Breaking News: Brigadier Politie Weigert Lunch Betaald Door NRC!

, , Leave a comment

Er zijn talloze Brigadiers bij de Amsterdamse politie.

Het is een hogere rang, tussen Hoofdagent en Inspecteur in.

Je kunt op wikipedia precies uitvinden wat de rol inhoudt.

Brigadiers komen niet veel in de pers, ze doen hun werk veelal op kantoor.

Vandaag gaan we kennismaken met een speciale Brigadier.

Dit is een onderdeel van het Pride Propaganda Offensief.

Deze week is het Pride week in Amsterdam: feest, optochten, parades en natuurlijk Canal Pride met bootjes.

Meer en meer LGHBT mensen voelen zich onveilig in Amsterdam.

De religious revival onder de Amsterdamse Moslim jeugd betekent concreet dat je in veel wijken echt goed moet uitkijken. Niet hand in hand lopen en er vooral niet te geigh uitzien, want dan krijg je terreur, spugen, scheldpartijen (“kankerjoodflikkerteringhoerenmoederkankerflikker” of iets in die richting), je auto/woning wordt vernield, je wordt in elkaar geslagen of overhoop gestoken.

Dat soort feiten laten we tijdens het Pride Propaganda Offensief volledig buiten beschouwing.

Want we zijn diversiteit aan het vieren en dergelijke vervelende feiten staan de festiviteiten alleen maar in de weg.

Roze-in-Blauw-Logo

NRC: Souad Boumedien: ‘Ik ben sterk genoeg om een boegbeeld te zijn’.

Lunchinterview Souad Boumedien is brigadier bij de Amsterdamse politie en ambassadeur van Pride Amsterdam. „Hoe er over moslims wordt geschreven en gesproken … we worden ontmenselijkt.”

Clarice Gargard schreef recent een uitgebreid artikel voor datzelfde NRC.

Zij was inderdaad van mening dat “populisten”. monsters zoals Wilders, “ontmenselijkt” moeten worden.

In januari van dit jaar brak Souad Boumedien (43) allebei haar handen. Ze was onderweg van Amsterdam-West, waar ze woont met haar vriendin, naar het hoofdkantoor van de politie aan de Elandsgracht, waar ze werkt. Zij, op de scooter, kreeg ineens een tegenligger op haar weghelft. Baf. Daar lag ze. Twee handen stuk. De weken verplicht niksdoen heeft ze redelijk doorstaan, zegt ze. De maanden revalidatie daarna waren lastiger. „Alle spierkracht was ik kwijt.” En om haar werk als brigadier te kunnen doen, heeft ze die kracht hard nodig.

Wij wensen Souad een spoedig herstel.

Haar dienstwapen heeft ze net vanochtend moeten inleveren bij het depot, ze heeft te lang haar verplichte schiet-training niet kunnen doen. Daarna is ze op de fiets naar het restaurant gereden waar ze normaal gesproken alleen komt als ze wat te vieren heeft. Vis aan de Schelde, aan een druk verkeersplein bij de Rai.

Bij de RAI heb je geen vuurwapen nodig.

En Vis Aan De Schelde? Dat wordt prijzig, wedden?

Souad is een bijzonder ervaren politieagent.

Van de twintig jaar dat ze bij de politie is, heeft ze er zestien op straat gewerkt. In Noord-Brabant, Rotterdam en de laatste paar jaar in Amsterdam. Haar vriendin woont er, en ze was het op en neer reizen zat. Nu zit ze al een tijdje ‘binnen’. Eerst bij het kenniscentrum eergerelateerd geweld, daarna bij het programma ‘Politie van iedereen’. Zij probeert ervoor te zorgen dat Amsterdamse agenten ook contact krijgen met burgers met andere achtergronden, gezindten of geaardheden.

Zestien (16) jaar (jr.) op straat is errug heftig.

De hoeveelheid leed en ellende die je voor je kiezen krijgt is heel erg zwaar.

