Caveat Emptor: De Aanschaf En Import Van Een Nieuwe Egyptische Vagina

, , 1 Comment

Sinds de migranten misdaadcijfers door de Telegraaf zijn gepubliceerd regent het “positieve” artikelen over vreselijk tolerante, progressieve en vooral ingeburgerde inwoners met een migratieachtergrond in zowel de Volkskrant als het NRC als het Parool. We zitten middenin een waar Migratie Propaganda Offensief.

Onze neutrale, objectieve, diverse, progressieve, fact based media kent weinig originaliteit.

Zo heeft men heeft ooit (ergens in een achterkamertje red.) besloten dat “gemengde stellen” het allerbeste nieuws ter wereld zijn.

Alsof het feit dat twee mensen van diverse afkomst een tijdje met elkaar hangen en neuken het enorme succes van het migratiebeleid van de EU en Nederland zou bewijzen.

De vele “gemengde stellen” waar mee geleurd wordt, blijken echter 1.) zeer weinig voorkomende uitzonderingen 2.) vreemde relaties to begin with.

Zo maakten we enige dagen geleden kennis met Isabel, Julie en Susan. Drie vlotte, ongelovige, hoogopgeleide meiden uit de grote stad. Alledrie werden ze “smoorverliefd” op Syrische asielmigranten en trouwden vervolgens heel snel (eentje binnen 4 weken na eerste ontmoeting, tijdens haar fokking studie), veelal zonder dit aan hun ouders te vertellen. Al deze vlotte stadsmeiden waren erg jong. De ene maakte zich druk om een verplichte hoofddoek voor haar kinderen. De tweede maakte zich druk om “samenwonen” want haar Syrische beau was daar natuurlijk fel op tegen vanwege Allah. En de laatste maakte zich druk om haar Syrische lover; ze omschreef zijn bemoeienis en “zorgzaamheid” als “benauwend”.

Als je het artikel zorgvuldig leest zul je vrij rap tot de conclusie komen dat geen van deze relaties stand gaat houden.

De kans is zelfs groot dat ze dramatisch zullen eindigen.

Omdat wij een enorm divers en tolerant land zijn beperkt dit soort propaganda zich niet alleen tot heterosexuele stellen.

Ben je mal?

Zo bleek de anus van Erwin Angad-Gaur zelfs zo divers (en gemengd red.) dat Islamitische terreuraanslagen in Europa ineens niet zo belangrijk meer waren.

Vandaag maken we opnieuw kennis met een reuze leuk, gemengd power koppel.

Even voorstellen?

NRC: Toen begonnen ze over de bruidsschat.

Trouwen met een Egyptische Om te kunnen trouwen met zijn geliefde Rana moest Nederlander Eduard Cousin zijn aanstaande schoonouders overtuigen, maar ook moslim worden en een bruidsschat betalen.

Gemengde relaties tonen als geen ander aan dat integratie een totale mislukking is wat Moslims betreft.

Jij wilt met een Moslim trouwen?

Dan is dit het traject.

Je accepteert Allah, vraagt toestemming aan ‘r ouders en je “betaalt” een bruidsschat koopt haar van haar vader.

Terwijl wij vreselijk veel diversiteit aan het “vieren” zijn…

Zegt de Islam heel duidelijk: wij zijn een exclusieve club en je mag er alleen bij als je precies doet wat wij doen.

In het kort: je volledig onderwerpen aan Sharia wetgeving.

Meneer Khaled, achter zijn bureau in een klein kamertje op de vierde verdieping van het Egyptische ministerie van Justitie, kijkt zorgelijk naar mijn documenten. Een hele stapel is nodig om als buitenlander met een Egyptische te kunnen trouwen, waaronder een verklaring van de Nederlandse ambassade. Meneer Khaled legt uit dat de verklaring niet vermeldt wat mijn maandsalaris is, een vereiste om voor de Egyptische wet te trouwen. „Ga maar terug naar de ambassade en vraag een nieuwe verklaring. Er moet een bedrag staan, al is het maar 400 Egyptische pond [23 euro].” De smeekbeden van mijn aanstaande Rana, schoonvader Usama, getuige oom Omar en mijzelf zijn vergeefs; trouwen voor de wet gaat niet lukken zonder een officiële ontheffing, die Rana moet indienen bij een andere overheidsinstantie. Dit kost alleen zeker 10 dagen, terwijl het huwelijk over minder dan een week is.

