Brexit Is (ALWEER) Net Zoiets Als De Invasie En Bezetting Van Irak (Met Joris Luyendijk)

, , Comments Off on Brexit Is (ALWEER) Net Zoiets Als De Invasie En Bezetting Van Irak (Met Joris Luyendijk)

Enige tijd geleden schreef Joris Luyendijk een artikel waarin ie stelde dat Brexit net zoiets was als de Irak oorlog.

De Britten (en Amerikanen) hadden overduidelijk niet voldoende nagedacht en plannen gemaakt en zo alvorens ze Irak binnenvielen en kijk nu toch eens!

Miljoenen doden, gewonden, ontheemden en vluchtelingen.

En ISIS natuurlijk, don’t forget ISIS.

Breaking Fake News: Joris Luyendijk Weet Wat Een Vacuumbom Is

Ik stelde (toen al) dat Joris knetter- en knettergek is.

Vandaag gaat Joris opnieuw Brexit vergelijken met de invasie van Irak.

Because propaganda and fearmongering requires endless repetition.

Leest u even mee?

EU because Fuck You

NRC: De Brexit is ongeschikt voor de 21ste eeuw.

We beginnen rustig met het bashen van Theresa May.

Een van de mooiere uitdrukkingen in het Engels is de ‘damp squib’. Je gebruikt het voor een grote anticlimax, zoals de vooraf grondig gehypte ‘toespraak van Florence’ van de Britse premier Theresa May, vorige week. Damp squib: nat vuurwerk. Voor een zaal Britse journalisten (de Europese bleven merendeels weg) kwam May niet met het ‘game changing’ aanbod waarmee de BBC iedereen lekker had gemaakt. Hoe kon May ook, wanneer ze in haar eigen partij zo zwak staat dat hoogst twijfelachtig blijft of ze welk aanbod dan ook gestand zal kunnen doen? Ondanks het uitblijven van vuurwerk werd de speech niettemin voorzichtig geprezen in Europa. Er stonden althans geen onjuistheden in, de toon was niet vijandig en evenmin bevatte May’s verhaal leugens. Zover zijn we gekomen, vijftien maanden nadat in juni 2016 een kleine meerderheid van de opgekomen Britse kiezers voor het verlaten van de Europese Unie stemde. Een Britse leider krijgt de handen al op elkaar wanneer ze een keer geen aperte onzin uitslaat.

Joris begon zelf recent spontaan te klappen (en te kwijlen) van de Britse posters: Keep Calm And Carry OnIn dat “artikel” wilde Joris vooral duidelijk maken dat Islamitisch terrorisme niet zoveel voorstelde. De elite had de touwtjes goed in handen en zolang je keep calm and carry on door luidsprekers hoort of op posters ziet staan is er niets aan de hand. Hij wist ons – als terrorisme specialist – tevens te melden dat het verreweg het allerbeste is als je op Islamitisch terrorisme reageert door je “hulpeloos” en “kwetsbaar” op te stellen.

NRC Moslim-Terrorisme Respons: Kwetsbaarheid en Hulpeloosheid

Dan krijgen we een sobere les in free market capitalism, iets waar Joris een groot voorstander van is.

Michel Barnier, die namens de EU over Brexit onderhandelt, noemde de Britse regering onlangs „nostalgisch”. Dat was een charmante manier om erop te wijzen hoezeer het Brexit-kamp en de Britse regering voortbouwen op noties van soevereiniteit en wereldhandel uit de negentiende en twintigste eeuw. Als om Barniers gelijk te onderstrepen legde president Trump deze week de Canadees-Britse vliegtuigbouwer Bombardier opeens een ‘straftarief’ van 219 procent op. Bombardier zou illegaal worden gesubsidieerd en dus oordeelde Trump: „Oneerlijke concurrentie”. De Amerikaanse president heeft gelijk, maar laat weg dat de Amerikaanse vliegtuigbouwer Boeing net zo hard wordt gesubsidieerd door de eigen regering, via opdrachten van Defensie. Zoals ook de Europeanen allerlei handigheidjes hebben bedacht om Airbus te subsidiëren. Het punt hier is echter dat Canada en Groot-Brittannië zelfs samen te klein zijn om nu zo hard terug te slaan dat Trump zijn maatregel intrekt. De EU daarentegen is groot genoeg om zo’n aanval te pareren. Dus flikt Trump dit niet bij Airbus.

