Basisschool Fittie: De Food Nazi Strikes Back

, , Leave a comment

Ik heb vanmorgen het Food Nazi stuk aan de directeur van mijn dochter’s school en aan haar “juf” gemaild.

De “juf”, de Food Nazi zelf, kon het niet waarderen.

Wat doe je dan?

Dan ga je de volgende dag schreeuwen tegen dat arme kind.

“Ik vind het heel vervelend wat jouw vader allemaal doet”.

Daarna gevolgd door een jammerende tirade over hoe vreselijk vervelend ze dat allemaal vond.

Want dat was echt gewoon vreselijk vervelend.

En gek genoeg weer tetteren over hoe “ongezond” croissants wel niet zijn.

(Dat laatste vond ik wat overbodig, woensdag is namelijk een halve dag, geen lunch, dus alleen fruit en water).

Wat de fok heeft dat kind daar in hemelsnaam mee te maken?

Niets uiteraard.

Shaking No Emoticon

Het idee is dat de minderjarige in dit geval als postduif wordt gebruikt.

Je schreeuwt je random Food Nazi waanzin tegen dat kind op dag 1.

Er volgt een uitgebreid artikel.

Dan schreeuw je wat andere waanzin op dag 2.

Kind kan dan twee (2) dagen op rij met een grote glimlach verslag uit brengen aan Papa.

En iedereen weet dat postduiven hun beste werk leveren als je hard tegen ze schreeuwt.

"De juf is echt boos op jou, Papa, ze was helemaal streng en aan het tetteren".

Papa is niet bang van je Juf, engel.

"Nu heeft ze de pik op mij en ben ik de lul omdat ze kwaad is op jou".

Nee schat, want dan raakt ze haar baan kwijt.

Een kind anders behandelen omdat haar vader een blog runt?

Dat is einde dienstverband, engel.

Diepgaande, betekenisvolle communicatie tussen school en ouders.

“Juf” heeft – net als alle andere Jeugkruisvaarders – geen gevoel voor humor.

Quelle surprise.

Als je dit blog – wat echt de tagline “Scheld, Blog & Tier” heeft – een beetje doorspit, kun je vrij gemakkelijk uitvinden dat ik een absolute teringhekel aan Jeugdkruisvaarders heb en ik vind het eigenlijk wel prima dat ze zich gekwetst en gekrenkt voelen. Ik heb dat talloze keren meegemaakt, ik lig er niet wakker van.

Ons kind is een hele goede postduif.

En ik vind het prima om te horen dat die arme juf helemaal gekwetst is.

Boodschap is helder binnen gekomen.

Ik voer de kleine dan altijd wat zaad uit mijn hand en soms strooi ik ook wat rond.

Daar loopt ze dan een tijd in te pikken met ‘r snavel.

Een beloning na een goede prestatie? Dat noem je positive affirmation.

Waarom deze vreemde vorm van communicatie?

Stuur je die bloggende vader een mail? Bel je hem eens op en doet telefonisch je beklag? Nodigt hem uit voor een goed gesprek na het zoveelste ik-pak-je-kind-‘r-eten-af-incident? Uiteraard niet. Dat is immers veuls te confronterend. Straks zegt die vader iets kwetsends? Misschien heeft ie wel (… help!)… kritiek?

Zoiets als: wij bepalen wat ons kind eet, niet jij?

Dat trekt de gemiddelde “juf” niet en op deze school al helemaal niet.

Dit is namelijk een zogenaamde "vreedzame school".

Als je daar meer over wilt lezen moet je even Google gebruiken. Er zijn tal van leuke vooral agogische knuffel materialen die vinden die uiteraard allemaal een geweldig significante bijdrage leveren aan een wholesome ontwikkeling van de jeugd van Amsterdam. Heel in het kort: een vreedzame school is een school waar iedereen, altijd, alleen maar lief tegen elkaar doet. Dit brengt de nodige problemen met zich mee voor ouders want als je ergens iets te klagen hebt, of als je ergens ziet dat dingen beter kunnen? Dan moet je dus heel goed oppassen met wat je zegt. Je moet altijd beginnen met “hey wat zit je haar leuk” en “tjonge wat een lekker weer he” en dan op een vreselijk lieve, geduldige, super aardige en vooral supportive manier je grieven bekend maken.

Vooral niet iets confronterends.

Want dat wordt meteen huilen en stoepkrijt.

Als ik wat te zeggen heb dan wil ik nog wel eens wat zwartgallig of sarcastisch doen en het gebeurt ook geregeld dat ik wat flauwe, wrange grappen maak.