Jeetje. Wat een drama.
Bij de Stopera heb je die problemen niet.

Wat nu? Usama is nerveus, Rana somber, oom Omar probeert met grapjes de stemming te verlichten en ik heb geen idee waar we aan toe zijn. Een huwelijksfeest, en bijbehorende huwelijksnacht, is cultureel en religieus gezien geen optie zonder echt te zijn getrouwd. Rana woont, zoals het leeuwendeel van ongetrouwde meisjes en vrouwen in Egypte, bij haar ouders.

Jawel, hij noemt haar echt een “ongetrouwd meisje”.

Nod Yes Icon

Rana beschikt ongetwijfeld over veel levenservaring; een zeer belezen en vrijgevochten vrouw.

Ze heeft een avondklok die vooral door haar moeder scherp wordt gehandhaafd. De familie heeft de taak de reputatie van dochters te bewaken voor het huwelijk. Lees: geen twijfels over maagdelijkheid. Te losse teugels omtrent uitgaan kan leiden tot praatjes. Onze eerste nacht samen in Egypte laat nog op zich wachten.

Dit toont eens te meer aan hoe vreselijk progressief er in de Islamitische wereld wordt omgegaan met de rechten van vrouwen.

Linda Sarsour had gewoon gelijk.

De Profeet Mohammed was ‘s werelds eerste “feminist”.

We krijgen dan een reeks truttige dates. Stiekem doen want anders merken ‘r ouders het. En de bruid (die tevens een Economie Redacteur bij een krant is) moet om stipt negen (9) uur ‘s avonds thuis zijn van ‘r moeder want anders zwaait er wat (en schaadt ze de familie die feitelijk de eigenaar zijn van haar vagina en maagdelijkheid red.)

Dan gaan die vreselijk tolerante en diverse Moslims die leuke “cultuur” uit de 7e eeuw in onze Hollandse jongen stampen.

In het voorjaar van 2016 kwam ik voor het eerst bij de ouders. Praten over koetjes en kalfjes, mijn werk, familie, wat ik van Egypte vond. Moeilijke thema’s als religie en trouwen werden vermeden. Ik werd wel meteen voor een familieweekend aan de noordkust uitgenodigd. Zo toonde de familie begrip voor het feit dat een Europeaan andere normen had. Een Egyptisch vriendje zou nooit mee op familieweekend mogen vóór een verloving. Op de vrijdag van het weekend – rond vijf voor twaalf, de oproep voor het middaggebed was al geweest – zei Usama plots: „Ga je snel douchen en kom naar de moskee!”

Ja. Snel. Rennen naar de Moskee!

(Want daar gebeurt van alles red.)

Even later voerde ik ongemakkelijk tussen Rana’s jongere broertjes de gebedshandelingen uit. Voorover bukken, knielen, opstaan met handen achter het hoofd en vervolgens gekruist op de buik. En aan het einde ‘Amin’ zeggen.

Leuk! Een Moskee date met haar broertjes!

In de zomer wilde ik Rana naar Nederland meenemen. Voor een eventueel huwelijk vond ik dat ze mijn leven, familie, vrienden moest kennen. Weer toonde haar familie begrip. Instemming van de familie is belangrijk in Egypte. „Ik wilde dat Rana, voor je haar hand zou vragen, in Nederland was geweest, om zeker te weten dat zij net zo ontvangen werd in jouw familie als jij in de onze”, zei Usama later.