In kapitalisme geldt het recht van de sterkste dus.

Zo werkt het in de 21ste eeuw. Vonnissen van de door Brexiteers zo fanatiek geprezen Wereldhandelsorganisatie (WTO) laten jaren op zich wachten en kunnen gewoon worden genegeerd. Uiteindelijk is de wereldhandel geen ‘rule of law’-paradijs, maar een keiharde arena waar ‘might makes right’ – niet de sterkte van het recht heerst, maar het recht van de sterkste. De komende jaren zal het Verenigd Koninkrijk ontdekken hoe het zonder de bescherming van de EU in deze jungle een lekker hapje voor roofdieren wordt.

Heeft iemand Joris’ mening over Griekenland weleens gelezen?

Het advies aan de UK is helder: blijf bij ons, samen zijn we sterk tegen Trump want die “flikt” anders allemaal dingen.

Voor Griekenland geldt: saneer je schulden, schrap sociale voorzieningen, privatiseer je economie want dan kun je beter concurreren.

De UK zal beslist geen “lekker hapje” voor roofdieren worden.

London City geldt als de grootste financial hub in de wereld, groter zelfs dan Wall Street.

Er gaat biljoenen per dag doorheen.

De vliegtuigindustrie biedt nog een fascinerende inkijk in hoe de wereld sinds de negentiende eeuw is veranderd. Een Airbus 320, een van de meestverkochte passagiersvliegtuigen voor de middellange afstand ter wereld, bevat onderdelen uit Toulouse, Saint-Nazaire en Nantes in Frankrijk, uit Hamburg, Bremen en Stade in Duitsland, uit het Spaanse Getafe en het Britse Broughton. Zo’n vliegtuig is met andere woorden een bouwpakket waarvan de onderdelen uit een productieketen komen die is uitgespreid over heel de EU. Bij ‘vrijhandel’ denkt het Brexit-kamp echter nog steeds aan landen die ieder afzonderlijk producten en diensten vervaardigen en deze met elkaar verhandelen. Zo ging het in de negentiende eeuw en dus ging handelspolitiek toen over het slopen van handelstarieven. Dan konden immers de zogeheten ‘comparatieve voordelen’ van vrijhandel in werking treden.

Wat Joris beschrijft klopt. Het is een combinatie van zogenaamde strategic partnerships en omkoperij.

Een veel beter voorbeeld “in de vliegtuigindustrie” is the Joint Strike Fighter (JSF). 

jsf-cost

Ja dat leest u goed. Total program cost 1.5 trillion, da’s anderhalf biljoen dollar. Wie betaalt dat? Nou, de Amerikaanse belastingbetaler. De JSF zal ook aan allerlei bondgenoten “verkocht” gaan worden. De EU en tal van andere landen zullen worden “overtuigd” om hun oude F16’s eruit te gooien en dit nieuwe gevechtsvliegtuig te “kopen”. Wie betaalt dat? Nou, de Europese belastingbetaler. Dat is allemaal leuk en aardig, maar als er een biljoen te verdelen valt dan wil EU business daar natuurlijk ook een graantje van mee pikken. En dat doe je dan met een mengelmoes van omkoperij en strategic partnerships. Europese landen mogen bepaalde onderdelen van dit wapentuig “maken” en krijgen daar dikke contracten voor van Lockheed Martin/het Pentagon. Let goed op: dit heeft niets meer te maken met kapitalisme. Dit is een subsidie van de bevolking van de US en de EU aan grootaandeelhouders van de wapenindustrie.

