Dankjewel Lodewijk Asscher: Huilen en Stoepkrijt Met De Oplosservice van het UWV

, , Leave a comment

We gaan het UWV bashen.

Eind vorig jaar werd er een heel blik vol met nieuwe keuringsartsen bij het UWV A’dam aangenomen.

Het doel? Zoveel mogelijk mensen herkeuren.

NU.nl: UWV loopt achterstand herbeoordeling arbeidsongeschiktheid in.

Nou indrukwekkend allemaal 45 duizend mensen herbeoordeeld.

Ik ken toevallig iemand die in die mallemolen zat. Dit betreft een kennis/vriend. Ze is ernstig ziek: een neurologische afwijking (hersenstoornis), een kapotte/rotte knie en een longziekte. Ze is nu ernstig ziek sinds 2001. Ze kreeg een hele enge vorm van kanker. Na chemo ging de kanker weliswaar weg, maar van haarzelf bleef niets over. Ze is gek, verward, grillig, agressief (verbaal) en er geregeld echt helemaal niet bij. Na allerlei wisselende behandeling, verslavingsproblematiek, kind permanent uit huis geplaatst en een hele hoop GGD, drama en stress wordt deze mevrouw dan eindelijk opgenomen met gesloten deur ergens eind 2013.

Na lang onderzoek constateert men de hersenafwijking en schrijft hele zware gedragsremmers en anti-psychotica voor.

De medicatie helpt. Ze is geen gevaar voor zichzelf of anderen. Ze is niemand tot last.

De medicatie sloopt alleen haar nieren en lever.

Ze wordt dikker en dikker en dikker en ze heeft grote hoeveelheden vitaminesupplementen nodig omdat die lever het allemaal beslist niet trekt.

Ze heeft een strafblad. Een waardeloos gebit. Ze heeft twee bewindvoerders. Eentje doet beschermd bewind. De ander doet een WSNP traject. Na een taakstraf op een sociale werkplaats mocht ze daar blijven. Ze schildert en knutselt daar twee keer per week, vrijwel de hele dag, samen met lotgenoten.

In 2015 regel ik een keuring bij het UWV. Ze wordt 100% arbeidsongeschikt verklaard.

De arts, Dr. Molenaar, weet ons daarbij het volgende te vertellen.

"Volgend jaar, met precies een jaar, wordt ze nog eens gekeurd en dan krijgt ze een IVA code".

(Zeventien – 17 – jaar te laat red.)

IVA code betekent “duurzaam arbeidsongeschikt”, als in: wordt nooit meer beter.

En dat klopt ook.

De longziekte is degeneratief. De hersenafwijking ook.

Ieder jaar wordt ze dommer, vergeetachtiger, slomer, meer afwezig, tot ze niets meer zelf kan.

Ze moet al naar een aangepaste woning.

Daarnaast krijgt ze 3-4 keer per jaar longontsteking, vanwege de longziekte.

Het is allemaal beslist niet best.

Eind 2016 ga ik gezellig met haar mee voor een haastkeuring bij het UWV.

De UWV arts, Dr. Smit (of Schmidt, dat moet ik nakijken) wil niets met mij te maken hebben.

Ziekte?

Neen.

Ziektebeeld? Klachten?

Neen.

Reclassering, bewindvoerder, strafblad?

Neen.

Het kan Dr. Smit niets, maar dan ook niets schelen.

Wij leggen het IVA code verhaal uit?

Ook dat kan Dr. Smit niets schelen.

“Het gaat heel veel beter met jou en volgend jaar? Dan gaat het nog beter“!

Dr. Smit snuift lijm en heeft een hele bijzondere, krachtige, HD kristallen bol.

Daarin kan zij zien dat degeneratieve ziekten? Die normaal ieder jaar erger worden?

Die gaan ineens over.

Schoollijm

Wij lopen daar de deur uit en dienen een klacht in.

De Klachtenfunctionaris belt op – vanaf haar mobiel, want dat is wel zo professioneel – en legt mij uit: “Nou ik heb even gebeld met Dr. Smit en haar leidinggevende en alles is goed gegaan”. Ik leg uit van niet en doe nogmaals het hele klaagverhaal.  Ze belooft dat uit te zoeken en stuurt mij enige weken later een brief. Het ligt allemaal aan mij. Ik heb Dr. Smit bedreigd, geintimideerd  en gepobeerd tot allerlei zaken te dwingen. Ik heb geen idee hoe of wat, vraag om opheldering en die krijg ik niet.

We zitten dan in 2017 en we krijgen het “rapport” van Dr. Smit.

