De Einde Van De Vakantie Zomer Ruzie

, , Comments Off on De Einde Van De Vakantie Zomer Ruzie

JAAAAAA!

Eindelijk.

De zomervakantie is bijna voorbij.

Ik ben een makkelijke (en vreselijk charmante red.) jongen. De kleine kabouter mag tijdens vakanties laat naar bed. Ze mag geen gekke dingen doen of snoepen of naar Japan bellen of doodenge televisie kijken. Ze is binnen, ze kijkt ‘r rotzooi, ze doet wat playback, ze hangt wat online, ze speelt met ‘r rotzooi en slaapt dan vreselijk lang uit, waardoor ik alle tijd van de wereld heb om het hele huis brandschoon te houden en ik geniet – vrijwel dagelijks – van een doodstille ochtend. It’s a win win.

Aan het einde van die zomervakantie moet je dan langzaam terug naar een “normaal” ritme en dat begint – gek genoeg – met bedtijden.

Je kunt hier kiezen voor een soft landing.

Je bouwt dan langzaam de bedtijden af, kind gaat steeds vroeger naar bed, tot ze op een “normale” tijd in bed ligt.

Dat prachtige systeem werkt niet met mijn kleine engel, die blijft dan eindeloos jengelen en deals maken en dat is superirritant.

Aan het einde van de vakantie leg ik haar dus redelijk uit je moet weer vroeg naar bed, je bedtijd is <x> want je moet straks weer naar school en daar wil je wakker en alert zijn.

Dat gaat aanvankelijk goed; die eerste paar dagen van die laatste week ligt ze er dan op een “normale” tijd in, maar daarna beginnen de pogingen.

Die en die van daar en daar en haar zusje mogen veel later op…

Die en die van daar en daar en haar zusje zijn zellufs nog buiten!

In het weekend mag die kleine normaal ook later op, maar niet het laatste weekend van de schoolvakantie.

Dat begint morgen.

Ze moet dan – zellufs in het weekend – op een “normale” tijd naar bed.

Ieder jaar..

De vrijdag voor dat laatste weekend krijgen we de uitbarsting.

Het is een soort ritualistisch iets, een soort rite of passage.

Die stomme kut regel over dat laatste weekend die is superstom en  vreselijk oneerlijk en het slaat ook nog eens nergens op want het is weekend maar ook omdat het echt nergens op slaat en jij bent echt stom en waar slaat het op en die en die van daar en daar en haar zusje die zijn zellufs nog buiten, je bent een erregerd en oneerlijk en superstom en ik wil opblijven tot een achterlijk late tijd en ik ga toch niet naar bed want ik doe het gewoon niet want het slaat nergens op.

Ieder. Jaar.

Je kunt er de klok op gelijk zetten.

De vrijdag voor het laatste weekend strompelt ze binnen ergens rond een uur of 4-5, voor eten, want we eten vroeg die laatste dagen.

Na het eten mag ze dan nog buiten uiteraard en dan vlak voordat ze de deur uitloopt leg ik uit dat er dit weekend op “normale” tijden geslapen wordt.

En dan…

kaboom2

Het is vreselijk moeilijk om niet heel hard te gaan lachen als ze lekker aan het drammen en ventileren is.

Het is namelijk letterlijk alsof ik naar mijzelf aan het luisteren ben, ergens zomer 1982, aan het einde van mijn schoolvakantie.

En ik hoor dan uiteraard mijn ouders praten, maar de woorden komen – gek genoeg – uit mijn mond.

Ja het is reuze oneerlijk en ik ben vals en gemeen en bovendien stom, maar je vakantie is voorbij en het is back to school.

Back to school is mijn bijdrage, mijn ouders waren minder cosmopolitan en pretentieus dan ik.

Daarna volgt dan vooral body language (schouders laten hangen, stampvoeten, schouders heel hard met armpjes naar beneden doen) en een soort vreemde kreunen zoiets als mnnnngggg die dan langzaam veranderen in een soort meer grommend geluid een beetje zo van mnggggrrrrrraaawwwrrrrr daarna gevolgd door binnensmondse dingen die onverstaanbaar zijn.