Ik doe het haar niet na.

Ik heb liever een vogelspin die eitjes legt in mijn oor.

Voor zichzelf kan ze alvast een paar hokjes aanvinken. Vrouw. Marokkaans. Lesbisch. En activistisch is ze ook. Ze is dit jaar een van de ambassadeurs van de Amsterdam Gay Pride, dat vanaf dit jaar Pride Amsterdam heet. Het feest wordt elk jaar in de eerste week van augustus gevierd en afgesloten met de Canal Parade, een bootoptocht door de grachten. Voor de derde keer vaart er een Marokkaanse boot mee.

En daar is dan de reden waarom Souad gevraagd is voor een NRC lunchinterview.

Souad is Marokkaan, Moslim en lesbisch.

Voor de redactie van het NRC is dat natuurlijk een droomcombinatie.

Geef Souad een wekelijkse column!

Dan gaan we wat slachtoffer politics spelen.

Souad ging naar het MBO, sociaal juridische dienstverlening en kwam via een stage bij politie terecht.

Dat leek haar wel wat.

Ze moest wel eerst het ‘voorschakeltraject’ in. „Ik sprak Nederlands én dialect, ik was hier geboren en opgegroeid. En ik moest inburgeren?” Achteraf waren die drie maanden „melting pot” de beste ever. Er waren Surinaamse en Turkse collega’s, zwarte, witte én een paar lesbische dames. Daar en toen is ze uitgekomen voor haar geaardheid. „Hoe oud was ik? 23? Ik was een laatbloeier, voor die tijd voelde ik niks speciaals voor jongens en voor meisjes ook niet.” Ze knipte haar lange haren af en heeft sindsdien nooit meer een rok gedragen.

Good for you, Souad.

Na die drie maanden ging ze naar de ‘gewone’ politieschool, in Lochem. „En daar was ik weer de enige.” De enige niet-Nederlander en niet-hetero. Daarna, de eerste jaren in het oosten van het land en later bij de Brabantse politie werd het niet veel beter. „Het gekke is, je bent geselecteerd op het anders-zijn. Maar hoor je er eenmaal bij, dan wordt alles op alles gezet je in een malletje te proppen. Je moet en zal zijn zoals de anderen.” Dat was een teleurstelling.

Politie is een hechte club.

Je ziet dat bij meer beroepen.

Souad was echter “anders” en “speciaal” en viel dus niet in een malletje te proppen.

Dus nee, echt welkom voelde ze zich niet. Het punt was niet dat ze vrouw en lesbisch is, of nou ja, dat óók, het probleem zat ’m vooral in haar islamitische achtergrond. Terwijl, ze is niet eens echt moslim. Haar ouders bidden, vasten en gaan naar Mekka. „Ik ben hooguit cultureel moslim. Een beetje zoals je ook Feyenoorder of Ajacied kunt zijn.”

Het. Staat. Er. Echt.

Als je Feyenoorder bent?

Da’s net zoiets als Moslim zijn.

Wat Souad eigenlijk niet is, “hooguit cultureel”.

Als je Souad Boumedien hoort praten, lijkt het bijna makkelijker om homo te zijn in een moslimgemeenschap dan moslim in Nederland. „Elke buitenlander, Marokkaan, migrant of terrorist heet tegenwoordig moslim. Hoe er over moslims wordt geschreven en gesproken … we worden ontmenselijkt. Donald Trump stelt een moslimban in. Dreigt Nederland met sancties? Nee. Er gebeurt helemaal niks.”

Souad is dus niet ‘hooguit cultureel” Moslim.

Hoe er over ‘moslims’ geschreven wordt, ‘WE’ worden ontmenselijkt.

Ze identificeert zich duidelijk met de Moslims van Nederland die het vreselijk zwaar hebben in de pers.

En dat laatste klopt; er is nu eenmaal vreselijk veel waardeloos nieuws omtrent Moslims te rapporteren.

