkt. Ik wandel zuchtend de deur uit. Ze hobbelt dan achter mij aan die gang in, leunt tegen de muur met ‘r dikke onderarm en roept mij na:

“Geniet van uw dochter”!

Da’s een ehm… hele creepy manier van afscheid nemen na 16 minuten meningsverschil, oh ehm sorry… ehm… in gesprek met de Slimme Gemeente.

WTF Logo

We hebben hier dus iets belangrijks over onze steekproef geleerd. De meiden hebben weinig kennis van zaken. Ze voelen zich snel bedreigd. Ze kunnen niet tegen kritiek. Ze worden angstig en nerveus van Ombudsman onderzoek, juristen, vragen van burgers. En wrange grappen kunnen ze dus helemaal niet tegen. Maar… op kantoor… in hun natuurlijke habitat, waar ze vooral licht-administratief werk doen… daar zijn het heule flinke meiden.

Een burger vraagt naar informatie? Een Ombudsmanonderzoek? Juristen?

Een grote mond over de Verlichte Leider?

(Incidenteel, Erik is weg bij JBRA per begin 2015. Hij draagt dan het stokje over aan zijn gedoodverfde opvolgers en studieobjecten in zijn proefschrift. De “radicale vernieuwers“: Sigrid v/d Poel en Claire Vlug. Hij was dus de Verlichte Leider, hij is het dan al 10 maanden niet meer… maar je moet dan dus nog je mond dichthouden, want…)

Jeugdzorg maakt zich dan direct “zorgen”.

Als je kritiek hebt op de Verlichte Leider, dan worden de sekteleden meestal knettergek, dus…

Twee weken later belt ze mij op. Op mijn mobiel. Hoe ze aan het nummer is gekomen? Ik heb geen idee. Ze belt ergens ‘s middags en is – 2 weken later – plotseling tot de conclusie gekomen dat zij zich terecht zorgen maakt om mijn dochter. Ik moet naar haar kantoor komen en dan wil ze dat hele verhaal nog eens horen, want dat onderzoek, dat is “heel slecht voor uw dochter”. Ik laat dat een tijdje bezinken. Mijn dochter wordt niet onderzocht? Die weet de fok niet eens wat de Ombudsman is? Dit is een 8-jaar oude stapel papier… dossier, voor een onderzoek, naar iets ouds?

Hoort u mij?

Ja ik hoor je en luister bolle. Ik ben je lulkoek nu een beetje zat. 

Ik moet helemaal niks. 
Doe mij een lol, als jij je de volgende keer allemaal "terechte" zorgen om mijn dochter maakt?
Een kind wat je niet kent? 
Ga die zorgen dan naakt uitschreeuwen op een parkeerplaats ergens 's morgens vroeg. 
Dan komt de hulp vanzelf op gang.
.

En dan wordt ze gek.

Schuimbekkend:

U… U…

Ik moet stoppen met die Ombudsman. Dit onderzoek moet stoppen. Ik moet stoppen met die juristen. Ik moet mijn mond dicht houden over haar collega’s – en zeker Erik Gerritsen. Dit alles – is vreselijk slecht voor mijn kind – zo heeft de waanzinnige vastgesteld, helemaal alleen en eenzaam in ‘r hoofd, wrijvend over ‘r kristallen bol – en…

(komt ie)

“Uw dochter heeft last van u”.

Ik ga dan eerst lachen.

Mijn dochter is een tiener mevrouw. Die hebben overal last van.
Ik heb op dit moment vooral last van jouw waanzin.
Slik jij iets? Ben jij borderline?

En dan slaat ze door.
“Hier. Dit bedoel ik dus: hier heeft uw dochter honderd (100) procent (%) zeker last van”.

Really? Ze zit op school. 
Ze is geen getuige van dit gesprek. Get that through your fucking head monkey. 
EN ALS... ALS ze getuige was van dit gesprek dan zou ze nu in een stuiplach op de grond liggen. 
Ik hoop echt dat je de hulp krijgt die je nodig hebt. 
Was leuk. Hey, we bellen!

Dan komt de bedreiging.

“Als u niet doet wat ik zeg, dan zet ik Veilig Thuis in”.

Awwww. En kun je dat helemaal zelf?
Knap hoor!
 Grote meid.

Ik druk ‘r dan weg.

Fuck off deranged woman!

FU Icon

We hebben weer een hele hoop geleerd. De Slimme Gemeente bedreigt en intimideert burgers per telefoon. De Slimme Gemeente betrekt dan meteen je kind erin. Dat boezemt meer angst in bij de gemiddelde burger. Burgers hebben dan sneller door dat ze gewoon beter kunnen doen wat er per telefoon tegen ze geschreeuwd wordt.

En… per telefoon, zo lijkt het, zijn de MBO meiden nog veul flinker.

Geen wonder dat ze allemaal zo’n mooie, dure telefoon hebben.

De kersverse liaison wordt dan boos en doet bij Veilig Thuis de volgende melding:

1.) Ik moet onderzocht worden door GGZ
2.) Ik heb problemen met Erik Gerritsen
3.) Ik zit “hoog” op de “spanningsboog”, maar “kalmeer heel snel”
4.) Mijn kind is in gevaar
5.) Want ik heb “moeite haar centraal te stellen”
6.) Ik zit “verdacht” voorover
7.) vermoedens van psychologisch geweld en/of
8.) huiselijk geweld en/of
9.) kindermishandeling en/of
10.) Anders

De “Anders”-categorie is geweldig.

En de “en/of” is ook reuze leuk.

Knap he?

Zestien (16) minuten op ‘r kantoor.

Daarna drie (3) minuten ruzie per telefoon.

Negentien (19) hele minuten “slimmer” werken.

En hoppa!

Daarrrrrr is de “zorg”melding!

Want de liaison is “honderd procent zeker”.

De eigenlijke “melding” is uitgebreider. Ik weet op het moment van het stoppen van het telefoongesprek uiteraard niets.

 

En wat hebben we in ons vorige artikel geleerd?

Heel goed.

Er is een “zorg”melding, dus dat betekent er nu “hulp” komt

Share