Wat Joris – die helemaal dol is op de EU – dus eigenlijk volmondig toegeeft is dat “vrije handel” – waar de EU op is gebouwd – voor sommige sectoren dus helemaal niet bestaat.

Maar de wereldhandel anno nu gaat niet alleen, of zelfs niet meer primair over zulke tarieven. Het gaat vooral over ‘non-tariff’-barrières, zoals gelijke regels en standaarden binnen de hele EU; over rechtszekerheid bij conflicten tussen bedrijven uit verschillende landen dankzij een hof dat bij geschillen onpartijdig oordeelt. En over het vrij verkeer van goederen, diensten, kapitaal en mensen zodat productieketens zich nu over de hele EU kunnen uitspreiden. Kort gezegd: de EU is allang geen ‘single market’ of interne markt meer; maar veeleer één ‘single economy’. Daarmee is het simpelweg logisch onverenigbaar dat het Verenigd Koninkrijk tegelijkertijd én onderdeel blijft van deze ‘single economy’ én niet langer de regels in acht neemt die de ‘single economy’ bij elkaar houden.

Geen single market, maar een single economy, wat lastig is met al die verschillende belastingstelsels.

Voor grote spelers als Facebook, of Google, of Unilever, of Apple, of Coca Cola is de EU inderdaad een single economy. Deze gigantische bedrijven hoeven niet te onderhandelen met 26 verschillende landen. Dat zou een absolute ramp zijn. Nee, ze kiezen een land waar ze een “hoofdkantoor” openen. Dit is een land waar ze geen belasting betalen. Enige winsten die ze in dat land maken sluizen ze naar belastingparadijzen. Ze hoeven dan namelijk ook in de US geen belasting te betalen. Dat hoeft namelijk pas als ze die winsten de US binnenbrengen en op Amerikaanse rekeningen storten. Deze multinationals hoeven met helemaal niemand meer te onderhandelen. Hun juristen en lobbyisten zitten gezellig met de Eurocraten in Brussel aan tafel, achter gesloten deuren. Hun juristen schrijven veelal zelf de wetgeving.

Dit alles is een geweldige uitkomst waar we allemaal verschrikkelijk veel beter van worden.

Dat vrije vervoer van goederen, diensten en geld verloopt prima.

Dat vrije vervoer van mensen verloopt een tikkeltje vreemd. Landen als Spanje, Portugal, Griekenland en IJsland kampen met hoge werkeloosheid. Jonge mensen, single, hoogopgeleid zijn dus massaal die landen aan het verlaten. Het meeste personen verkeer is toerisme; vakanties, stedentrips, weekendjes weg. De rest van het personenverkeer is dit: vluchten uit je land omdat het daar slecht gaat en op zoek naar werk elders, veelal meer lichamelijk dom werk, ver onder je opleidingsniveau.

De Britten waren een netto betaler in dit systeem.

De UK pompt meer geld richting Brussel dan men er voor terugkrijgt.

Alleen echt grote bedrijven en overheidsonderzoek (wetenschappelijk, medisch etc.) profiteren meetbaar van die single economy.

De gemiddelde Brit profiteert meetbaar niet van die single economy, net zoals u en ik meetbaar niet profiteren van die single economy.

Dat maakt Brexit in deze vorm zo gevaarlijk: het idee van een uitstap is niet gebaseerd op een koele en grondige studie van de wereld zoals deze begin 21ste eeuw werkt. Geen wonder dat het weekblad The Spectator – Boris Johnson, minister van Buitenlandse Zaken en voorstander van een ‘harde Brexit’, was er ooit hoofdredacteur – meldde dat hoge Britse ambtenaren dezer dagen allerlei e-mails sturen naar hogerop waarin ze precies uiteenzetten hoe desastreus de huidige koers is. Niet omdat ze nog geloven dat de e-mails door hun bewindslieden worden begrepen of überhaupt gelezen. Ze zijn zich aan het indekken voor later.