Dat “rapport” zit boordevol prachtig mooie verzinsels uit een kristallen bol.

En er ontbreken wat kleine dingen.

Naam huisarts?

Neen.

Naam psychiater?

Neen.

Strafblad/reclassering?

Neen.

Longziekte, naam, aandoening, klachten?

Neen.

Opname gesloten deur?

Neen.

Hersenaandoening, naam, medicatie, klachten?

Neen.

Naam bewindvoerders?

Neen.

Naam werkgever (sociale werkplaats)?

Neen.

Enige medische gegevens whatsoever?

Oh ja. Dr. Smit heeft vastgesteld dat deze mevrouw volgend jaar “veel beter” is en kan werken, te weten 12u per week (ze werkt al 16u per week) en dat ze “gemakkelijk” 10 kilo zou kunnen tillen, bijvoorbeeld – zo stelt Dr. Mengele – “een peuter“.

Dat laatste is erg genant want deze persoon heeft dat strafblad niet zomaar gekregen?

Ze kreeg ooit een psychose, werd helemaal gek en viel vervolgens een kleuter aan met een mes.

Ik was erbij.

We hebben ‘r met z’n allen in bedwang gehouden tot Politie/GGD kwam.

Dan 10 kilo tillen?

Deze mevrouw moet – zonder boodschappentas – vier keer stoppen als ze bij ons op visite komt.

Ze komt de trappen niet op.

Haar longen en die knie.

Had Dr. Smit daar dan 10 kilo liggen? Twee zakken aardappelen?

Neen.

We hebben een hoop geleerd. De fantasie van het UWV is belangrijker dan enige medische geschiedenis, feiten of empirisch waarneembare realiteit.

Als je klaagt?

Dan word je meteen vals beschuldigd van bedreiging en intimidatie.

Maar je mag daar geen verslag van hebben, want anders kun je verweer voeren en dat is altijd vervelend en een hoop extra administratie.

Dat recht op verweer staat de fascistische efficientie vreselijk in de weg.

Ze hadden ook “racisme” kunnen roepen, ipv “bedreiging”, dat werkt ook.

(Hoe ik dat gedaan zou hebben via telefoon met terugwerkende kracht is mij uiteraard een raadsel).

Je moet enig debat, enige zelfreflectie en zelfcorrectie meteen omogelijk maken.

Anders ben je niet fascistisch genoeg voor het UWV.

Ik dien dan een klacht in bij de Nationale Ombudsman en leg uit: “Wacht maar, er komt nog een hele berg troep aan”.

Omdat Dr. Mengele de patient deels heeft goedgekeurd (die longziekte en hersenafwijking zijn volgend jaar harstikke over) is de volgende stap?

Jawel, een arbeidsdeskundige.

Dit  is een agoog die gaat beoordelen – gebaseerd op de verzinsels van Dr. Mengele – wat voor werk je zoal zou moeten doen.

In dit geval is dat “peuters tillen” met een strafblad.

De ernstig zieke patient krijgt echter longontsteking.

De arbeidsdeskundige Dhr Jager belt mij op – op mijn mobiel vanaf zijn eigen mobiel want dat is wel zo professioneel – op de ochtend dat de afspraak is. Hij zegt af. Sorry ik kan niet, ik heb het krankzinnig druk etc. Ik leg de longontsteking uit en leg uit dat de kuur net begonnen is. Hij verzet de afspraak een week. Ik zeg, we houden contact en ga dan klagen. Dat hele “rapport” van Dr. Mengele is je reinste verzinsels.

Kan hem dat schelen?

Neen.

Ik dreun de ziekten en klachten op, de reclassering, the works.

Neen.

Gruppenfuhrer Jagr is helder.

“Ik moet uitvoeren wat op papier staat. Ik moet afgaan op het rapport van de arts”.

Befehl. Ist. Befehl.

Nadenken of rudimentair Nederlands kunnen verstaan?

Dat is niet nodig.

Gewoon “uitvoeren”.

Execute.

Schnell!

Ik leg de klachtenprocedure uit. Ik leg de Ombudsman uit.

Neen.

Shaking No Emoticon

Feiten doen er namelijk niet toe, we zijn lekker geinvesteerd in onze eigen factfree fantasie.

En die is natuurlijk veul belangrijker dan al die vervelende empirisch waarneembare realiteit.

De week daarop heeft de patient helaas nog steeds longontsteking dus ik bel Dhr. Jagr en ik zeg af.

Hij zegt “Okay dan eindig ik haar uitkering”.

Waarom?

Oh omdat deze kutlul zo’n arbeidsdeskundigheidsrapport moet schrijven in <x weken> tijd.