Rana mocht, zoals de meeste ongetrouwde meisjes in Egypte, niet alleen reizen. Dus ging zus Yara mee naar Nederland.

Was het "ongetrouwde meisje" aangelijnd of mocht ze los rondlopen?

Een maand na de vakantie, waarin de fiets het grootste obstakel was en mijn moeder twee weken lang zorgvuldig varkensvlees heeft gemeden, vroeg ik Usama om de hand van zijn dochter. Traditiegetrouw werd ook de bruidsschat besproken, wat mij het gevoel gaf dat ik een soort bod aan het uitbrengen was.

Niet echt.

Haar vader zal met een bedrag komen, een vraagprijs.

Van enig “bieden” zal geen sprake zijn, knul.

In Egypte bestaat de bruidsschat, die de man moet voldoen, uit de shabka, vaak een of meerdere diamanten ringen en de huwelijksringen; een appartement om samen in te wonen; en de mahr, een geldbedrag voor de vrouw waarmee zij vaak meubilair voor het appartement koopt. Een appartement hoefde ik niet te kopen, haar ouders vonden dit ook onrealistisch. Met de mahr volgde ik het bedrag dat Rana’s zus bij haar huwelijk kreeg, enkele duizenden euro’s. Daarnaast werd de waarde van de diamanten ring vastgesteld.

Zo’n Egyptische vagina is best prijzig, vinnik.

Pussy Aint Free

Daarna moest ik me bekeren, in het sunnitische instituut Al-Azhar. Een bewaker vroeg wat ik kwam doen. „Bekeren? Oké, ga naar die trap achter de parkeerplaats.” Boven wees een man naar de eerste deur tegenover de receptie. Ik klopte, opende de deur en zag twee mannen in pak in een oud kantoortje. „Ik kom me bekeren.” Het bekeren zelf ging soepeler dan de gemiddelde visumverlenging. Ik vulde een formulier in, en maakte een doorsnee praatje over het leven in Egypte. Vervolgens werd me gevraagd na het weekend terug te komen met het juiste aantal pasfoto’s en ik was klaar. Op een detail na: het opzeggen van de islamitische geloofsovertuiging. Eén man zei een Koran-vers op dat ik zin na zin herhaalde. Als ik struikelde, maakte hij de frasen korter. Tot slot ‘Alhamdullilah, mabrook!’ (Dank God, gefeliciteerd!) – en het was officieel.

Moest je niet je naam veranderen in Abdullah Abdullah?

Of Abu Hollanda?

Wat modern, zeg?!??

Daarna krijgen we het drama omtrent het prikken van een datum voor deze diverse, moderne en vooral gelijkwaardige “bruiloft” buitenlandse vagina aankoop.

Ik vroeg Rana of ze een indicatie kon geven van wanneer de beslissing zou worden genomen. Mijn vraag botste frontaal met de Egyptische cultuur. Men denkt niet in tijdlijnen, het gevoel van het moment telt, en als men bijna besloten heeft kan een nieuwe optie op tafel komen en begint het proces van voren af aan. „Ik hoop dat we over twee weken een datum hebben”, zei Rana, zonder garanties. Inshallah is meer dan een religieus begrip.

Ja het betekent ook zoiets als “mañana“.

Dan krijgen we de ongemakkelijke kennismaking met de Nederlandse schoonouders.

In november bezochten mijn ouders Kairo om kennis te maken met Rana’s ouders en de officiële verloving bij te wonen. We hadden ingezet op een kleinschalig diner met alleen Rana’s directe familie en mijn ouders. Usama en Akaber gingen schoorvoetend akkoord, een paar dagen voor de verloving hoorden we dat ze in hun buitenhuis in de Nijldelta alsnog een tweede verlovingsdiner hadden georganiseerd waarbij de hele tweedegraads familie was uitgenodigd. Voor de gelegenheid werd een schaap geslacht, en tussen een schare gesluierde tantes besloot mijn moeder dat een broek toch beter paste dan de eerder gekozen jurk met blote benen.

