De Anus Van Erwin Angad-Gaur: Divers, Tolerant En Toegankelijk

, , Leave a comment

Nu ik officieel geblokt ben van de Twitterfeed van Joop.nl, kan ik mij meer forceful uitlaten over hun ehm… “opinie”.

Ik ben voornemens dat flut website vaker te bekijken en meer stukken van repliek te gaan voorzien.

Ongetwijfeld wordt dat meer huilen, bedplassen, stampvoeten en stoepkrijt.

Vandaag doen we – diepe zucht – meer identity politics met onze volgende Deugridder.

Erwin Angad-Gaur, komt u maar.

Joop.nl: Ik, wegkijker.

Het is niet nieuw en het is – ook hier – vaker geconstateerd, maar toch viel het de afgelopen week bijzonder op. De graagte waarmee een groot deel van de wakkere Nederlanders op Twitter, waaronder de steeds verder radicaliserende Leon de Winter, incidenten tot een terroristische moslim-aanslag willen uitroepen. Het mogelijk voorkomen van een aanslag in Eindhoven als bewijs van onoplettendheid willen zien. De woede en teleurstelling ook, als van een daadwerkelijke aanslag geen sprake blijkt te zijn. Twijfel over de berichtgeving van de politie, over de leugenachtige autoriteiten. Complot-denken.

“Radicaliserende”?

We weten niets over de religieuze uitspattingen van Dhr. de Winter.

Het was hier dan ook beter geweest om te zeggen dat Leon de Winter steeds “kritischer” of “feller” of “sarcastischer” is geworden. En zelfs dat weten we niet zeker. Zijn Tweets zijn net als die van ons maximaal 140 karakters, dat is een bijzonder beperkt sample.

De rest is zonder meer waar.

Meer en meer mensen hebben weinig  (tot geen red.) vertrouwen in de media en de overheid als het Islamitisch terrorisme betreft (en Brussel red.).

Een echte journalist slash columnist slash muzikant slash schrijver slash componist zou zich dan afvragen waarom dat is.

Dat gaat Erwin echter niet doen.

Want hij werkt voor VARA Magazine Joop.nl en dat betekent dat ook Erwin een ambtenaar is, een echte apparatchik en die zijn het (op genetisch niveau red.) natuurlijk altijd eens met overheidsbeleid. Omdat de apparatchik zelf deel uitmaakt van die gevestigde media (waar meer en meer mensen zich van afkeren red.) kan de rol van die media al helemaal niet onderzocht worden. Erwin is hier dan ook om het evangelie van diversiteit en tolerantie te verspreiden en doet dat – zoals we zullen zien – met dezelfde lulargumenten die we allemaal al tig keer hebben gelezen.

Het zal versterkt zijn door de voorzichtige constatering, hier en daar, de afgelopen weken en maanden, dat in vergelijking met het buitenland Nederland tot nog toe lang gevrijwaard is gebleven van een grote terreuraanslag. De suggestie dat wij hier wellicht nog niet zo’n slecht beleid lijken te voeren, met alle fouten die ook hier gemaakt zijn, voorzichtig geuit omdat morgen alsnog een aanslag kan worden gepleegd, waarvoor niemand ons met zekerheid vrijwaren kan; het lijkt tot een bijna perverse, virulente hoop op het definitieve ongelijk van de ‘wegkijkers’ in de media, de Tweede Kamer en ‘de elite’ te leiden.

Goed idee.

Good Idea

Laten we vooral voorzichtig constateren en perverse virulente hoop uitspreken.

En dan?

Maar misschien ook dat het mij vooral opviel omdat mijn weekend door mijn eigen moslim-incident beheerst werd: een (overigens regelmatig herhaald) samenzijn van romantische aard met een Marokkaanse jongen, die ik hier Abuddin zal noemen.

Een “eigen Moslim-incident”, een soort localized Islamitische terreuraanslag, in z’n slaapkamer, in z’n anus, met voldoende poppers.

Is Abuddin een koosnaampje?

Of is dat z'n werk-alias?

En weet z’n familie dat ie homoseksueel is, of wordt ie dan vermoord?