En dat is niet gelukt vanwege longontsteking en vanwege het fokking feit dat ie zelf een afspraak afzegde….

Dus gaan we haar uitkering stoppen.

Ik krijg de brief binnen, ik teken beroep en bezwaar aan bij het UWV.

Ik dien tevens een nieuwe klacht in.

Let even op: ik ben nu een slordige 10u kwijt aan bellen, formulieren invullen en uivinden hoe het UWV werkt.

Maar er komt zoveel meer werk aan.

Ik word dan gebeld, op mijn mobiel, vanaf haar mobiel want dat is wel zo professioneel door een Mw. Beute of zoiets.

Zij noemt zichzelf “Klachtenambassadeur”.

Ik leg de vele onjuistheden in het rapport uit.

Ik leg uit dat er grote hoeveelheden zeer relevante informatie mist.

Zij vindt dat allemaal vreselijk en belooft er meteen achteraan te gaan.

Daarna krijg ik – net als de vorige keer een brief – en daarin staat “nou we hebben even gebeld met Dhr. Jagr en u bent vervelend en wij vinden u niet lief, dus we doen lekker niks en we hebbben ons werk reuze goed gedaan ondanks het feit dat er niets maar dan ook niets van ons werk echt klopt”. Ze zet haar 06 nummer boven de brief dus ik laat een voicemail achter en zij belt mij terug.

De patient is op dat moment “zoek”. Ze is gestopt met ‘r zware medicatie.

Niemand kan ‘r vinden. SPV’er niet, dokter niet, ik niet, bewindvoerder niet.

Dat is allemaal linke soep, dus ik ben beslist niet in een goede bui.

Ik leg nog eens het verhaal uit, maar de klachtenambassadeur vindt dat ze vooral haar collega’s moet verdedigen (zelf is ze geen arts, dus dat is dom, denk ik dan) en ze wil mij dolgraag uitleggen dat ik lief, zachtaardig, vriendelijk, gezellig, charmant, leuk en warm moet doen want anders kwets ik haar hele speciale gevoelens.

Ik ben haar gelul dan zat.

Het kan mij niet schelen of je schoenen, knellen, snowflake.

… eh… sorry…

Is niet erg. We gaan het een vleugje anders doen want de crypto-fascistische alternative facts van het UWV kan ik heel goed zonder. Ik ga die beroepsprocedure afronden. Daarna gaan we gezellig naar zo’n hoorzitting. Dan neem ik 2x 5kg aardappelen mee en gaan we kijken of die ernstig zieke patient – mits die niet dood in een greppel gevonden wordt – echt die 10kg kan tillen. Dan zullen we daarna dat hele peuters tillen verhaal voorleggen aan die rechter en eens zien of het echt wenselijk is dat mensen die kleuters aanvallen met een mes werken met kinderen, goed?

… Nou ehm dat mag u natuurlijk doen en eh… ik wil alleen dat u rustig…

Mag ik? Dank je wel. Volgens mij is het een recht.

U kunt de afdeling Beroep en Bezwaar dan vragen om contact met mij op te nemen…

Waarom? Jij bent er klaar mee toch? Jij bent van mening dat alles hier goed is verlopen. De “rapporten” die je hebt geproduceerd bewijzen alleen dat niets goed is verlopen en die discrepantie zit het UWV niet dwars want feiten zijn vreselijk vervelend.

Ik zeg alleen…

Ik zeg dat ik dit hele verhaal online pleur, snowflake, met jullie namen erbij, goed?

Daar schrikt dat MBO meisje dan natuurlijk enorm van.

Online? Wacht eens, dat vind ik helemaal niet leuk.

Ze sputtert nog wat en ik zeg…. hey, moet je luisteren? en hang vervolgens op.

Enkele dagen daarna word ik weer opgebeld, ditmaal de huistelefoon, vanaf haar mobiel want dat is wel zo professioneel.

Ze heet Mw. Riedstra. Ze heeft een hele bjzondere titel.

Zij is niemand minder dan…

De Manager Oplosservice.

Wil zij praten over de vermiste patient?

Neen.

Horen hoe ziek die patient is?

Neen.

Horen hoe bezorgd vrienden en familie zijn?

Neen.

Weten wat de huisarts hier van vindt?

Neen.

Weten wat de sociale werkplaats hier van vindt?

Neen.

Weten wat de SPV’er hiervan vindt?

Neen.

Weten wat de psychiater hier van vindt?

Neen.

Weten wat die bewindvoerders hier zoal van vinden?

Neen.