Goed zo, schoonmama!

Je kunt nooit vroeg genoeg beginnen met zelfcensuur.

Dan gaan we terug naar hoe dit artikel opende, al dat drama op het Ministerie.

De onverwachte problemen op het ministerie zijn een tegenslag. Ik realiseer me dat het inshallah-principe in Egypte ook een belangrijke overlevingsstrategie is. Na een discussie die alle kanten op vliegt heeft Usama een oplossing. Een bevriende advocaat kan een islamitisch huwelijkscontract opstellen, het Orfi-huwelijk, dat niet wordt erkend door de staat, maar religieus geaccepteerd. Ik ga akkoord. Bij Rana’s ouders onderhandelen Usama en ik eerst nog vlug over de hoogte van de ‘scheidingsclausule’ in het contract.

De staat accepteert het niet?

En als je Egyptische vagina dan stuk gaat?

Hoe krijg je dan een nieuwe?

Want Islam doet geen refunds.

Shaking No Emoticon

Daarna krijgen we dan het huwelijk de formele overdracht van de vagina naar de nieuwe Nederlandse eigenaar.

Dans, muziek, eten en zelfs een buikdanseres?!?

Maar uiteraard geen alcohol.

Sounds truly fucking boring.

Onze moeders stralen, en mijn vader weet zowaar de Egyptische gasten stil te krijgen met een speech naar Nederlands gebruik, waarin hij de hoop uitspreekt dat we met onze liefde een brug kunnen slaan tussen beide culturen.

Zolang jij betaalt en je volledige identiteit en cultuur opgeeft voor die Egyptische vagina lijkt er weinig aan de hand, gast.

Maar ik betwijfel of er met deze “bruiloft”  vagina aankoop “een brug tussen culturen geslagen is”.

Ik heb namelijk weer eens kunnen lezen hoe vreselijk vrouwonvriendelijk de Islam is.

En dat heb ik – met al die leuke, diverse, gemengde stellen – nu echt vaak genoeg gelezen.

Kome het glorieuze slot.

Wij zijn aan het eind van de avond kapot, zielsgelukkig dat het ons gelukt is. We hebben een onzekere relatie tegen de stroom van vooroordelen en tradities in weten door te zetten, twee families uit verschillende culturen met succes samengebracht, en – inshallah – de basis gelegd voor een prachtig huwelijk.

Succes met je nieuwe vagina Eduard!

Zeg… de aankoop mag dan een absolute hel geweest zijn, maar eh… hoe “rijdt” je nieuwe vagina?

Doet ie het een beetje?

Wat is de Ph waarde van die vagina?

Strakker, natter, gespierder dan zo’n Hollandse vagina?

Ik vind het trouwens vreemd dat die Egyptische vagina niet aan een testrit of stresstest onderworpen wordt. Toegegeven, ik koop zat dingen online die ik niet kan aanraken, ruiken of voelen, maar zelfs dan lees ik altijd de product reviews van mensen die het product al in hun bezit hebben. Dan heb je meer zekerheid. Dit kan uiteraard niet met alle producten. Zo koop ik schoenen steevast (en ouderwets red.) offline. Sorry, maar ik wil voelen hoe ze zitten. Ik wil ze aantrekken, in de spiegel kijken en een stukje mee lopen.

De aanschaf van een vagina is natuurlijk een complex geheel. Als je online een escort bestelt kun je die vagina ook niet testen, maar je kunt veelal wel allerlei prikkelende zaken zien zodat je toch meer een idee hebt van wat je koopt. En let’s face it, zo’n escort is maar voor een paar uurtjes. Bij de aanschaf van een vagina uit het buitenland, voor langdurig gebruik, met vaste (religieuze) contracten? Ja, ik zou dan echt een testrit en een stresstest willen. Als die vagina niet lekker draait, kuren heeft of andere verborgen gebreken ben je gewoon zwaar de lul.

Caveat Emptor.

Share