Even opletten: na al die voorzichtige constatering van Erwin gaan we ons vooral bezighouden met Erwin (en z’n anale “moslim-incident” red.) want het draait natuurlijk allemaal om Erwin zelf, zijn identiteit en hoe hij dingen allemaal ervaart. Dat is de kern van identity politics. Hoe Erwin met terreuraanslagen omgaat is zo vreselijk bijzonder en apart? Daar kunnen we allemaal een voorbeeld aan nemen.

Tussen bedrijven door spraken we over de ramadan, waaraan hij niet deelneemt (‘ik denk niet dat ik meer of minder van God houd door honger te lijden’). Over kennissen in Marokko die gedurende deze periode hun dagschema omruilen voor een nachtschema en zijn twijfel of men op die wijze nou werkelijk een godvrezender bestaan leidt dan dat van hemzelf. Een keer per week bidden leek hem ook wel genoeg, merkte hij terzijde op; ‘door vijf keer per dag dezelfde tekst voor te dragen onthoud ik het echt niet beter’. We spraken over de NPO serie ‘Familie, Geloof en Hoop’ en over de Engelse en Franse parlementsverkiezingen.

Erwin moet ieder weekend over de NPO praten. Dat doen alle apparatchiks.

“Tussen de bedrijven door” en “Moslim-incident”?

Erwin is een preutse trut.

(Die ernstige problemen heeft om  consensual sex tussen twee mannen te beschrijven red.)

Zou Leon de Winter daar problemen mee hebben?

Ik geef toe: het is een anekdote met weinig bijzondere waarde. Abuddin is in objectieve zin niet bijzonder of uniek, evenmin als ik dat als afvallig katholiek of als halve Hindoestaan ben. Ik moet u er misschien ook niet mee lastig vallen.

Klopt Erwin, na twee waardeloze paragrafen raakte je de draad kwijt.

We weten nu dat je homo bent, afvallig Katholiek en half Hindoestaans.

Bravo.

Allemaal “dingen” waar je nul komma fuck voor hebt hoeven doen.

Identity Politics

Je moet ons er echter wel mee lastig vallen (en het is ook echt lastig om door je “column” heen te komen) want het gaat allemaal om jou.

En je “Moslim-incident”.

Zou die Marokkaanse Moslim rentboy het trouwens leuk vinden om als “Moslim-incident” omschreven te worden?

Is dat niet vreselijk Islamofobisch, zelfs racistisch?

Behalve misschien omdat ik meer en meer de neiging voel nuance uit te dragen. De indeling in groepen niet te accepteren en tegen te spreken. Inderdaad middels anekdotes, omdat de dagelijkse werkelijkheid veelkleurig en anekdotisch is. Ben ik door mijn persoonlijke ervaringen dan een ‘wegkijker’? Ik wil het overwegen. Ik denk het niet. Ik ben eerst en vooral geen zwartkijker en wens dat niet te worden. Ik wens dat aan ons allen, ook Leon de Winter, toe.

Even opletten: Islamitische terreuraanslagen is Erwin dit weekend niet zo mee bezig geweest. Hij was druk bezig met anale sex en praten over de NPO.

Dat noem je “nuance”.

Erg he, al die dode kinderen in Manchester?

Nou, ik heb hele lekkere Marokkaanse hash gerookt.

Laat ons helder zijn: Er bestaat een moslim-probleem, een probleem ook vooral met kansloze (jonge)mannen van diverse achtergronden. Maar bovenal leven we in een wereld en in een land waarin de tolerantie, waarom wij ooit bekend stonden, met de dag verder uit het zicht verdwijnt, een samenleving die versplintert, met een even versplinterde volksvertegenwoordiging, die geen compromis meer sluiten wil, bang voor de eigen compromisloze achterban.

Gelukkig gaat dat in de slaapkamer (en anus red.) van Erwin heul anders.

Kon onze politiek en onze samenleving maar meer zijn als de anus van Erwin.

Divers, Tolerant en vooral Toegankelijk.

Ik vergeet daarbij de Molukse gijzelingen en de Ra-Ra aanslagen niet, uit de tijd dat onze nu heiligverklaarde tolerantie hoogtij vierde, of de vele fouten die binnen de immigratiepolitiek zijn gemaakt. Ik kijk nergens van weg of van op. Behalve misschien van toenemende haat-taal uit verschillende geledingen en de wens om slachtoffers voor het eigen gelijk.