Ik denk niet dat ik helemaal binnen die vreedzame school-gedachte pas.

De school heeft een select groepje kinderen getraind/opgeleid tot mediator.

De mediatoren moeten ruzies tussen flippende kids stoppen, sussen en daarna oplossen met een goed gesprek.

(En soms handjeschudden, of een knuffel of zelfs je ouders bellen red.)

Onze kleine hummel vond het leuk, dus we zeiden sure, waarom niet.

Mediator zijn betekent alleen geregeld gym of andere les missen (vanwege ruzies elders in het gebouw) en het betekent soms speelpauze missen (want je moet meer training ondergaan) en geregeld ineens heel laat thuis (omdat er een mediatoroverleg is). Daarnaast kwam ze er snel achter dat er vrijwel “dagelijks” incidenten zijn waar kids helemaal flippen en ze vond het “supersaai” om naar dat “gejammer” van die flippende kids te luisteren en “net te moeten doen alsof ik het serieus neem, Papa”.

Ons kind begon zich daaraan te storen, dus ze trad terug als mediator.

Wie weet kan ze haar mediator skills aanwenden om een “brug te bouwen” tussen mij en de Food Nazi.

De Juf spreekt Nederlands, die kan vast wel met Google meer uitvinden over croissants.

En dan kan ze lezen dat croissants helemaal niet “ongezond” zijn.

En dan realiseert ze zich dat ze gek is.

En dan kan ze zich melden bij Arkin, Mentrum of de GGD.

Prozac Pill Icon

Ik heb de directie van de school vandaag tevens een leuk mailtje gestuurd met wat links naar de vele leuke reacties die we binnenkregen van lezers. Het was alleen maar positief. Alle reacties zeiden min of meer hetzelfde: de dwangmatige betutteling slaat nergens op en “richt je op onderwijs”, laat de rest maar lekker aan ons ouders over. Ik heb de directie toen (netjes red.) verzocht of we (als SlimK1nd, volledig anoniem) een podcast mochten doen met de Food Nazi.

Ik reproduceer die mail hier.

….

We willen langs deze weg tevens de leerkracht hartelijk bedanken. Zonder haar zoveelste voedsel-uitspatting hadden we nooit zoveel lezers gescoord. Waarvan akte en waarvoor dank.

Zoals je kunt lezen is het artikel volledig anoniem en zelfs mijn bloedeigen moeder moet het ontgelden (die heeft een hele dikke huid). Je kunt tevens zien dat de kleine kabouter en ik – anoniem – een podcast doen. Da’s een soort radiouitzending. Ik heb daarom het volgende (brutale) verzoek: mag SlimK1nd een interview doen met de leerkracht? Dit zou een satirisch interview zijn. Hoe lang ben je al een Food Nazi? Hoe ben je een Food Nazi geworden? Wat vind je van veganisme? Wat vind je van wol? Hoeveel eten gooi je weg? Hoe vaak sport je? Hoeveel weeg je? Wat is je Body Mass Index? etc.

Gewoon wat flauwe vragen en grappen. Mag dat? Uiteraard zou dat volledig anoniem gebeuren. De school, de kleine, ikzelf en de leerkracht zullen nergens worden genoemd. Interview zal max 5-6-7 minuten duren, lekker kort.

Thanks.

Met hartelijke groet,

Ik kwam (vanmorgen, na het versturen van die mail) een tas met gymspullen brengen, want de kleine Zombie was die weer eens vergeten.

Ik kwam in de hal de directeur tegen.

Hij liet mij weten (breed lachend red.) helaas niet in te kunnen gaan op ons verzoek voor een interview.

(Sommige mensen hebben namelijk wel een gevoel voor humor).

Ik lachte terug: “Het was een poging waard”.

Ik vind het jammer.

Want ik zou DOLGRAAG dat mediation gesprek tussen mij, de Jeugdkruisvaarder en de kleine kabouter opnemen en casten.

Voor de mensen die kunnen hoofdrekenen?

Als je twee keer tegen mijn kind loopt te schreeuwen?

Dan krijg je dus twee (2) vervelende posts terug.

Dat noem je rechtevenredig.

Dat is een wiskunde-term.

Dat heb ik op school geleerd.

Terwijl ik allerlei lekkere zoete dingen at en dronk.

Zou ze nou morgen weer tegen mijn kind gaan schreeuwen?

De kleine Zombie kreeg een "goed" voor haar boekverslag red.
Share