Mw. Riedstra belt op om vooral te klagen. Er is ruimte voor uw gevoelens, maar niet zoveel ruimte dat een gesprek onmogeljk wordt… Ik was beslist niet lief, zachtaardig, vriendelijk, gezellig, charmant, leuk en warm… en ik heb dus de hele speciale gevoelens van Mw. Beute gekwetst. Dat heeft hele nare gevolgen gehad. Na ons telefoongesprek plaste Mw. Beute eerst in haar broek, daarna moesten collega’s haar kalmeren op het toilet. Ze ging uiteraard daarna naar huis. Een collega reed haar in haar eigen auto en nam later een bus terug. Arme Mw. Beute was beslist niet in staat om te rijden. Sindsdien kampt ze met een angststoornis. Ze is bang om alleen over straat te gaan en voelt zich onwel en angstig bij haar telefoon in de buurt. Ze zit in een online chatroom, een digitale lotgenotengroep en daar krijgt ze veel steun en durft ze zich ook kwetsbaar op te stellen. Ook op de werkvloer heeft ons 10 minuten durende telefoongesprek een grote impact gemaakt. Twee andere collega’s, die er alleen naast stonden, werken nu tijdelijk halve dagen. De schrik zit er goed in. Mw Beute huilt zichzelf sindsdien iedere avond in slaap. Ze plast in haar bed. Ze volgt, via het UWV, een reintegratieproject: ergotherapie, kleien en uiteraard een gezond dieet aan medicatie. Met name de Seroquel (een anti-psychoticum wat angstgevoelens onderdrukt) doet wonderen. Haar herstel gaat mondjesmaat. Het is nog maar de vraag of ze ooit weer de oude wordt.

Ze moet zich binnenkort melden bij een keuringsarts.

Ze ziet er zeer tegenop.

Ik hoor het gezeik van Mw. Riedstra een tijdje aan en heb er vrijwel direct geen zin meer in.

Je belt om te huilen? Serieus? Je belt mij op, thuis, om eens lekker uit te huilen over je gekwetste snowflake? Echt?

Nou u moet wel… (warm, zachtmoedig, charmant etc.) doen, want anders…

Luister engel? Er zijn 10 duizend manieren waarop ik mijn dag kan verknallen. Tien duizend. En al die manieren klinken aantrekkelijker dan met jou aan de telefoon hangen. Als je het niet erg vindt? Ik moet het aquarium nog schoonmaken en oh ja, er is een ernstig ziek en verward iemand zoek zonder medicatie. Doehoei, we bellen.

Dan hang ik op.

Kan dit beter?

Kan dit gekker?

Kan dit fascistischer?

Oh.

YES!

Nod Yes Icon

Ik heb een dreigbrief gekregen van Mw. Riedstra!

De titel, het onderwerp van de brief?

Waarschuwing.

Ik moet ‘m nog scannen, dat doe ik rond 10u, staat ie 11u online.

Ik doe hier een synopsis. Het UWV hanteert een “zwarte lijst”, een blacklist van mensen die ze niet aardig vinden. Als jij geen rekening kunt houden met de uiterst speciale gevoelens van de UWV MBO snowflakes? Dan ga jij op die “zwarte lijst”, een jaaaaaar lang ! Ik zelfs ietsje langer. Ik sta op die lijst tot 1 mei 2018.

Wat staat er allemaal in deze “waarschuwingslijst”?

Uw persoonsgegevens.

Och nee toch?

Het gedrag dat u heeft vertoond (waar en wanneer).

Dit is het einde van de wereld.
I am doomed.
Ik vind nooit ergens meer een parkeerplek.
Mensen zullen mij nawijzen.
Oh, wat vertel ik aan mijn moeder?
Die onteigent mij meteen.

En “deze waarschuwing”.

Ik geloof dat ik denk dat ik moet huilen.
Ik heb helemaal de bibbers van mevrouwtje UWV.
Wat een flinke meid is dat zeg!

Ik ben uiteraard zeer teleurgesteld.

Slechts een (1) fucking jaar op die “waarschuwingslijst”?

Dat vinnik drie keer nix.

Ik wil de rest van mijn fucking leven op die waarschuwingslijst.

De eerste incompetente UWV trut, Dr Smit, schreef een ‘rapport’ vol verzinsels, met allerlei belangrijke feiten missing. De tweede incomptetente UWV trut, schreef een negen (9) pagina tellend “rapport” zonder de patient gezien te hebben, voortbordurend op de waanzin van de eerste incompetente trut. Ondanks het feit dat je nu wat, 17 pagina’s nonsens hebt? Vinden de klachtenfunctionarissen dat prima. Medische informatie, medische feiten, namen van aandoeningen, namen, aard en dosering medicatie, strafblad en werkuren doen er namelijk beslist niet toe. Bovendien hebben de UWV klacht trutjes netjes gebeld met hun leuke telefootjes en zijn daarna weer lekker gaan roddelen over die leuke jongen op de ICT, Bern? Berend? Die met die krullen… om daarna lekker online te gaan Facebooken en Zalando’en vanaf kantoor.