Even opletten: Als het Britse volk bovenstaand systeem niet leuk vindt en eruit wil stappen juist omdat dit systeem zo shit is? Dan is het advies van Joris, ho even, jullie snappen het systeem niet, there is no alternative. Daarnaast is Joris er trots op dat een paar handen vol Britse Eurofielen (die later baantjes willen in the private sector) vooral paniek willen zaaien. Ze “dekken” zich inderdaad in. Maar niet omdat men bang is dat Brexit gigantisch gaat falen. Nee, men dekt zich in zodat men later tegen hun elite vriendjes in het bedrijfsleven kan zeggen: I was totally against Brexit. Als je namelijk voor die Brexit bent kun je hogere, belangrijke functies wel vergeten want je bent een vieze Islamofoob, hater, racist, Nazi, fascist, populist die terug wil naar 1950 en alle winkels dicht op zondag.

En dan komt het…

Ze houden er namelijk serieus rekening mee dat ze zich ooit zullen moeten verantwoorden voor een parlementaire enquêtecommissie over het fiasco dat Brexit tegen die tijd is gebleken. Het model is dan het Chilcot-onderzoek naar de invasie en bezetting van Irak; nog zo’n Britse onderneming die werd verkocht met leugens en manipulatie, en daarna werd uitgevoerd zonder serieuze planning vooraf.

En daar istie dan weer!

De invasie en bezetting van Irak is “ook zo’n Britse onderneming die werd verkocht met leugens en manipulatie”.

Dat is reuze vreemd want de Britse bevolking was met een meerderheid tegen die oorlog in Irak.

En met een meerderheid voor die Brexit.

Hoe je de twee dan kunt vergelijken is mij een raadsel.

En wat deed de EU trouwens met die invasie en bezetting?

Nou… alleen Duitsland en Frankrijk weigerden troepen te sturen.

Alle andere “Europese” landen – waaronder Nederland – marcheerden gewoon mee in de weapons of mass destruction parade.

Datzelfde geldt voor het merendeel van de “Europese” media.

Het Chilcott onderzoek concludeerde zo’n 12-13 jaar na dato dat er inderdaad van alles mis was met de invasie en bezetting.

Maar dat betekende – gek genoeg – niet dat er ook maar iemand “zich moest verantwoorden”.

Sterker nog; direct na het verschijnen van hun (veel te late) “rapport”, stelde Tony Blair doodleuk: Ik weet zeker dat ik gelijk had en de dictator Saddam is nu weg dus ik heb het geweldig goed gedaan.

Op het moment dat ie dit zei kende Irak zo’n 4.5 miljoen vluchtelingen (inheems en uitheems).

Da’s een slordige 20% van de totale bevolking.

Honderden Britse soldaten dood.

En het aantal Iraakse slachtoffers wordt geschat op een miljoen.

Het Chilcot onderzoek leert ons dat belangrijke mensen, machthebbers, nooit “verantwoording” hoeven “af te leggen”.

Tony Blair en George Bush Jr. worden niet afgevoerd naar het Internationale Strafhof in Den Haag.

Het idee dat hoge Britse ambtenaren zich druk of bezorgd maken om dit “model” is te lachwekkend voor woorden.

Dat is althans een schrale troost: ditmaal zullen het de Britten zelf zijn die de grootste prijs gaan betalen voor hun arrogante incompetentie, en niet gewone Irakezen.

De wil van het volk respecteren = “Arrogante incompetentie”.

De uitkomst van een referendum respecteren = “Arrogante incompetentie”.

En Joris vindt het fijn, voor de zoveelste keer, dat “gewone” Britten daar de grootste prijs voor gaan betalen.

Als mensen niet stemmen zoals Joris, Brussel, de Eurofielen en big business dat graag zien?

Dan moeten die mensen boeten.

De haat voor democratie, de afkeer voor de wil van het volk, de liefde voor dat kleine elite clubje in Brussel en bestuurskamers is pathologisch.

Dat noem je speak truth to suck up to power, in de journalistiek.

(Op de vraag of mensen in Australia daadwerkelijk op hun kop lopen had Joris Luyendijk – helaas – geen passend antwoord red.)

Share