Als ze zometeen binnenkomt zal ze vreselijk aan het nukken zijn en langzaam en prikkelbaar en heel erg down met hangende schouders. Na een douche en wat toetje gaat het dan ineens – vanwege dat warme water en de influx van een flinke dosis suiker – al een stuk beter. Eenmaal in bed, met een zaklamp en een boekje (want ja, ook de laptop mag niet meer “nog even 10 minuten iets kijken” dat bed in) is het dan meestal snel gedaan.

Het laatste weekend is dan ieder jaar het “doe ik zo, ja?!??”-weekend.

Normaal kan ze rondbaggeren wat ze wil in dat weekend, tenzij we op stap gaan, maar dat laatste weekend moet ze echt uit dat bed, eten, douchen en aankleden.

Je raadt het al: daar zal een forse dosis verzet bij komen kijken.

Dat betekent op dat je op alle vragen als antwoord: Doe, Ik. Zo. krijgt.

Dus:

Is je bord leeg?

Doe ik zo, ja?

Ga je douchen?

Doe ik zo, ja?

Je haar gekamd?

Doe ik zo, ja?

Trek eens een paar sokken aan, en kam je haar nou even.

Doe ik zo, ja?

Zou je dat bordje naar de keuken willen brengen?

Doe ik zo, ja?

Geef de kat eens te eten, ‘r bakje is leeg.

Doe ik zo, ja?

Wil je die handdoek van de grond halen en even over de deur hangen?

Doe ik zo, ja?

Wil jij je moeder even bellen?

Doe ik zo, ja?

Is dit vies, kan dit in de wasmachine dan?

Doe ik zo, ja?

Eet je wat fruit, ik heb een hele zak met peren voor je gehaald.

Doe ik zo, ja?

Nog een (1) weekend.

En dan… na zes (6) lange weken … gaat de kleine kabouter weer naar school. Na zes (6) weken trips, uitstapjes, chaos, lekker (en veelal prijzig) eten, ijs, snoep, zwembad, strand, de hele dag buiten, laat op geen huiswerk en geen oefenen, begint dan het nieuwe schooljaar. Het is een absoluut heerluk moment want het betekent dat je huis en deels je straat en trap veranderen in een aards paradijs van rust ende regelmaat.

Het betekent dat er niet – ik herhaal NIET – iemand de hele dag in je telefoon aan het schreeuwen is om of over dingen vanaf de straat en dat er niet – ik herhaal NIET – iemand de hele dag in je oor aan het schreeuwen is over dingen of om dingen terwijl je nog geen seconde daarvoor heel zoetig ende stil lekker aan het werk was.

De eerste paar dagen zijn alsof je op een wolk van tieten ligt te rusten.

Het is dood- en doodstil in huis vanaf een uur of 8 ‘s morgens tot een uur of half 3 ‘s middags.

Je treft jezelf starend naar je keukenkastje, diep zuchtend, je slapen masserend.

De mijne zijn spier- en spierwit.

De keukenkastjes, niet mijn slapen.

Daar kun je in verdwijnen.

It. Is. Bliss.

Je keuken ziet er gewoon netjes en leeg uit; je bent helemaal bij met de was, de vloeren zijn altijd schoon, kleding ligt in kasten, netjes opgevouwen en je kunt allerlei dingen doen zonder onderbrekingen (en/of gejengel of gezeur). Je loopt niet langer rond met een broekzak vol kleingeld omdat er voortdurend iets bij de winkel gehaald moet worden. Je kunt naar de koelkast lopen en daar alleen voor jezelf iets uithalen en klaarmaken en opeten helemaal achter elkaar zonder dat je halverwege ineens een hangend koord met allerlei gekleurde lampjes onder een hoogslaper boven een bureau hoeft te bevestigen.

En get this?

Je kunt poepen… zonder dat iemand op de deur klopt of ineens dingen door die deur begint te bestellen, te vragen, of te eisen.

Dit was de Einde Van De Zomer Vakantie Ruzie van 2017.

Het is sneu voor dat arme kind. Einde vakantie is nooit leuk natuurlijk.

maar….

‘r Moeder moet die kamer uitmesten (en dat kan want ze is straks de hele dag weg, dus we doen het stiekem).

(‘r Handen jeuken, ze heeft speciale desinfect schoonmaakmiddelen gehaald en handschoenen, die gaat een partijtje OCD op die kamer dat wordt epic).

En ik?

Ik hoef niet zoveel, maar poepen zonder dat iemand door die deur begint te schreeuwen is wel heel fijn.

Zoals ik al zei… ik ben een makkelijke jongen.

Share