Breaking News: Rosanne Hertzberger is KLAAR met Feminisme (want ze kreeg kritiek)

, , Leave a comment

Ik heb elders vrij uitgebreid gereageerd op het artikel van Flavia in de Washington Post.

Daar waar Flavia stelde dat er blijkbaar alleen #ophef ontstaat als witte vrouwen gekwetst worden door GeenStijl (en dus niet als dit gebeurt met buitenlanders, of homoseksuele vrouwen), ging ik een forse stap verder. Het zogenaamde “feministische” offensief tegen GeenStijl was niet voor alle vrouwen: het was voor rich, entitled witte media vrouwen.

Flavia vond dat Rosan alleen naar witte vrouwen keek.

Rosanne Hertzberger kreeg dus kritiek te verduren van een feministe.

Eens zien hoe volwassen Rosan daarmee omgaat?

NRC: Alleen voor de witte vrouw?

In de Washington Post tilde Flavia Dzodan de ‘waarom nu’-vraag naar een hoger niveau. Er zou een verkeerd beeld van het zogenaamd tolerante Nederland bestaan. De wereld heeft geen idee van de dagelijkse misstanden die minderheden hier meemaken. Tot zover klonk het redelijk. Maar, schreef ze, de actie tegen GeenStijl is geen uitzondering op die misstanden. „Nu witte Nederlandse vrouwen het slachtoffer worden van GeenStijl is er plotseling een grens overschreden en verdient de site een advertentieboycot.”

Ik heb dat gecorrigeerd.
Rich, entitled, witte, media vrouwen.

Jammer dat haar lezers het debat niet kunnen volgen vanwege de taalbarrière en het maar moeten aannemen. Ze kunnen niet weten dat wij het in het gezamenlijke opiniestuk uitgebreid over vrouwen van kleur en racisme hebben gehad, dat we nergens beweren dat er „plotseling” een grens was overschreden, en dat GeenStijl al talloze malen witte vrouwen had geïntimideerd zonder dat actie werd ondernomen. Dat vergat Dzodan allemaal even te noemen zodat ze haar punt kon maken dat solidariteit in Nederland alleen voor witte vrouwen beschikbaar was.

Flavia woont nu 15 jaar in Nederland.

Ze is Argentijns, Amerikaans, Hongaars of zoiets.

Ze spreekt en leest gewoon Nederlands.

Als Rosanne een beetje Google had gebruikt? Dan had Rosan dat best kunnen uitvinden. De Washington Post lezers zullen over het algemeen geen Nederlands begrijpen, maar als ze echt zouden willen? Dan kunnen ze via Google naar de originele Nederlandstalige #ophef en dan komen ze een heel eind.

Dit is een standaard-techniek om de kritiek van Flavia af te doen als onzin.

Die mensen kunnen helemaal geen Nederlands.

Die missen alle nuance, die begrepen de columns en boycott-actie helemaal niet.

... Want het zijn domme buitenlanders.

Rosan onderstreept daar nog eens Flavia’s argument mee, maar merkt daar zelf gelukkig weinig van.

Ik hoopte dat dit splintermeninkjes zijn van obscure activistengroepjes, maar nee, andere feministen op deze manier de maat nemen is kennelijk de gewoonste zaak van de wereld. Dit was mijn eerste en hopelijk laatste ontmoeting met het zogenaamd ‘intersectioneel’ feminisme.

Even goed opletten: Als Rosan iets doet dan is dat per definitie “goed” feminisme. Als een man daar kritiek op heeft? Dan is dat “haat”, of “sexisme”. Flavia is echter een vrouw en een etnische minderheid dus “haat” en “sexisme” kunnen in dit geval niet. Dus: Flavia spreekt geen Nederlands, een “splintermeninkje”, dat arme buitenlandse meisje begrijpt er niks van die hoort bij een fringe groepje gekke feministen. Die fringe groep blijkt (met name in de US/UK) echter een fors stuk groter dan Rosan graag had gewild dus die hele groep is dan fout. Dat is “intersectioneel” feminisme en dat is vreselijk fout.

Tijd om even na te trappen.

Als je er meer over wilt weten, moet je je eigenlijk storten in het onleesbare en in zichzelf gekeerde proza van de gemiddelde vakgroep vrouwenstudies.

Duidelijk?

Die fringe groep is helemaal in zichzelf gekeerd, dat zijn allemaal onleesbare stukken van studenten en vakidioten.

Bovendien werken ze niet voor de belangrijke en toonaangevende media zoals Rosan en haar roomblanke vriendinnen.