En sorry, Souad, maar terroristen zijn inderdaad vrijwel altijd Moslim.

(Niet alle Moslims zijn terroristen, maar alle terroristen zijn Moslim; daar is volgens mij een bumpersticker van).

Souad gaat dan lekker mekkeren en uithuilen bij het NRC.

(Die dat vervolgens klakkeloos opschrijft red.)

Ze herinnert zich de ophef, toen de politieleiding besloot wijn en varkensvlees uit het kerstpakket te halen. „Heftige reacties. Alsof ik die worsten er eigenhandig uit had gevist.” Dat was twintig jaar geleden. Maar in mei van dit jaar, niet minder ophef. De Amsterdamse politiechef Pieter-Jaap Aalbersberg opperde de hoofddoek onderdeel te maken van het politie-uniform. Misschien, dacht hij, zouden er dan meer moslima’s agent willen worden en zouden de politiekorpsen in de stad iets diverser worden; nu heeft 18 procent van de Amsterdamse agenten een niet-Nederlandse achtergrond. Het was maar een idee hè, en alleen dat al maakte mensen razend. Ook bij de politie zelf. Fascinerend, zegt Souad Boumedien. En nog een keer. „Fascinerend.” Vrouwen met hoofddoeken als caissière in de supermarkt, in het ziekenhuis, op school. „Als je me achteraf zou vragen: ‘Droeg de vrouw die je zojuist hielp een hoofddoek of niet?’, dan zou ik het echt niet weten. Waar maken mensen zich druk over?”

Nou, Souad… ik wil geen religieuze politie aan mijn deur.

En als mijn verdrinkende dochter uit het water gehaald moet worden?

Dan moet je het water in en dan zit die hoofddoek vreselijk in de weg.

Hoofdagent

Ik vind het storend dat een Brigadier bij politie zich – na betalen in de supermarkt, of het halen van medicijnen bij de apotheek – niet kan herinneren of iemand een hoofddoek droeg. Ik dacht dat politiemensen juist leerden heel scherp te observeren. Hoe staan iemand z’n pupillen, trillen z’n handen, zit er ergens bloed op z’n kleding of gezicht, trilt ie, stottert ie, haalt ie onregelmatig adem, etc.

Als het hoofddoekjes betreft dan lijkt Souad weinig scherp.

En dan komt het leuke slotstuk.

Ze maakt grijpbewegingen met haar vingers. We kijken naar haar handen. Een van haar pinken staat scheef. Geen ringen. Om haar linkerpols een horloge, om de rechter een bandje in regenboogkleuren. Kordaat vraagt ze de rekening. Nee, nee, zeg ik, de krant betaalt. Nee, zegt zij: „Ik.” Haar argument – ze is in functie – overtuigt. Ieder de helft dan? Akkoord, zegt zij. We schudden handen. En bij het afscheid weer. Haar handen doen het weer.

BRAVO Souad!

Geen geld aanpakken van de media.

Ja het is maar een interview en het is maar lunch.

Politie dient echter volledig onafhankelijk te zijn.

Het interview begon met “ze is in burger”, maar Souad stelt terecht dat ze in functie is. Wat is haar functie hier precies? Nou, promotie van het diverse en multiculturele politiekorps van Amsterdam… en whitewashing enige kritiek op de Islam en Moslims. Souad is als het ware een walking, talking reclamezuil. Daar wordt Souad uiteraard extra voor betaald. En in dit geval, gezien de aard van het interview, kan Souad haar lunch gewoon declareren.

Wat heeft deze propaganda lunch allemaal gekost?

rekening-souad

En?

Zou u honderd en zeventien (117) euro en vijftig (50) cent uitgeven voor “lunch”?

Zijn er veel mensen in Amsterdam die dergelijke bedragen kunnen missen voor “lunch”?

Op een doordeweekse, doodgewone fuck dag?

Shaking No Emoticon

Wel bij het NRC en de politie.

Share
 

Leave a Reply