Hey leuk weer die Molukkers.

En RaRa, wie kan hun vergeten?

Wil Erwin ook met hun daten?

De onmenselijkheid van de Londense aanslagen, van Manchester, van Orlando en Parijs, evenals die van München en Utøya; zij mogen ons onze menselijkheid niet ontnemen.

Ook dat is vaker gezegd, maar kan niet vaak genoeg herhaald worden.

Knap he? Een hele rits aanslagen, allemaal recent en Islamitisch, maar je moet dan twee “rechtse” aanslagen erbij gooien.

Dat toont – na RaRa en Molukkers – nog meer “nuance”.

Maar heeft geen ene ruk te maken met wereldwijde Islamitische terreuraanslagen tegen ongelovigen sinds de jaren ’80.

Het verliezen van onze “menselijkheid” is absolute waanzin, natuurlijk.

De enige personen die hun menselijkheid verliezen na aanslagen zijn de slachtoffers en hun familie en vrienden.

Die komen dan ook helemaal niet voor in Erwin’s leuke “stukje”.

Wat onszelf betreft is de situatie namelijk kristalhelder. We hebben geen behoefte aan “nuance” en “anekdotes”. Onbegrip kennen we niet meer. We begrijpen namelijk drommels goed waarom Moslims (wereldwijd red.) al jarenlang aanslagen plegen. Ze doen dat voor Islam en Allah. Alle ongelovigen moeten zich bekeren en als je dat niet doet dan maken we je dood met een bom of een truck of een mes.

De diverse overheden van Europa doen daar geen ene ruk aan, sterker nog: men is vooral bezig meer en meer en meer Moslims binnen te halen, veelal laagopgeleid en extreem religieus. Dat maakt de kans op nieuwe aanslagen alleen maar groter.

Daarnaast maakt de “media” alle debat dood door alle kritiek op Islam te bestempelen als xenofobie, Islamofobie en zelfs racisme. Onze “media” is dus inderdaad aan het wegkijken omdat men voortdurend dit soort rotzooi publiceert die ons vooral vermaant eens aan RaRa of Molukkers te denken (of zoals in dit geval: de uiterst diverse, tolerante en toegankelijke anus van Erwin).

Als er een vreselijk auto ongeluk gebeurt op de snelweg? Dan moet je vooral denken aan een vreselijk ongeluk jaren geleden met een motor op een brug? Vanwege “nuance”? Nou meneer SlimK1nd, u heeft helaas longkanker en het is uitgezaaid. En dan zeg ik: Nou, dat kan best wat genuanceerder…  ik heb ook een keer een oorontsteking gehad in de jaren ’70 dus het zal wel loslopen? Een absoluut waanzinnige respons.

Daarnaast hebben we nu 900 miljoen keer te horen gekregen dat een keukentrapje veel gevaarlijker is.

Allemaal zaken die nul komma fuck met de Islamitische terreur te maken hebben.

De cijfers liegen er niet om.

Ramadan-Bombathon-2017-18

Wat blijft er dan over?

Woede.

Moedig is niet te schreeuwen dat er zo veel mis gaat, moed is niet preventief mensenrechten schenden. Moed is veeleer menselijkheid en nuance te bewaren. Een tragedie betreuren om zichzelf en niet om het eigen gelijk. Als dat wegkijken is, dan draag ik graag die eretitel. Wegkijken bij een tragedie, in plaats van er verlekkerd naar te kijken beschouw ik als een goede eigenschap.

Allemaal opgelet?

“Menselijkheid en nuance bewaren” betekent hier dus loze feiten erbij halen en vooral veel over jezelf drammen.

Wegkijken is “moedig”.

Na terroristische aanslagen word je dus niet boos.

Je hebt geen, ik herhaal geen, kritiek op de Islam of Moslims.

Je belt een willekeurig Marokkaantje en neukt ‘m in z’n reet.

Dan tik je een A4-tje vol.

En krijgt betaald door de overheid.

Moslimterreur is dus een middel voor zelf-gratificatie en zelfverrijking.

De "moedige" apparatchik heeft gesproken.
Doe je de Staat de groeten?

Share