Maar…. de laatste UWV trut, Mw. Riedstra, is een echte, onvervalste…

DEUGRIDDER!

Ik Deug

We moeten ons niet bezighouden met gekke en achterhaalde concepten zoals het welzijn van de patient, 17 jaar medische geschiedenis door geneeskundigen, de rechtbank, de reclassering, medicatie, kwaliteit van leven en weerbaarheid? Ben je mal!!?!? We  moeten lief, zachtaardig, vriendelijk, gezellig, charmant, leuk en warm doen. We moeten elkaar complimenteren en leuke dingen zeggen over elkaars kapsel, tas en/of schoenen. En ja, we moeten elkaar omarmen, ons over elkaar ontfermen en elkaar geregeld een stevige knuffel geven.

Dat…

Is het allerbelangrijkste wat er is.

Daarnaast is het volkomen normaal en vreselijk legaal dat de Nederlandse overheid, te weten het UWV, een blacklist bijhoudt waar je als burger geen inzage in krijgt. Vergis je namelijk niet: de echte kicker? “Het gedrag wat u heeft getoond (waar en wanneer)”? Daar mag je geen uittreksel van hebben. En dat is reuze jammer want ik wil echt dolgraag de specifieke aanklacht hebben, zodat ik ook die, met de naam van dat huilende MBO trutje erbij, direct online kan zetten.

Incidenteel betekent deze dreigbrief einde alle communicatie, dus ik wens het UWV veel sterkte met: de reclassering, de GGD, Politie, Mentrum, Jeugdzorg, de huisarts, de stichting van de sociale werkplaats en de inrichting. Ik ken alle betrokken mensen daar on a first name basis, want ik help/assisteer deze patient al jaren. Ik ga alleen niet meer communiceren met het UWV, want ik kan heel slecht tegen lijmsnuivende Deugridders.

Mevrouw Riedstra?

Go fuck yourself, you whiny little child.

En mevrouw UWV?

Is deze post genoeg?

Mag ik nu alsjeblieft voor eeuwig op je blacklist?

Bitch Please

Hoe nu verder?

Oh, de  SlimK1nd eindredactie scant zodirect de [ WAARSCHUWING ] en die gaat online.

Daarna schrijf ik een net verzoekje aan Mw. Riedstra, de Manager Oplosservice, met het vriendelijke verzoek mijn notering en verblijf op die blacklist voor eeuwig, tot overlijden, te verlengen. In die brief plak ik dan tevens een nette link naar deze post en ik steek er een grote FUCK YOU in.

De brief maak ik een screenshot van en ook die steek ik in deze post.

Het slot van de brief is helemaal geweldig.

Aan het einde staat er u staat tot 1 mei 2018 op onze blacklist (waarvan akte en waarvoor dank), maarrrrr… als ik in die periode opnieuw “beledigend gedrag vertoon” dan “kunnen wij een nieuwe of zwaardere maatregel nemen”.

Ik ben doods- en doodsbenauwd.

Wat zouden ze bedoelen met “zwaardere maatregel”?

Gaat er dan een hele grote dikke incompetente UWV trut heel lang op je schoot of op je rug zitten?

Ik hoop van ganser harte dat deze post “beledigend” genoeg is.

Wat mij ook enorm goed is bevallen is de regenteske “kleuterjuf” mentalteit.

Jij krijgt een waarschuwing, een gele kaart en de volgende keer? Nou meneertje, dan zwaait er wat.

Like I give a shit? Wat ga je doen dan? Mijn ouders bellen? Geen speelkwartier?

Ik bedoel als politie, of brandweer, of je huisarts of je tandarts je waarschuwt? Dan neem je dat uitermate serieus, het gaat per slot van rekening om je gezondheid en je veiligheid. Maar als een willekeurige, MBO trut snowflake met platte, makkelijke schoenen van het UWV vreselijk moet huilen en getroost moet worden met een pakje appelsap en stoepkrijt?

Dan wat?

Wat hoopt de kleuterjuf met haar “waarschuwing” te bereiken?

Meer ellende, meer escalatie?

Deal.

Kan ik de huilende snowflake een aardigheidje sturen?

Plaswekker

Share