You Can't Sit With Us

Je vraagt je af waarom de Washington Post het dan publiceert?

Worden columns van Rosan vertaald en gepubliceerd in de Washington Post?

Ofwel, als je aan de hartstichting geeft, doneer dan ook aan het kankerfonds. Loop je de Women’s March, dan niet de dag erna in bed blijven liggen als de regenboogwandeling begint. Anders is het bullshit. Boos worden omdat een collega-schrijver virtueel wordt verkracht is bullshit als die collega toevallig wit is, want dan is jouw woede niet intersectioneel genoeg. Vecht voor alles of blijf thuis.

De hartstichting slash kankerfonds vergelijking slaat nergens op. Maar de rest wel. Als gewone vrouwen voor lul worden gezet doet Rosan niets. Als een fellow rich entitled white mediawhore wordt lastig gevallen? Dan schreeuwt Rosan moord en brand en moet er een adverteerders-boycot komen. Dan begon Rosan over Dumpert, maar toen Rosan merkte dat de haat en afgunst in medialand vooral uitgaat naar GeenStijl? Toen deden Rosan en haar “goede” feministen natuurlijk gewoon netjes wat NRC Media Holding en de Persgroep wilden.

Ik ben ervan overtuigd dat dit soort denken een belangrijke reden is dat menig moderne vrouw weigert zichzelf als feminist te bestempelen. Als feminist krijg je namelijk plotseling dit soort types, dit soort vleesgeworden goedheid, op je dak, die beoordelen of je met jouw actie wel alle mogelijke diversiteitshokjes hebt aangevinkt. Met intersectionaliteit kun je zo ongeveer elke bredere vrouwenbeweging om zeep helpen en elk initiatief in de kiem smoren.

Gelukt.

De een-na-laatste paragraaf kan Rosan dan lekker los in de slachtoffer politics.

Het is gewoon vreselijk naar en eng om een feminist te zijn.

Want je krijgt allerlei “types” op je dak.

"Types" zijn etnisch feministische vrouwen die het niet met Rosan eens zijn. 
"Haters" zijn alle mannen die kritiek hebben.

Die “types”?

Die zijn ook nog eens gevaarlijk want die “kunnen” (zomaar red.) “elke bredere vrouwenbeweging om zeep helpen”.

(En “elk” initiatief” red.)

Honderd rich, entitled, witte media vrouwen, allemaal grotendeels werkend voor de drie (3) grote mediabedrijven die een enkel briefje onderteken en wat flutcolumns voor diezelfde drie (3) grote mediabedrijven schrijven met af en toe een ‘debat” op televisie van zeven (7) hele minuten resulterende in meer traffic en commentaar op GeenStijl en dol plezier voor de redactie en reaguurders?

Dat noem je een “bredere vrouwenbeweging”.

Schoollijm

De Media Feministen komen dan ook geregeld samen en publiceren sindsdien vooral over feminisme.

Men wordt uitgenodigd door grote bedrijven om te helpen een meer “feministisch” bedrijfsklimaat te scheppen.

Men is te gast bij diverse religieuze organisaties en geeft gratis lessen in Blijf-Van-Mijn-Lijf-Huizen door heel Nederland.

Ze komen ook geregeld spreken op lagere scholen, om vroegtijdig een einde te maken aan “haat” en “sexisme”.

Daarnaast zitten die honderd roomwitte mediameiden nu geregeld aan tafel bij denktanks, en de belangrijke vergaderzalen in Brussel en Den Haag.

Deze “bredere vrouwenbeweging” bestaat, ondanks al die populariteit en invloed, gek genoeg nog steeds alleen uit die 100 selecte, rich, entitled, witte media vrouwen.

Want… niemand anders is welkom.

We gaan door met de slachtoffer politics... brei jij er een eind aan, Rosan?

Het is nooit puur genoeg. Zelfs als er een duidelijk bastion van haat, seksisme, racisme, intimidatie en terreur voor je neus staat, krijgt een intersectionele beweging nog steeds geen steen door de ruit, omdat de leden telkens worden afgeleid door mogelijke onzuiverheden onder de mensen die überhaupt zijn komen opdagen.

Wat een stel watjes!

Ik heb wel weer even genoeg van het moderne feminisme gezien

En dan opgeven, ik ben er klaar mee, boos weglopen en met een deur smijten.

Zoals reeds gezegd: daar kan Rosan niks aan doen.

Rosan is bipolair.

Als Rosan ‘r zin niet krijgt?

Dan wordt het meestal drama, huilen en stoepkrijt.

Share